(ภาพที่ได้รับการปรับปรุงแบบดิจิทัลของภาพวาดชนพื้นเมืองใน Pinwheel Cave ที่นักวิจัยทำด้วยเทคนิคที่เรียกว่า D-Stretch)
(ภาพ: © Devlin Gandy)
สัญลักษณ์ประหลาดสีแดงที่ปรากฏบนเพดานของ "ถ้ำกังหัน" (Pinwheel Cave) ในรัฐแคลิฟอร์เนีย อาจไม่ใช่กังหันลมหรือรูปทรงในจินตนาการอย่างที่เคยคิดกัน แต่เป็นรูปดอกลำโพงขณะแรกแย้มบาน ซึ่งดอกไม้ชนิดนี้ใช้เป็นสารหลอนประสาทในพิธีกรรมบางอย่างของชนพื้นเมืองอเมริกันมาตั้งแต่ยุคศตวรรษที่ 16
ทีมนักวิจัยจากหลายมหาวิทยาลัยในสหรัฐฯ และในสหราชอาณาจักร ตีพิมพ์ผลการศึกษาข้างต้นในวารสาร Proceedings of the National Academy of Sciences หรือ PNAS ฉบับล่าสุด (23 พ.ย.2020) โดยชี้ว่าพบหลักฐานที่ชนเผ่าชูมาช (Chumash) ใช้ดอกลำโพง (Datura wrightli) หลอนประสาทผู้คนให้มึนเมาและตกอยู่ในภวังค์ ขณะประกอบพิธีกรรมเปลี่ยนผ่านจากวัยเด็กเข้าสู่วัยที่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
มีการค้นพบกากของดอกลำโพงที่เคี้ยวแล้วคายออกมา แปะติดอยู่กับสัญลักษณ์รูปกังหันบนเพดานถ้ำหลายชิ้น โดยซากของดอกไม้ที่มีอายุเก่าแก่เกือบ 500 ปีนี้ ยังหลงเหลืออยู่เป็นก้อนแข็งที่เรียกว่า quids คล้ายกับเศษหมากฝรั่ง มีร่องรอยการใช้ฟันบดเคี้ยวและมีส่วนประกอบของน้ำลายปะปนอยู่ด้วย
ผลวิเคราะห์ยังพบว่า มีสารที่เป็นยาหลอนประสาทชนิด "สโคโปลามีน" (Scopolamine) และ "อะโทรพีน" (Atropine) ซึ่งพบในดอกลำโพงผสมอยู่ ทำให้ทีมผู้วิจัยชี้ว่านี่คือหลักฐานโดยตรงชิ้นแรกของโลก สำหรับการ "บริโภค" หรือการนำสารหลอนประสาทเข้าสู่ร่างกายอย่างชัดเจนในยุคโบราณ และยังเป็นหลักฐานชิ้นแรกที่พบในโบราณสถานซึ่งมีร่องรอยงานศิลปะบนก้อนหินอีกด้วย
Dr. David Robinson นักประวัติศาสตร์และนักโบราณคดีจากมหาวิทยาลัย University of Central Lancashire ของสหราชอาณาจักร ผู้นำทีมวิจัยบอกว่า "จากหลักฐานที่ค้นพบเพิ่มเติม ทำให้เรามั่นใจว่าสัญลักษณ์รูปกังหันที่วาดด้วยดินแดงนั้น ไม่ได้สื่อความหมายถึงกังหันลม หรือเป็นสัญลักษณ์นามธรรมที่วาดขึ้นจากภาพหลอนที่เห็นขณะมึนเมาสารเสพติดแต่อย่างใด"
Datura wrightli ขณะกำลังคลี่บานจะมีรูปทรงคล้ายกังหัน
Cr.DENISENV / NATURALIST
"สัญลักษณ์นี้สื่อความหมายตรงตัว ซึ่งก็คือดอกลำโพงตอนกำลังแย้มบานในช่วงเช้าตรู่และพลบค่ำเพื่อผสมเกสร ในเวลานั้นมันจะมีรูปทรงคล้ายคลึงกับกังหันลมอย่างมาก"
