เกลียดแม่ตัวเอง ผิดไหม?

สงสัยค่ะ ท้าวความก่อนนะคะ คือเราไม่ได้อยู่กับแม่ตั้งแต่เด็ก ตอนเด็กอยู่กับยาย พอขึ้นม.ปลายเลยย้ายมาอยู่กับแม่ แรกๆก็ดีค่ะ ตอนอยู่กับยายกับป้าก็สนิทกับแม่ เพราะคุยทางโทรศัพท์ เจอกันเสาร์อาทิตย์ตลอด แต่พอย้ายมาอยู่ด้วย จขกท.ทะเลาะกับแม่ตลอด ทำไรไม่เคยถูกใจแม่ซักอย่าง แม่บ่นมากขี้บ่นมาก พูดอะไรก็ไม่เคยทำตามที่ตัวเองพูด สัญญาอะไรก็ไม่เคยทำให้ได้เลยซักครั้ง เรามีพี่ชาย1คน พี่ชายเราเรียนมหาลัยแล้วในกทม. ซึ่ง พี่เราตอนสมัยมปลาย อยากได้ไร ขอไรแม่ไม่เคยว่าซักอย่าง พอเข้ามหาลัย แม่ให้ทุกอย่างเลย ขออะไรได้ทุกอย่าง แต่เราไม่เคยได้ไรเลย พอถามก็หาว่าเราเป็นน้องอย่างงู้นงี้งั้น พอเราถามว่าทำไมพี่ได้ ก็มาหาว่าเราเอาตัวเองไปเปรียบเทียบ มันไม่เหมือนกัน ว่าเราเยอะแยะ อยู่บ้าน แค่เราทำน้ำหกก็ด่าก็ว่าแล้ว แม่ไม่เคยตี ไม่เคยลงไม้ลงมือกับเรานะคะ แต่ชอบว่า ชอบด่า ทำไรก็ด่า บ้านที่เราย้ายมาอยู่กับแม่ คืออยู่กับแม่แค่2คน เวลาแม่ไปไหนแล้วเราอยู่บ้านคนเดียว เราสบายใจมากค่ะ เพราะพอแม่กลับมา เปิดประตูบ้านมาก็บ่นก็ว่าทุกอย่าง แม้แต่เรื่องนิดๆหน่อยๆก็เอามาพูด เวลานั่งรถ แม่ก็ชอบด่าคนอื่นเวลาขับรถ ซึ่งเรารำคาญมาก บอกไปหลายรอบแล้วว่าจะไปว่าเค้าทำไม คือไม่มีใครทำไรถูกใจแม่ซักอย่างเลย เราเบื่อมาก เรารำคาญยิ่งทุกวันนี้เราทะเลาะกับแม่ทุกวัน จนณ ตอนนี้ เราเบื่อมาก พอทะเลาะ เราคิดอยากจะตายๆไปเลย อยากรู้ว่าแม่จะเป็นยังไง ตอนนี้ก็คิดอยู่ เราเบื่อจัง เห้อ เลยอยากรู้ว่า เราเกลียดแม่ตัวเองมันผิดไหม เราไม่เคยอยากเกิดมาเลย เราไม่เคยร้องขอ แล้วตอนนี้เราไม่ชอบแม่ มันจะดูเป็นลูกอกตัญญูไหม (จริงๆแล้วเราไม่ใช่คนเกเรเลยนะคะ เราเป็นที่รักของครอบครัวญาติๆ เราไม่เคยติดยา ไม่เคยแว้น ละก็เราเรียนเก่งในระดับนึง (ตั้งใจเรียนมากด้วย มีติดเพื่อนบ้างแต่ตั้งใจเรียนจริงๆ) แต่เราแค่รู้สึกว่า เราเบื่อแม่ ไม่อยากอยู่แล้ว )

ปล. ไม่รู้แทคถูกไหมอ่าาา ปกติไม่เคยเขียนกระทู้อะไรแบบนี้(;´༎ຶٹ༎ຶ`)