ทุกความสัมพันธ์ไม่ว่าจะสถานะไหนก็ตามทำไมมันต้องเป็นเราที่เป็นฝ่ายเสียครส.

เอาค่ะสาวๆ หนุ่มๆ ยุคนี้ใครไม่เคยอยู่ในความสัมพันธ์แบบคลุมเครือ แบบไร้จุดหมาย ไม่มีอนาคตร่วมกันถือว่าเอ้าท์นะคะ จะสุขก็สุขไม่สุดจะทุกข์ก็ทุกข์ไม่นานแต่ทรมานเป็นพักๆ เราเป็นคนนึงค่ะที่อยู่ในความสัมพัน

C มีเชือกอยู่เส้นหนึ่ง ใกล้ขาดเต็มที แรกเริ่มเราต่างจับเชือกดึงกันและกัน แต่เชือกนั้นตึงจนบาดมือ เมื่อเชือกตึงเกินไป เราเจ็บ เกิดบาดแผล เราเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน เดินเข้าหากัน เชือกก็หย่อนลงไม่บาดมื

ทำไมต้องเก็บกันไว้ให้ทรมาน เราป่วย เราเจ็บ เรามีปัญหา ก็ไม่ได้สนใจกันอยู่แล้ว   อยากให้โทรหาลูกบ้าง ขอร้องแค่วันละครั้งก็ยังดี ก็เมินเฉย  พอบอก ก็อ้างว่างานมันยุ่งมาก มากจนไม่มีเวลาแค่พ

จริงๆ เรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่ยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บในใจมากๆสำหรับเรา เรารักคนๆหนึ่งมาก แบบไม่เคยยอมให้ใครเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต แรกๆเขาก็แสนดี แต่ผ่านมาเกือบจะ 8 เดือน มันเหมือนเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ขนาด 7

การที่เราจะรักใครสักคนมันยาก แต่การตัดใจนั้นยากยิ่งกว่า... สิ่งต่างๆที่ทำให้เรารู้สึกผูกพันกันไปแล้ว เมื่อถึงเวลาที่จำเป็นต้องตัดใจมันเป็นเวลาที่ทรมานยิ่งกว่าตอนเลิกกับแฟนเก่าซะอีกเพราะเวลานั้นเป็นเวล

ผมไม่สามารถบอกความรู้สึกกับพี่เค้าได้ ผมกลัวที่จะมองหน้ากันไม่ติด ผมกลัวที่ว่าจะเสียความใว้ใจในสถานะพี่น้องที่สนิทกันตั้งเเต่เด็ก ล้ะตัวผมเองก็ต้องเก็บความรู้สึกที่มันไม่okมานานพอสมควร ความรู้สึกที่เด

รู้สึกนอยด์ เหนื่อย อยากได้รับความใส่ใจ สนใจมากกว่านี้ เป็นเราที่ต้องทักเขาไปก่อนเกือบตลอด เป็นเราที่ต้องเป็นฝ่ายชวนคุย เพราะเขาบอกว่าชวนคุยไม่เป็น ถ้าเราไม่ชวนคุยก็คงไม่ได้คุยกัน เป็นเราที่ต้องเป็นฝ

สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องมาปรึกษาค่ะ เราอยากได้ความคิดเห็นของคนอื่นๆหลายๆมุงมองค่ะว่าความสัมพันธ์นี้ต้องไปยังไง เรืาองมีอยู่ว่าเราได้ไปเจอผู้ชายคนหนึ่งโดยบังเอิญ แบบมากๆ เราไม่ได้คิดอะไร แต่ไปทำอีท่าไหนไม

บอกตรงๆโครตเหนื่อยเลยคะ พร่ำเพ้อถึงเค้ามากแค่ไหนเค้าก็ไม่กลับมา เราพึ่งโสดไม่นานเอง บอกเลยทำใจไม่ได้ ไม่โอเค ใจยังรู้สึก แต่เค้าไม่รู้สึกแล้ว ;( ล่าสุดที่ผ่านมาเราเพ้อในเฟสบุ๊คมหาศาล แบบว่าเพื่อนมา