โดยชนเผ่าชูมาชยังใช้ดอกลำโพงเป็นยารักษาโรคหลายขนาน รวมทั้งใช้เป็นเครื่องรางขจัดปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ป้องกันภูตผีปีศาจและใช้ในการทำนายโชคชะตาด้วย
คาดว่าสัญลักษณ์บนเพดานถ้ำกังหัน ซึ่งมีผู้ค้นพบครั้งแรกเมื่อปี 1999 นั้น เป็นภาพที่ช่วยน้อมนำให้จิตใจของผู้เข้าร่วมพิธีกรรมเข้าสู่ภาวะเคลิบเคลิ้ม ในถ้ำบางแห่งสัญลักษณ์นี้จะปรากฏเป็นรูปผีเสื้อเหยี่ยว (Hawk moth) ซึ่งเป็นผีเสื้อกลางคืนชนิดหนึ่งที่มักบินวนตุปัดตุเป๋ไปมา หลังดูดกินน้ำหวานจากดอกลำโพงเข้าไปจนเมา ตามคำอธิบายทางประวัติศาสตร์จากมิชชันนารีและงานทางมานุษยวิทยา
Robinson คิดว่า Datura ถูกใช้เพื่อ " รับพลังเหนือธรรมชาติ, เพื่อต่อต้านเหตุการณ์เหนือธรรมชาติในแง่ลบ,เพื่อขับไล่ผี และมองเห็นอนาคต หรือค้นหาวัตถุที่สูญหาย แต่โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะยาสำหรับโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ
นอกจากนี้ยังใส่ในชาที่เรียกว่า toloache สำหรับพิธีที่กำลังจะมาถึงของเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง โดยพืชทำให้มึนงงเพื่อทำเครื่องหมายการเข้าสู่วัยผู้ใหญ่"
นอกจากนั้น Quids ยังเป็นที่รู้จักจากแหล่งโบราณคดีอื่น ๆ ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอเมริกา โดยเป็นพืชที่มักเคี้ยวเพื่อรับสารอาหารหรือสารกระตุ้น
รวมทั้ง yucca (มันสำปะหลัง), agave (หางจระเข้) หรือยาสูบ (tobacco) ในกรณีนี้กล้องจุลทรรศน์ดิจิตอล 3 มิติเปิดเผยว่า quids ในถ้ำ Pinwheel ก็มีแนวโน้มที่จะถูกเคี้ยวได้เช่นกัน โรบินสันกล่าว
เส้นใยของ Quids ยังพันกันเป็นก้อน ซึ่งเกิดขึ้นจากความชื้นบางอย่างทำให้มันเกาะติดกันเช่น น้ำลายของมนุษย์ หลังการวิเคราะห์ด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน electron microscope analysis ระบุว่า quids ส่วนใหญ่เป็นDatura แม้ว่า quid อีกส่วนทำจากมันสำปะหลัง
นักวิจัยเขียนไว้ในการศึกษาว่า "quid แต่ละชิ้นจะเป็น" ยา "เพียงครั้งเดียวโดยสอดเข้าไปในปากและเคี้ยว/ดูด เพื่อดึงสารที่ทำให้เกิดประสาทหลอนออกมา" ซึ่งเหมือนกับการเคี้ยวหมากฝรั่ง
มอดเหยี่ยวที่รู้จักกันในชื่อ มอดสฟิงซ์สีขาว ( Hyles lineata ) กำลังกินดอกไม้สีม่วงที่ไม่ใช่ Datura
โดยพบภาพวาดของผีเสื้อกลางคืนที่มีลักษณะคล้ายกับตัวนี้ในถ้ำ(Cr.ภาพ donaldseversonphotography.com)
