ก่อนอื่นเลยขอบคุณทุกคำแนะนำจากกระทู้ก่อนหน้านี้ของเรานะ ตอนนี้เราลาออกจากที่ทำงานแล้ว และกำลังพักผ่อนสภาพตัวเองอยู่ทั้งร่างกายและสภาพจิตใจ ขอออกก่อนตัวก่อนว่าเราไม่ได้ตั้งปมให้คนสงสัยว่าให้ร้ายใครหรือเปล่า แต่เราแค่ไม่เข้าใจและรู้สึกแย่มากในตอนนั้นจริงๆ จะขอน้อมรับทุกคำแนะนำไปใช้จากนี้ไปนะ
มาเข้าเรื่องกัน คือเราได้เห็นข้อความสั้นๆในโซเซียลเกี่ยวกับการใช้ภาษาอังกฤษและประสบการณ์การใช้ภาษา เราเลยอยากมาเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟัง
ก่อนหน้านี้สมัยเราเรียนมหาวิทยาลัยเราเคยลองไปใช้ชีวิตไกลบ้านๆดู อยากลองทำงานระยะสั้นๆเพื่อหาประสบการณ์ให้ตัวเอง แต่ด้วยความพร้อมและหลายๆอย่างอย่างเราทำให้เลือกทำงานได้ไม่กี่อย่าง และงานที่เลือกมาตอนนั้นก็คือ
"พนักงานเฝ้าร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่"
สมัยก่อนน่าจะเคยมีกระแสอยู่ช่วงหนึ่งเกี่ยวกับร้านเกมส์หรือร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ที่เปิดกันแพร่หลายมากๆ และตอนนั้นล่ะที่ทำให้เรารู้สึกขอบคุณตัวเองที่ทำให้กล้าก้าวข้ามกำแพงตัวเองออกมาได้จริงๆ
เพราะแต่เดิมเรากลัวการใช้ภาษาอังกฤษของเรามากๆ คือแค่รู้และเข้าใจในระดับหนึ่งในสมัยเรียนประถม มัธยมและมหาวิทยาลัย หลายๆคนบอกว่าเราเก่งแต่จริงๆแล้วระดับเราถือว่าธรรมดามากๆเทียบกับหลายคน แต่สิ่งที่น่าห่วงคือมีหลายๆคนอาจจะคิดเหมือนเราตรงที่ "ฉันไม่เก่งหรอกกลัวคุยกับเค้าไม่รู้เรื่อง" จึงอยากให้ลองเปลี่ยนความคิดใหม่ดูเป็น
"ลองคุยดู ลองพูดดู ผิดไม่เป็นไร แค่ตั้งใจสื่อสารกับเค้าก็พอ"
ประสบการณ์จริงที่เกิดขึ้นก็คือ เราเป็นพนักงานเฝ้าร้านช่วงกะกลางคืนช่วง 5 โมงเย็นถึง 7 โมงเช้า ถ้ามองร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่สมัยก่อนทั่วไปคือเปิดกัน 24 ชม. และบางช่วงก็คือจะมีลูกค้าหลายกลุ่มมาใช้งาน และกลุ่มที่เราเจอก็คือ ลูกค้าต่างชาติ (จีน ยุโรป)
เราที่เป็นแค่พนักงานบริการดูแลร้านทั่วไปยังจำความรู้สึกได้ตอนที่เค้าเดินมาขอความช่วยเหลือ และเพื่อนพนักงานที่อยู่ตรงนั้นเค้าอาจจะไม่ถนัดการพูดจริงๆ ก็เลยพยายามปฏิเสธไป (แต่เราเข้าใจนะไม่ได้โกรธเพื่อนร่วมงานเลย) สุดท้ายเราก็คิดว่า เราทำงานตรงนี้ก็อยากทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ก็เลยพยายามสื่อสารกลับไป
"May i help you?"
