ผมอยากเล่าประสบการณ์ชีวิตให้ทุกคนฟัง
ผมอายุแค่16 ปี ความรักของผมคือชายรักชาย ก่อนหน้านี้ก็มีแฟนมีพูดคุยกับคนอื่นไปมากมายมีอะไรกับแฟนมา 5-6 คน ป้องกันตลอด จนมาวันนึงมามีกับคนที่คุยกันมา 2-3 เดือนมีอะไรกันโดยไม่ได้ป้องกัน ฝ่ายรับก็มักจะติดง่ายเพราะผมเป็นฝ่ายรับ แล้วหลังจากนั้นพอเลิกกันไปเพราะผมพึ่งรู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้วแต่ดันมามีอะไรกับผม ก่อนหน้านั้นผมจึงไปตรวจเลือด แต่ไม่พบเชื้อคาดว่ามันคงจะแฝงตัว หลังจากนั้นผมประสบอุบัติเหตุกระดูกส้นเท้าแตก พอนอนโรงบาลรอผ่าตัดก็มีพยาบาลมาเจาะเลือดขอตรวจโรคต่างๆแล้วก็มาบอกผมว่า ตรวจพบเชื้อ HIV positive ผมรู้สึกแย่มากนอนไม่หลับกังวลร้องไห้ เลยโทรบอกแม่ สิ่งที่ทำให้ผมเข้าใจว่าใครรักเรามากที่สุดก็คือพ่อแม่ พ่อแม่ผมไม่ด่าไม่ว่าอะไรเลยบอกแค่ว่าสู้ๆนะลูกต้องผ่านมันไปให้ได้ ตอนนี้ผมรับยาต้านแล้ว กินมาได้สักพักใช้ชีวิตแบบคนปกติ ผมจึงจำเรื่องนี้ไว้เป็นบทเรียน ทุกวันนี้ผมแทบไม่อยากคุยกับใครเพราะผมไม่รู้ว่าเขาจะรังเกลียดผมไหม คุยกับใครก็ไม่อยากจะบอกเขาเพราะมันไม่ควรบอกใคร จนวันนึงผมก็พักรักษาหลังจากผ่าตัดเพื่อรอให้หายจะได้กลับไปฝึกงาน เพราะผมเรียนเกี่ยวกับ 7-11 eleven แต่มีพี่ที่ร้านทำงานผมคนนึงที่ผมสนิทมากผมกลัวเขาจะรู้ทีหลังว่าผมกินยากลัวเขาจะรังเกลียดผมจึงบอกเขาแค่คนเดียวว่าผมมีเชื้อ HIV เขาก็บอกว่าให้สู้ๆทนเอาพี่เขาก็ดูไม่รังเกลียดอะไรเลยจนวันนึงพี่เขาก็ทักมาถามว่าได้บอกผู้จัดการร้านมั้ยผมก็บอกไม่บอกดีกว่ามั้ยมันจะไม่ดีสำหรับตัวผม สุดท้ายพี่เขาก็ดันไปบอก สรุปแล้วหลังจากนั้นทางวิลัยที่ผมเรียนอยู่ก็รู้ แล้วผ่านไป 1-2 อาทิตย์ ทางวิลัยก็โทรมาบอกว่าทางเขตุและบริษัทเขาไม่รับเรียนต่อ ผมเจ็บใจมากร้องไห้เสียใจเพราะเรียนมาก็ 2ปีครึ่งแล้ว อีกแค่นิดเดียวก็จะจบหลักสูตร ปวช จึงต้องลาออก ตอนนี้ผมหนักใจมาก พ่อแม่ก็คอยปลอบใจทนเอา เริ่มใหม่ยังไม่สาย ผมต้องไปเรียนที่ไหนดีครับ อาชีวะเขาจะรับไหมแบบนี้ ผมไม่อยากให้ใครรู้เลยเรื่องแบบนี้ ผลที่ตามมามันแย่มากครับ 😞
ชีวิตผมท้อมาก นอนก็นอนไม่ค่อยหลับคิดแต่เรื่องอะไรไม่รู้อยู่ในหัว เรื่องความรักผมคงไม่หวัง เพราะถึงเวลาวันข้างหน้ามันก็คงมีเองคนที่รับได้ในตัวผม
แต่สิ่งที่ผมต้องการที่สุดคือการเรียนต่อให้จบหลักสูตร ปวช ผมจึงอยากไปเรียนต่อที่อาชีวะ ผมอยากรู้ว่าเค้าจะรับเด็กแบบผมเข้าเรียนไหม😢