นักมานุษยวิทยาบันทึกไว้ในการศึกษาว่า มีชาวชูแมช 20,000 คนอาศัยอยู่ในพื้นที่ครอบคลุมชายฝั่งของแคลิฟอร์เนีย ตั้งแต่มาลิบูทางตอนใต้ ไปจนถึงซานหลุยส์ โอบิสโปทางตอนเหนือในช่วงเวลาที่ยุโรปยึดครอง การดำรงชีวิตที่ประสบความสำเร็จของชาวชูแมชนั้น ขึ้นอยู่กับการยังชีพด้วยทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่เช่น พืช สัตว์ และปลา และวิธีการใช้ทรัพยากรเหล่านี้อย่างยั่งยืน
บรรพบุรุษชาวชูแมชพบว่า มีการนำพืชและสัตว์เกือบทุกประเภทที่มีอยู่มาใช้ในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะเป็นอาหาร,เสื้อผ้า,ยา,ตะกร้า,เรือแคนู และเครื่องมือต่างๆ รวมถึงสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับศิลปะ (ศิลปะหินและถ้ำของชูมาชยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน) ความเชื่อเรื่องราวพิธีการและบทเพลง โดยประวัติศาสตร์อันยาวนานและวิถีชีวิตของชาวชูมาชนั้น ได้รับการอนุรักษ์ไว้ในรูปแบบศิลปะ ซึ่งได้รับการถ่ายทอดสู่รุ่นลูกรุ่นหลานจนถึงทุกวันนี้
ชูแมชเป็นวัฒนธรรมทางทะเลที่เรียกว่านักล่าและผู้รวบรวม มีเรือแคนูที่เรียกว่าเรือ tomols ช่วยให้สามารถตกปลาและค้าขายได้มากมาย ซึ่งใช้เดินทางขึ้นและลงจากชายฝั่งไปยังหมู่บ้านอื่น ๆ มักสร้างจากไม้แดงหรือไม้สน และชาวชูแมชไม่ได้พึ่งพาการเกษตรเช่นเดียวกับชนเผ่าอเมริกันพื้นเมืองอื่น ๆ ยังมี ลูกโอ๊ก,เมล็ดพืช,หัวพืชใต้ดิน และถั่ว เป็นวัตถุดิบหลักตามฤดูกาลเช่นเดียวกับการล่าสัตว์ป่า ได้แก่ หมี,แมวน้ำ,นาก,หอย,กวาง และกระต่าย
ภาพวาดการตั้งถิ่นฐานของชาวชูแมช
บ้านของชาวชูแมชเรียกว่า ' ap' สร้างจากวัสดุพืชในท้องถิ่นรวมทั้งตะกร้าและเสื่อทอ ส่วนกระดูกใช้เป็นเครื่องมือ ชาวชูแมชมีไหวพริบอย่างมาก
โดยเรียนรู้ในนวัตกรรม และพบว่าแต่ละส่วนของพืชเกือบทุกชนิดมีประโยชน์สำหรับทุกสิ่งที่มีอยู่
ชาวชูแมชยังพัฒนาการละเ่นอีกหลากหลายซึ่งออกแบบมาเพื่อสอนเด็ก ๆ เกี่ยวกับความสามารถในการเล่นกีฬา และทักษะที่เป็นประโยชน์สำหรับการล่าสัตว์และการทำงานฝีมือ มีการเล่านิทานเพื่อสอนเด็ก ๆ เกี่ยวกับความสัมพันธ์กับธรรมชาติ และความเชื่อทางวัฒนธรรมและศาสนาของพวกเขา
ในวัฒนธรรมชูแมชถือได้ว่า เป็นวัฒนธรรมที่มีเอกลักษณ์และก้าวหน้าที่สุดแห่งหนึ่งในทวีปนี้ มีอะไรให้เรียนรู้มากมายจากผู้คนที่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับทรัพยากรธรรมชาติของโลก พวกเขาทั้งกลัวและเคารพโลกธรรมชาติในฐานะครูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของความรู้ดั้งเดิม เพราะพวกเขารู้แล้วและรู้แล้วว่าชีวิตของเราทุกคนขึ้นอยู่กับโลกนี้เพื่อความอยู่รอด
(ขอขอบคุณที่มาของข้อมูลทั้งหมดและขออนุญาตนำมา)
สัญลักษณ์รูปกังหันบนเพดานถ้ำ Pinwheel Cave
(ภาพ: © Devlin Gandy)
ทีมนักวิจัยจากหลายมหาวิทยาลัยในสหรัฐฯ และในสหราชอาณาจักร ตีพิมพ์ผลการศึกษาข้างต้นในวารสาร Proceedings of the National Academy of Sciences หรือ PNAS ฉบับล่าสุด (23 พ.ย.2020) โดยชี้ว่าพบหลักฐานที่ชนเผ่าชูมาช (Chumash) ใช้ดอกลำโพง (Datura wrightli) หลอนประสาทผู้คนให้มึนเมาและตกอยู่ในภวังค์ ขณะประกอบพิธีกรรมเปลี่ยนผ่านจากวัยเด็กเข้าสู่วัยที่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
โดยชนเผ่าชูมาชยังใช้ดอกลำโพงเป็นยารักษาโรคหลายขนาน รวมทั้งใช้เป็นเครื่องรางขจัดปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ป้องกันภูตผีปีศาจและใช้ในการทำนายโชคชะตาด้วย
คาดว่าสัญลักษณ์บนเพดานถ้ำกังหัน ซึ่งมีผู้ค้นพบครั้งแรกเมื่อปี 1999 นั้น เป็นภาพที่ช่วยน้อมนำให้จิตใจของผู้เข้าร่วมพิธีกรรมเข้าสู่ภาวะเคลิบเคลิ้ม ในถ้ำบางแห่งสัญลักษณ์นี้จะปรากฏเป็นรูปผีเสื้อเหยี่ยว (Hawk moth) ซึ่งเป็นผีเสื้อกลางคืนชนิดหนึ่งที่มักบินวนตุปัดตุเป๋ไปมา หลังดูดกินน้ำหวานจากดอกลำโพงเข้าไปจนเมา ตามคำอธิบายทางประวัติศาสตร์จากมิชชันนารีและงานทางมานุษยวิทยา
นักวิจัยเขียนไว้ในการศึกษาว่า "quid แต่ละชิ้นจะเป็น" ยา "เพียงครั้งเดียวโดยสอดเข้าไปในปากและเคี้ยว/ดูด เพื่อดึงสารที่ทำให้เกิดประสาทหลอนออกมา" ซึ่งเหมือนกับการเคี้ยวหมากฝรั่ง
โดยเรียนรู้ในนวัตกรรม และพบว่าแต่ละส่วนของพืชเกือบทุกชนิดมีประโยชน์สำหรับทุกสิ่งที่มีอยู่
ชาวชูแมชยังพัฒนาการละเ่นอีกหลากหลายซึ่งออกแบบมาเพื่อสอนเด็ก ๆ เกี่ยวกับความสามารถในการเล่นกีฬา และทักษะที่เป็นประโยชน์สำหรับการล่าสัตว์และการทำงานฝีมือ มีการเล่านิทานเพื่อสอนเด็ก ๆ เกี่ยวกับความสัมพันธ์กับธรรมชาติ และความเชื่อทางวัฒนธรรมและศาสนาของพวกเขา
ในวัฒนธรรมชูแมชถือได้ว่า เป็นวัฒนธรรมที่มีเอกลักษณ์และก้าวหน้าที่สุดแห่งหนึ่งในทวีปนี้ มีอะไรให้เรียนรู้มากมายจากผู้คนที่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับทรัพยากรธรรมชาติของโลก พวกเขาทั้งกลัวและเคารพโลกธรรมชาติในฐานะครูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของความรู้ดั้งเดิม เพราะพวกเขารู้แล้วและรู้แล้วว่าชีวิตของเราทุกคนขึ้นอยู่กับโลกนี้เพื่อความอยู่รอด