ทุกความสัมพันธ์ไม่ว่าจะสถานะไหนก็ตามทำไมมันต้องเป็นเราที่เป็นฝ่ายเสียครส.

มีพี่คนหนึ่งที่ทำงาน สนิทกันไปไหนมาไหนด้วยกันหลังเลิกงาน และก็ตามประสาความสนิทความรู้สึกชอบก็เกิดขึ้น จากชอบนิดหน่อยก็กลายเป็นชอบมาก จนวันหนึ่งเราย้ายที่ทำงานเราเลยบอกชอบเขาเพราะไม่อยากเสียดายทีหลัง

เราเลิกกับแฟนเก่าเราค่ะ พวกเราเลิกกันด้วยดีจึงได้มาอยู่ความสัมพันธ์แบบพี่น้อง คุยกันทักกันได้ แต่ความรู้สึกเรายังรักเขาอยู่จนวันหนึ่งไปขอเขาคืนดีค่ะ ตอนแรกเขาบอกว่าอยู่อย่างนี้ก็ดีแล้วนิ เราอ้อนวอนยัง

มีเพื่อนผู้ชายคนนึงนั่งหลังเรา แล้วเราก้อสนิทกัน นานๆไป เราก้อสนิทกันมากจนฉันเริ่มคิดมากกว่าเพื่อน แต่นานๆไปไม่กล้าบอกว่าแอบชอบเขา เขาก้อไปมีแฟนซะก่อนเห็นเขาตั้งสถานะกันแล้ว:)ทรมาน แต่ทำไรไม่ได้ แล้วเ

มีวิธีเลิก "รัก" คนๆนึงมั้ยคะ หลายคนอ่านแล้วอาจจะงง ว่าทำไมถึงรัก แค่ชอบรึ เปล่า?? ไม่แปลกนะคะ ถ้าจะสงสัย แต่ก็อย่างที่บอกเลยค่ะว่า รัก รักเขามากๆ รักในรูปแบบที่โครตจะหวังดีกับเขา เลยค่ะ

เรายุในสถานะคนคุยค่ะยอมรับว่าช่วงแรกมันดีมากๆ เราพยายามมีกันตลอดยุๆมาบอกเราว่าความสัมพันธ์มันไปต่อไม่ได้ เรารุ้ดีความรุ้สึกเราไม่เท่ากันคนที่เป็นฝ่ายรุ้สึกมากที่สุดก้อคือเราเอง พอมาเป็นแบบนี้เราก้อพยา

รักที่ไม่ต้องการครอบครอง รักที่มีแต่ให้แม้เขาไม่เคยรัก ยังรักแม้เห็นเขารักกับคนอื่น สุดท้ายตัวเองแทบบ้า ทรมานเจียนตาย +++ สวัสดีคับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่เข้ามาอ่านกระทู้ของผม สถานะตอนนี้เหมือนผมกำลังจะดิ

กว่าจะเปิดใจครั้งนี้ได้เจ็บกับรักครั้งแรกมาตั้งนาน ก็ได้เขาคนนี้แหละที่คอยอยู่ข้างๆเสมอ คิดว่าเขาจะเป็นคนที่สามารถเข้ามาเติมเต็มให้กันได้ แต่สุดท้ายยยย. ก็จบแบบเดิม T_T คุยกันมาทุกๆวันเป็นเวลา5เดือนกว

ในที่สุดวันที่เรากลัวที่สุดก็มาถึง คือ วันที่เขา “นอกใจ” เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อ 23 ม.ค. 2569 สวัสดีค่ะ เราพึ่งไปเห็นว่าแฟนเคยแอบคุย ย้ำว่า “เคย” นะคะ กับคนอื่น ซึ่งจบกันไปเป