ประโยคนั้นที่คุยกับลูกค้าคนจีนที่น่าจะเป็นลูกค้าประจำท่านนั้นเปิดโลกเราไปตลอดกาล
พอลูกค้าท่านนั้นได้ฟังก็ยิ้มเหมือนเค้าดีใจมากๆแบบมีคนคุยกับเค้าได้แล้ว เค้าก็เริ่มพยายามมาคุยด้วย อยากซื้ออันนี้ จะเอาอันนี้เท่าไร ฉันนั่งไปนานแค่ไหนแล้ว แถวนี้มีร้านข้าวหรืออะไรน่าสนใจไหม ตอนแรกก็กลัวนะที่จะใช้ผิด เพราะเค้าเองก็ไม่ได้เก่งเหมือนเราแต่เค้ามีความพยายามจะสื่อสารกับเรา ทำให้เรารู้สึกมีกำลังใจที่จะคุยกับเค้า ทั้งหมดคือการคุยกันด้วยประโยคง่ายๆทั้งนั้น Grammar ใดๆเราเองแถบจะใช้ไม่ถูกเลยแต่ก็พยายามสื่อสารกัน
จึงสรุปความได้ประมาณว่าเค้ามาทำวิจัยนะ เค้าชี้ให้ดูอะไรสักอย่างตั้งอยู่เหมือนอัดเสียงในร้าน ที่ทางเจ้าของร้านบอกเราว่า เค้าขออนุญาตแล้ว ลูกค้าท่านนี้จะอยู่ที่ร้านเกือบ 24 ชม. บางเวลาเค้าจะแค่กลับห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื่อผ้าแล้วกลับมาใหม่
บอกตรงๆเค้าดูดีใจมากๆนะที่ใครสักคนคุยกับเค้าได้แล้วจากวันนั้นความบันเทิงก็มาไม่หยุด เหมือนเค้าไปชวนเพื่อนเค้าหรือชาวต่างชาติคนอื่นๆมาร้านที่เราทำงานด้วยเหตุผลที่ว่า "ที่นี่มีคนพูดภาษาอังกฤษได้นะ"
ตอนแรกก็ฟังดูเหลือเชื่อมากแต่ทางลูกค้าจีนท่านนี้บอกเราว่า เค้าโอเคเพื่อนเค้าโอเค ร้านอื่นๆก็มีพนักงานพูดภาษาอังกฤษได้เหมือนกันแต่เราอยากมาที่ร้านนี้เพราะหลายๆอย่างๆ สุดท้ายก่อนเราจะออกจากงานที่นั้นยังมีคนเอาของฝากมาให้ ทำให้ตอนนั้นเป็นประสบการณ์ทำงานสั้นๆที่ดีมากๆ มันเหมือนเป็นปุ่มเปิดให้เรากล้าใช้ภาษาอังกฤษของตัวเองมากขึ้น ตอนนี้เราก็ยังใช้อยู่ถึงจะไม่ได้ดีเลิศมากแต่ก็พยายามศึกษาเท่าที่ทำได้ อ่านบทความ อ่านข่าว ฟังคลิปจากยูทูปที่เป็นของชาวต่างชาติ จับประเด็นที่เราเข้าใจ
ทั้งหมดมันพัฒนาตัวเราเองได้จริงๆ มันมีหลายช่องทางที่ทำให้เราฝึกฝนตัวเองได้ แค่อย่าคิดว่าเรากำลังเรียนภาษาแต่ให้สนุกกับภาษาผ่านสิ่งที่ตัวเองสนใจ
จะอ่านการ์ตูนแปล ดูหนัง English Subtitle หรือดูอนิเมะ ENG Subtitle แม้กระทั่งดูเสียง Sound track bo Sub.
อยากให้ลองเปลี่ยนความบันเทิงที่เราชอบเป็นสิ่งที่พัฒนาทักษะภาษาของเราดู
หลายๆคนอาจจะยังกลัวที่จะพูดกลัวที่จะใช้ แต่อยากลองใช้ดูเริ่มจากสิ่งง่ายๆทีละนิด แล้วมันจะพาเราไปต่อได้เรื่อยๆเอง
ทั้งหมดเป็นการแบ่งปันหวังว่าอาจจะเป็นสิ่งที่จุดประกายความคิดของหลายๆคนดู ภาษาอังกฤษไม่น่ากลัวอย่างที่คิด เราแค่กลัวมันไปเอง กลัวที่จะใช้ผิด แต่ความจริงแล้วไม่มีผิดหรือถูกแค่เราอาจจะยังไม่ชำนาญหรือใช้งานไม่คล่องแคล่ว ลองคิดกลับกันดูชาวต่างชาติมาเรียนภาษาไทยหลายๆท่านยังบอกว่ายาก พูดยากเขียนยาก เราๆเองก็เหมือนเราเรียนภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาของเรา เวลาพูดคุยหรือใช้งานไม่แปลกที่จะใช้ผิดๆถูกๆ แต่สิ่งสำคัญคือให้ใช้เยอะๆ เราจะเรียนรู้มันไปเองจากสิ่งรอบตัว
ขอให้กำลังใจสำหรับคนที่กลัวการใช้ภาษาอังกฤษนะ (และทุกภาษาที่ทุกท่านสนใจเลย)
(อาจจะพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกบ้าง ขออภัยในความไม่เรียบร้อยด้วยนะ)
มาบอกเล่าชีวิตการทำงานเล็กๆกับการใช้ภาษาอังกฤษแบบงูๆปลา แต่ว่าทำงานได้จริง.
