สวัสดีค่ะ เราขอพื้นที่ระบายความรู้สึกของเรานะคะ เรารู้ว่าบางคนอาจจะไม่เข้าใจเพราะไม่เคยโดน เราอาจจะดูเหมือนลูกอกตัญญูไม่รู้จักบุญคุณลูกชั่ว เรายอมรับค่ะ ถ้าใครอ่านแล้วจะว่าเรายังไงเราก็ยอมรับค่ะ
คือเรามีพี่น้อง2คน เราเป็นคนโตค่ะน้าเราเลี้ยงเรามาตลอดตั้งแต่เด็กน้าเราเป็นคนใจดีมากค่ะเข้าใจเราสิ่งไหนผิดน้าเราก็เตือนบอกตลอดค่ะ เราอยู่กับน้าจนสนิทกันมากเพราะแม่เราไม่เคยเลี้ยงเราค่ะ เพราะต้องเรียนให้จบก่อน พอเราป.1ก็ย้ายมาอยู่บ้านเกิดค่ะมีพ่อ แม่ น้า เราและน้องเราค่ะ เราขอเกิ่นก่อนนะคะพ่อกับแม่เราไม่ถูกกันค่ะพ่อกับแม่เราจะหย่ากันหลายรอบแล้วเพราะแม่เป็นหนี้แต่แม่ก็เอาเรามาอ้างตลอดว่าลูกจะอยู่ยังไงจนพ่อยอมแม่กลัวพ่อจะหย่ามากค่ะเลยตามใจพ่อตลอดพยายามเอาใจพ่อสั่งยังไงก็ยอมแล้วแม่เราเครียดค่ะความเครียดนั้นก็เลยมาลงที่เราค่ะพ่อเราเป็นตำรวจก็อยากให้ลูกเป็นอัยการ ตำรวจ ผู้พิพากษาตามลูกเพื่อนค่ะชอบเอาลูกเพื่อนมาเปรียบเทียบตลอด ด่าเราทุกครั้งว่าทำไมไม่เป็นแบบคนนั้นคนนี้ บังคับให้เราเรียนสายนี้เรียนแบบนี้โดยไม่ถามเราเลย ประมาณม2ถึงม3 เราอายุ14กำลังเริ่มเข้าวัยรุ่น มันก็จะมีไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง ไปทำงานกลุ่มบ้าง ไปเข้าค่ายบ้าง แต่งตัวแต่งหน้าตามปกติ เราไม่เคยได้ไปบ้านเพื่อนเลย ไปทำงานบ้านเพื่อนก็ไม่ได้ กลับบ้าน5โมงถือว่าดึกมากและเวลาเราไปเรียนพิเศษก็จะโทรจิกตลอดค่ะย้ำว่าตลอดจริงๆ คือทุก5นาทีจริงๆค่ะจนเราเครียดมากเราเบื่อมากไม่มีใจจะเรียนเลยค่ะกลัวเราไม่เรียนกลัวเราโดนลักพาตัวแบบเกินไปค่ะ เวลาเราไปกับเพื่อนไปกินข้าวข้างรรก็โทรตลอด จนเราคิดว่าชีวิตเราเป็นอะไรทำไมไม่เหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เวลาไปห้างกับพ่อก็จะสั่งให้แม่ไปเดินตามไปนั่งเฝ้า คอยถ่ายรูปให้พ่อดู มีครั้งนึงเราไปซ้อมรำงานกลุ่มก็นับเวลาออกจากบ้านแล้วก็บอกว่ามันเกินไปออกจากบ้านเกิน1ชมไปทำอะไร ด้วยความที่พ่อเป็นตำรวจหน่วยจับพวกคนค้ายาบ้าเด็กติดยา ก็จะกลัวเราเป็นแบบนั้นบังคับให้อยู่ในกรอบที่ตัวเองสร้างเป็นพวกหัวสูงมครพูดก็ไม่ฟัง เวลาเรามีแฟนเราก็ต้องหลบๆซ่อนๆแอบโทรกับแฟนแอบคุยเราเหนื่อยมากค่ะ มีครั้งนึงเราอยากเจาะหูค่ะเราขอแม่แล้วและทุกครั้งที่เราขออะไรแม่เราก็จะไม่มีคำตอบให้ค่ะเงียบแล้วทำเป็นไม่ได้ยิน เราแอบพ่อกับแม่ไปเจาะหูกับแฟนค่ะ พอเจาะเสร็จเราก็ต้องเอาผมมาปิดหูตลอด จนโดนจับได้แม่เราด่าเราด้วยคำหยาบคายสารพัด