ผมติดเชื้อ hiv จะเรียนที่ไหนดีครับ😣
ผมอายุแค่16 ปี ความรักของผมคือชายรักชาย ก่อนหน้านี้ก็มีแฟนมีพูดคุยกับคนอื่นไปมากมายมีอะไรกับแฟนมา 5-6 คน ป้องกันตลอด จนมาวันนึงมามีกับคนที่คุยกันมา 2-3 เดือนมีอะไรกันโดยไม่ได้ป้องกัน ฝ่ายรับก็มักจะติดง่ายเพราะผมเป็นฝ่ายรับ แล้วหลังจากนั้นพอเลิกกันไปเพราะผมพึ่งรู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้วแต่ดันมามีอะไรกับผม ก่อนหน้านั้นผมจึงไปตรวจเลือด แต่ไม่พบเชื้อคาดว่ามันคงจะแฝงตัว หลังจากนั้นผมประสบอุบัติเหตุกระดูกส้นเท้าแตก พอนอนโรงบาลรอผ่าตัดก็มีพยาบาลมาเจาะเลือดขอตรวจโรคต่างๆแล้วก็มาบอกผมว่า ตรวจพบเชื้อ HIV positive ผมรู้สึกแย่มากนอนไม่หลับกังวลร้องไห้ เลยโทรบอกแม่ สิ่งที่ทำให้ผมเข้าใจว่าใครรักเรามากที่สุดก็คือพ่อแม่ พ่อแม่ผมไม่ด่าไม่ว่าอะไรเลยบอกแค่ว่าสู้ๆนะลูกต้องผ่านมันไปให้ได้ ตอนนี้ผมรับยาต้านแล้ว กินมาได้สักพักใช้ชีวิตแบบคนปกติ ผมจึงจำเรื่องนี้ไว้เป็นบทเรียน ทุกวันนี้ผมแทบไม่อยากคุยกับใครเพราะผมไม่รู้ว่าเขาจะรังเกลียดผมไหม คุยกับใครก็ไม่อยากจะบอกเขาเพราะมันไม่ควรบอกใคร จนวันนึงผมก็พักรักษาหลังจากผ่าตัดเพื่อรอให้หายจะได้กลับไปฝึกงาน เพราะผมเรียนเกี่ยวกับ 7-11 eleven แต่มีพี่ที่ร้านทำงานผมคนนึงที่ผมสนิทมากผมกลัวเขาจะรู้ทีหลังว่าผมกินยากลัวเขาจะรังเกลียดผมจึงบอกเขาแค่คนเดียวว่าผมมีเชื้อ HIV เขาก็บอกว่าให้สู้ๆทนเอาพี่เขาก็ดูไม่รังเกลียดอะไรเลยจนวันนึงพี่เขาก็ทักมาถามว่าได้บอกผู้จัดการร้านมั้ยผมก็บอกไม่บอกดีกว่ามั้ยมันจะไม่ดีสำหรับตัวผม สุดท้ายพี่เขาก็ดันไปบอก สรุปแล้วหลังจากนั้นทางวิลัยที่ผมเรียนอยู่ก็รู้ แล้วผ่านไป 1-2 อาทิตย์ ทางวิลัยก็โทรมาบอกว่าทางเขตุและบริษัทเขาไม่รับเรียนต่อ ผมเจ็บใจมากร้องไห้เสียใจเพราะเรียนมาก็ 2ปีครึ่งแล้ว อีกแค่นิดเดียวก็จะจบหลักสูตร ปวช จึงต้องลาออก ตอนนี้ผมหนักใจมาก พ่อแม่ก็คอยปลอบใจทนเอา เริ่มใหม่ยังไม่สาย ผมต้องไปเรียนที่ไหนดีครับ อาชีวะเขาจะรับไหมแบบนี้ ผมไม่อยากให้ใครรู้เลยเรื่องแบบนี้ ผลที่ตามมามันแย่มากครับ 😞
ชีวิตผมท้อมาก นอนก็นอนไม่ค่อยหลับคิดแต่เรื่องอะไรไม่รู้อยู่ในหัว เรื่องความรักผมคงไม่หวัง เพราะถึงเวลาวันข้างหน้ามันก็คงมีเองคนที่รับได้ในตัวผม
แต่สิ่งที่ผมต้องการที่สุดคือการเรียนต่อให้จบหลักสูตร ปวช ผมจึงอยากไปเรียนต่อที่อาชีวะ ผมอยากรู้ว่าเค้าจะรับเด็กแบบผมเข้าเรียนไหม😢