มาเข้าเรื่องกัน คือเราได้เห็นข้อความสั้นๆในโซเซียลเกี่ยวกับการใช้ภาษาอังกฤษและประสบการณ์การใช้ภาษา เราเลยอยากมาเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟัง
ก่อนหน้านี้สมัยเราเรียนมหาวิทยาลัยเราเคยลองไปใช้ชีวิตไกลบ้านๆดู อยากลองทำงานระยะสั้นๆเพื่อหาประสบการณ์ให้ตัวเอง แต่ด้วยความพร้อมและหลายๆอย่างอย่างเราทำให้เลือกทำงานได้ไม่กี่อย่าง และงานที่เลือกมาตอนนั้นก็คือ
"พนักงานเฝ้าร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่"
สมัยก่อนน่าจะเคยมีกระแสอยู่ช่วงหนึ่งเกี่ยวกับร้านเกมส์หรือร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ที่เปิดกันแพร่หลายมากๆ และตอนนั้นล่ะที่ทำให้เรารู้สึกขอบคุณตัวเองที่ทำให้กล้าก้าวข้ามกำแพงตัวเองออกมาได้จริงๆ
เพราะแต่เดิมเรากลัวการใช้ภาษาอังกฤษของเรามากๆ คือแค่รู้และเข้าใจในระดับหนึ่งในสมัยเรียนประถม มัธยมและมหาวิทยาลัย หลายๆคนบอกว่าเราเก่งแต่จริงๆแล้วระดับเราถือว่าธรรมดามากๆเทียบกับหลายคน แต่สิ่งที่น่าห่วงคือมีหลายๆคนอาจจะคิดเหมือนเราตรงที่ "ฉันไม่เก่งหรอกกลัวคุยกับเค้าไม่รู้เรื่อง" จึงอยากให้ลองเปลี่ยนความคิดใหม่ดูเป็น
"ลองคุยดู ลองพูดดู ผิดไม่เป็นไร แค่ตั้งใจสื่อสารกับเค้าก็พอ"
ประสบการณ์จริงที่เกิดขึ้นก็คือ เราเป็นพนักงานเฝ้าร้านช่วงกะกลางคืนช่วง 5 โมงเย็นถึง 7 โมงเช้า ถ้ามองร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่สมัยก่อนทั่วไปคือเปิดกัน 24 ชม. และบางช่วงก็คือจะมีลูกค้าหลายกลุ่มมาใช้งาน และกลุ่มที่เราเจอก็คือ ลูกค้าต่างชาติ (จีน ยุโรป)
เราที่เป็นแค่พนักงานบริการดูแลร้านทั่วไปยังจำความรู้สึกได้ตอนที่เค้าเดินมาขอความช่วยเหลือ และเพื่อนพนักงานที่อยู่ตรงนั้นเค้าอาจจะไม่ถนัดการพูดจริงๆ ก็เลยพยายามปฏิเสธไป (แต่เราเข้าใจนะไม่ได้โกรธเพื่อนร่วมงานเลย) สุดท้ายเราก็คิดว่า เราทำงานตรงนี้ก็อยากทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ก็เลยพยายามสื่อสารกลับไป
"May i help you?"