ตีเราแรงมากแล้วโทรบอกพ่อค่ะพ่อเราก็ให้ตีอีกเกือบ30ทีและด่าเราว่าเราเป็นเด็กพวกติดยาพวกที่อยู่ในสถานพินิดแล้วก็บังคับให้เราไปนอนห้องพ่อซึ่งพ่อเราเป็นคนกลิ่นตัวเหม็นมากสกปรกมากเรานอนร้องใต้ผ้าห่มทุกคืนเราต้องกลั้นหายใจหายใจทางปากเอาจนเราหายใจไม่ออกแล้วรู้สึกขาดออกซิเจนแบบจะตายค่ะ พ่อเราบังคับเราทุกอย่างโดยใช้แม่เป็นคนทำ ทุกอย่างที่เพื่อนเราได้ทำได้ไปเที่ยวได้ใส่คอนเทคเลนส์ ได้ไปกินข้าวไปห้างเราไม่ได้เลยค่ะได้ไปบางทีแต่ก็ไม่มีอิสระโทรตามตามจิกด่าเราตลอดแต่เราไม่ได้เป็นแบบเด็กเกเรค่ะเราเรียนดีตลอดได้เกรดไม่ต่ำกว่า3.80ตลอดค่ะก็ยังไม่พอใจพ่อค่ะโดนด่าทุกครั้งแต่พ่อเราไม่ได้ด่าเรานะคะเพราะกลัวเราเกลียดเลยด่าแม่เราแทนว่าเลี้ยงลูกไม่ดี ลูกโง่ ควาย เสียคนต่างๆแม่เราก็กลัวพ่อเราจะหย่าถ้าไม่ทำตามก็กลัวเครียดมากเลยมาลงที่เราหนักๆค่ะ จนเราเหนื่อยมันหนักกับชีวิตเด็ก14สำหรับเรามากๆค่ะจนเราเหนื่อยกับการเรียนเราตั้งใจยังไงก็ไม่เคยพอใจ จนเราไม่เรียนค่ะ เราโดดเรียน หนีเรียนพิเศษไปเที่ยว แต่งตัวผิดกฎรร มีเรื่องกับคนอื่น แต่งหน้า สูบบุหรี่ มีแฟน ทำทุกอย่างที่เราโดนบังคับมาตลอดเกรดเราตกมากเลยค่ะเรากลายเป็นเด็กหลังห้องไม่ทำกิจกรรมไม่เรียนไม่ส่งงานใช้ชีวิตแบบมีความสุขแบบผิดๆ ทุกครั้งที่เราอยู่บ้านเราก็จะโดนด่าโดนบังคับเรากวาดบ้านไม่สะอาดก็โดนแม่เอาไม่กวาดตีหน้าเอามือจิกหัวเอาไม้ตีหัวเล็กจิกด่าว่า ร่านแรดโง่ควายทุกอย่างค่ะจนเราเกลียดพ่อกับแม่มากมากจนไม่เรียกว่าพ่อแม่เลย เรียกมันตลอด เราแช่งแม่กับพ่อทุกวันขอให้ตาย ทุกคืนก่อนนอนจนมีวันนึงเราตื่นเพราะน้าเรามาปลุกว่าแม่เราล้มรถอยู่รพ.ค่ะตอนนั้นที่ได้ยินถ้าเป็นคนอื่นต้องตกใจและเป็นห่วงพ่อแม่ตัวเองมากแต่เรากลับรู้สึก ดีใจและมีความสุขมากๆค่ะเรารู้ว่ามันผิดและเลวมากแต่เรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ แม่รักน้องมากกว่าเรามากทุกอย่างให้น้องไปเที่ยวให้เงินเยอะมากน้องเราอยู่แค่ม1 แต่พอเราขอไปก็ไม่ให้ไปบ้าง ไม่ให้เงิน ซื้อไอโฟนให้น้องแล้วยึดโทรศัพท์เราไม่ให้เล่นจนน้าเราสงสารเราเลยเก็บเงินซื้อให้เรา เราคิดจะฆ่าพ่อแม่หลายครั้งแต่ก็ทำไม่ได้เวลาอยู่บ้านรู้สึกเหมือนนรกไม่มีความสุขเลยเราเห็นเพื่อนเรารักแม่ซื้อของให้แม่เราไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นเลยเราอิจฉาเพื่อนมากเราอยากมีความรู้สึกแบบนั้นบ้าง
เราแค่อยากระบายและอยากบอกว่าใครที่มีแม่ดีให้รักแม่มากๆแม่คุณดีที่สุดแล้วคุณโชคดีมากที่เกิดมาเป็นลูกท่านแต่ใครที่เป็นแบบเราเราอยากแบ่งปันความรู้สึกค่ะ
เคยเกลียดพ่อแม่ตัวเองกันไหมคะ?