ประโยคนั้นที่คุยกับลูกค้าคนจีนที่น่าจะเป็นลูกค้าประจำท่านนั้นเปิดโลกเราไปตลอดกาล
พอลูกค้าท่านนั้นได้ฟังก็ยิ้มเหมือนเค้าดีใจมากๆแบบมีคนคุยกับเค้าได้แล้ว เค้าก็เริ่มพยายามมาคุยด้วย อยากซื้ออันนี้ จะเอาอันนี้เท่าไร ฉันนั่งไปนานแค่ไหนแล้ว แถวนี้มีร้านข้าวหรืออะไรน่าสนใจไหม ตอนแรกก็กลัวนะที่จะใช้ผิด เพราะเค้าเองก็ไม่ได้เก่งเหมือนเราแต่เค้ามีความพยายามจะสื่อสารกับเรา ทำให้เรารู้สึกมีกำลังใจที่จะคุยกับเค้า ทั้งหมดคือการคุยกันด้วยประโยคง่ายๆทั้งนั้น Grammar ใดๆเราเองแถบจะใช้ไม่ถูกเลยแต่ก็พยายามสื่อสารกัน
จึงสรุปความได้ประมาณว่าเค้ามาทำวิจัยนะ เค้าชี้ให้ดูอะไรสักอย่างตั้งอยู่เหมือนอัดเสียงในร้าน ที่ทางเจ้าของร้านบอกเราว่า เค้าขออนุญาตแล้ว ลูกค้าท่านนี้จะอยู่ที่ร้านเกือบ 24 ชม. บางเวลาเค้าจะแค่กลับห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื่อผ้าแล้วกลับมาใหม่
บอกตรงๆเค้าดูดีใจมากๆนะที่ใครสักคนคุยกับเค้าได้แล้วจากวันนั้นความบันเทิงก็มาไม่หยุด เหมือนเค้าไปชวนเพื่อนเค้าหรือชาวต่างชาติคนอื่นๆมาร้านที่เราทำงานด้วยเหตุผลที่ว่า "ที่นี่มีคนพูดภาษาอังกฤษได้นะ"
ตอนแรกก็ฟังดูเหลือเชื่อมากแต่ทางลูกค้าจีนท่านนี้บอกเราว่า เค้าโอเคเพื่อนเค้าโอเค ร้านอื่นๆก็มีพนักงานพูดภาษาอังกฤษได้เหมือนกันแต่เราอยากมาที่ร้านนี้เพราะหลายๆอย่างๆ สุดท้ายก่อนเราจะออกจากงานที่นั้นยังมีคนเอาของฝากมาให้ ทำให้ตอนนั้นเป็นประสบการณ์ทำงานสั้นๆที่ดีมากๆ มันเหมือนเป็นปุ่มเปิดให้เรากล้าใช้ภาษาอังกฤษของตัวเองมากขึ้น ตอนนี้เราก็ยังใช้อยู่ถึงจะไม่ได้ดีเลิศมากแต่ก็พยายามศึกษาเท่าที่ทำได้ อ่านบทความ อ่านข่าว ฟังคลิปจากยูทูปที่เป็นของชาวต่างชาติ จับประเด็นที่เราเข้าใจ
ทั้งหมดมันพัฒนาตัวเราเองได้จริงๆ มันมีหลายช่องทางที่ทำให้เราฝึกฝนตัวเองได้ แค่อย่าคิดว่าเรากำลังเรียนภาษาแต่ให้สนุกกับภาษาผ่านสิ่งที่ตัวเองสนใจ
จะอ่านการ์ตูนแปล ดูหนัง English Subtitle หรือดูอนิเมะ ENG Subtitle แม้กระทั่งดูเสียง Sound track bo Sub.
อยากให้ลองเปลี่ยนความบันเทิงที่เราชอบเป็นสิ่งที่พัฒนาทักษะภาษาของเราดู
หลายๆคนอาจจะยังกลัวที่จะพูดกลัวที่จะใช้ แต่อยากลองใช้ดูเริ่มจากสิ่งง่ายๆทีละนิด แล้วมันจะพาเราไปต่อได้เรื่อยๆเอง
ทั้งหมดเป็นการแบ่งปันหวังว่าอาจจะเป็นสิ่งที่จุดประกายความคิดของหลายๆคนดู ภาษาอังกฤษไม่น่ากลัวอย่างที่คิด เราแค่กลัวมันไปเอง กลัวที่จะใช้ผิด แต่ความจริงแล้วไม่มีผิดหรือถูกแค่เราอาจจะยังไม่ชำนาญหรือใช้งานไม่คล่องแคล่ว ลองคิดกลับกันดูชาวต่างชาติมาเรียนภาษาไทยหลายๆท่านยังบอกว่ายาก พูดยากเขียนยาก เราๆเองก็เหมือนเราเรียนภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาของเรา เวลาพูดคุยหรือใช้งานไม่แปลกที่จะใช้ผิดๆถูกๆ แต่สิ่งสำคัญคือให้ใช้เยอะๆ เราจะเรียนรู้มันไปเองจากสิ่งรอบตัว
ขอให้กำลังใจสำหรับคนที่กลัวการใช้ภาษาอังกฤษนะ (และทุกภาษาที่ทุกท่านสนใจเลย)
(อาจจะพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกบ้าง ขออภัยในความไม่เรียบร้อยด้วยนะ)