คือเรามีพี่น้อง2คน เราเป็นคนโตค่ะน้าเราเลี้ยงเรามาตลอดตั้งแต่เด็กน้าเราเป็นคนใจดีมากค่ะเข้าใจเราสิ่งไหนผิดน้าเราก็เตือนบอกตลอดค่ะ เราอยู่กับน้าจนสนิทกันมากเพราะแม่เราไม่เคยเลี้ยงเราค่ะ เพราะต้องเรียนให้จบก่อน พอเราป.1ก็ย้ายมาอยู่บ้านเกิดค่ะมีพ่อ แม่ น้า เราและน้องเราค่ะ เราขอเกิ่นก่อนนะคะพ่อกับแม่เราไม่ถูกกันค่ะพ่อกับแม่เราจะหย่ากันหลายรอบแล้วเพราะแม่เป็นหนี้แต่แม่ก็เอาเรามาอ้างตลอดว่าลูกจะอยู่ยังไงจนพ่อยอมแม่กลัวพ่อจะหย่ามากค่ะเลยตามใจพ่อตลอดพยายามเอาใจพ่อสั่งยังไงก็ยอมแล้วแม่เราเครียดค่ะความเครียดนั้นก็เลยมาลงที่เราค่ะพ่อเราเป็นตำรวจก็อยากให้ลูกเป็นอัยการ ตำรวจ ผู้พิพากษาตามลูกเพื่อนค่ะชอบเอาลูกเพื่อนมาเปรียบเทียบตลอด ด่าเราทุกครั้งว่าทำไมไม่เป็นแบบคนนั้นคนนี้ บังคับให้เราเรียนสายนี้เรียนแบบนี้โดยไม่ถามเราเลย ประมาณม2ถึงม3 เราอายุ14กำลังเริ่มเข้าวัยรุ่น มันก็จะมีไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง ไปทำงานกลุ่มบ้าง ไปเข้าค่ายบ้าง แต่งตัวแต่งหน้าตามปกติ เราไม่เคยได้ไปบ้านเพื่อนเลย ไปทำงานบ้านเพื่อนก็ไม่ได้ กลับบ้าน5โมงถือว่าดึกมากและเวลาเราไปเรียนพิเศษก็จะโทรจิกตลอดค่ะย้ำว่าตลอดจริงๆ คือทุก5นาทีจริงๆค่ะจนเราเครียดมากเราเบื่อมากไม่มีใจจะเรียนเลยค่ะกลัวเราไม่เรียนกลัวเราโดนลักพาตัวแบบเกินไปค่ะ เวลาเราไปกับเพื่อนไปกินข้าวข้างรรก็โทรตลอด จนเราคิดว่าชีวิตเราเป็นอะไรทำไมไม่เหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เวลาไปห้างกับพ่อก็จะสั่งให้แม่ไปเดินตามไปนั่งเฝ้า คอยถ่ายรูปให้พ่อดู มีครั้งนึงเราไปซ้อมรำงานกลุ่มก็นับเวลาออกจากบ้านแล้วก็บอกว่ามันเกินไปออกจากบ้านเกิน1ชมไปทำอะไร ด้วยความที่พ่อเป็นตำรวจหน่วยจับพวกคนค้ายาบ้าเด็กติดยา ก็จะกลัวเราเป็นแบบนั้นบังคับให้อยู่ในกรอบที่ตัวเองสร้างเป็นพวกหัวสูงมครพูดก็ไม่ฟัง เวลาเรามีแฟนเราก็ต้องหลบๆซ่อนๆแอบโทรกับแฟนแอบคุยเราเหนื่อยมากค่ะ มีครั้งนึงเราอยากเจาะหูค่ะเราขอแม่แล้วและทุกครั้งที่เราขออะไรแม่เราก็จะไม่มีคำตอบให้ค่ะเงียบแล้วทำเป็นไม่ได้ยิน เราแอบพ่อกับแม่ไปเจาะหูกับแฟนค่ะ พอเจาะเสร็จเราก็ต้องเอาผมมาปิดหูตลอด จนโดนจับได้แม่เราด่าเราด้วยคำหยาบคายสารพัด ตีเราแรงมากแล้วโทรบอกพ่อค่ะพ่อเราก็ให้ตีอีกเกือบ30ทีและด่าเราว่าเราเป็นเด็กพวกติดยาพวกที่อยู่ในสถานพินิดแล้วก็บังคับให้เราไปนอนห้องพ่อซึ่งพ่อเราเป็นคนกลิ่นตัวเหม็นมากสกปรกมากเรานอนร้องใต้ผ้าห่มทุกคืนเราต้องกลั้นหายใจหายใจทางปากเอาจนเราหายใจไม่ออกแล้วรู้สึกขาดออกซิเจนแบบจะตายค่ะ พ่อเราบังคับเราทุกอย่างโดยใช้แม่เป็นคนทำ ทุกอย่างที่เพื่อนเราได้ทำได้ไปเที่ยวได้ใส่คอนเทคเลนส์ ได้ไปกินข้าวไปห้างเราไม่ได้เลยค่ะได้ไปบางทีแต่ก็ไม่มีอิสระโทรตามตามจิกด่าเราตลอดแต่เราไม่ได้เป็นแบบเด็กเกเรค่ะเราเรียนดีตลอดได้เกรดไม่ต่ำกว่า3.80ตลอดค่ะก็ยังไม่พอใจพ่อค่ะโดนด่าทุกครั้งแต่พ่อเราไม่ได้ด่าเรานะคะเพราะกลัวเราเกลียดเลยด่าแม่เราแทนว่าเลี้ยงลูกไม่ดี ลูกโง่ ควาย เสียคนต่างๆแม่เราก็กลัวพ่อเราจะหย่าถ้าไม่ทำตามก็กลัวเครียดมากเลยมาลงที่เราหนักๆค่ะ จนเราเหนื่อยมันหนักกับชีวิตเด็ก14สำหรับเรามากๆค่ะจนเราเหนื่อยกับการเรียนเราตั้งใจยังไงก็ไม่เคยพอใจ จนเราไม่เรียนค่ะ เราโดดเรียน หนีเรียนพิเศษไปเที่ยว แต่งตัวผิดกฎรร มีเรื่องกับคนอื่น แต่งหน้า สูบบุหรี่ มีแฟน ทำทุกอย่างที่เราโดนบังคับมาตลอดเกรดเราตกมากเลยค่ะเรากลายเป็นเด็กหลังห้องไม่ทำกิจกรรมไม่เรียนไม่ส่งงานใช้ชีวิตแบบมีความสุขแบบผิดๆ ทุกครั้งที่เราอยู่บ้านเราก็จะโดนด่าโดนบังคับเรากวาดบ้านไม่สะอาดก็โดนแม่เอาไม่กวาดตีหน้าเอามือจิกหัวเอาไม้ตีหัวเล็กจิกด่าว่า ร่านแรดโง่ควายทุกอย่างค่ะจนเราเกลียดพ่อกับแม่มากมากจนไม่เรียกว่าพ่อแม่เลย เรียกมันตลอด เราแช่งแม่กับพ่อทุกวันขอให้ตาย ทุกคืนก่อนนอนจนมีวันนึงเราตื่นเพราะน้าเรามาปลุกว่าแม่เราล้มรถอยู่รพ.ค่ะตอนนั้นที่ได้ยินถ้าเป็นคนอื่นต้องตกใจและเป็นห่วงพ่อแม่ตัวเองมากแต่เรากลับรู้สึก ดีใจและมีความสุขมากๆค่ะเรารู้ว่ามันผิดและเลวมากแต่เรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ แม่รักน้องมากกว่าเรามากทุกอย่างให้น้องไปเที่ยวให้เงินเยอะมากน้องเราอยู่แค่ม1 แต่พอเราขอไปก็ไม่ให้ไปบ้าง ไม่ให้เงิน ซื้อไอโฟนให้น้องแล้วยึดโทรศัพท์เราไม่ให้เล่นจนน้าเราสงสารเราเลยเก็บเงินซื้อให้เรา เราคิดจะฆ่าพ่อแม่หลายครั้งแต่ก็ทำไม่ได้เวลาอยู่บ้านรู้สึกเหมือนนรกไม่มีความสุขเลยเราเห็นเพื่อนเรารักแม่ซื้อของให้แม่เราไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นเลยเราอิจฉาเพื่อนมากเราอยากมีความรู้สึกแบบนั้นบ้าง
เราแค่อยากระบายและอยากบอกว่าใครที่มีแม่ดีให้รักแม่มากๆแม่คุณดีที่สุดแล้วคุณโชคดีมากที่เกิดมาเป็นลูกท่านแต่ใครที่เป็นแบบเราเราอยากแบ่งปันความรู้สึกค่ะ