อาหารอร่อยจริงๆ อร่อยทุกอย่าง ไม่มีที่ติเลย (น้ำยังอร่อยเลย)
ขอติแค่เรื่องการจัดการ กับการประสานงานแค่นั้น
ที่จอดไกลมาก ไกลโพ้นเลย ยามแก็แค่ชี้ๆ แต่ไม่รู้เดินยังไง
กระไดชันมาก ชันจริงๆ คนแก่ขึ้น-ลง มีปัญหาหนักมาก
จะไปลิฟท์ ยามก็งง ไม่มีบอกก่อน ไปชี้กะไดแล้วกะไดมันกั้นเชือกไม่ให้ขึ้นก็มี หรือล่าสุด จะไปขึ้นลิฟท์ เราจำชั้นไม่ได้ ก็เลยถามยามข้างล่าง แกดันจะไม่เราขึ้นลิฟท์ซะอีก ดันจะให้เรากลับไปให้ขึ้นกะไดข้างหน้าใหม่ ซึ่งลิฟท์กับกะไดขึ้นร้านอาหาร มันค่อนข้างไกลมากกกกกกก เดินทีได้เป็นร้อยเมตรอะ (ถ้ารวมเดินจากที่จอดรถด้วยนะ)
ผมว่าระบบมันยังบ้านๆยังไงก็ไม่รู้ เหมือนยังไม่ประสานงานอะไรกันเท่าไหร่นะ ข้างล่างแทบไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับข้างบนเลย
***แล้วที่สำคัญที่สุด คือพอขึ้นไปข้างบน ร้านอาหารชั้นสอง เวลาไปกินข้าว เวลาลูกค้าน้อยๆ ผมเห็นแต่พนักงานยืนออ ยืนคุยกันเยอะมาก ยืนคุยกันเยอะจริงๆนะ เหมือนไม่รู้จะทำอะไรอะ (ยืนคุยไม่ได้ผิดอะไรนะ) แต่ผมว่ามันน่าจะมีวิธีจัดการที่น่าจะดีกว่านี้
- ถ้าเป็นได้ อยากให้แบ่งพนักงานข้างบนลงมาช่วยดูข้างล่าง ลงมาช่วยรับลูกค้าข้างล่าง ข้างนอกเลยก็น่าจะดี เพราะใครมาใหม่ ผมว่ามีมึน มีเจ็บเข่าอะ ถ้าต้องขึ้นกะไดชันๆขนาดนั้น แล้วบางครั้งมีเชื่อกกั้นด้วยนะ ขึ้นกะไดไม่ได้ แล้วจะให้กูไปขึ้นตรงไหนต่อจะรู้มั้ย ? มีคนแก่มา จะให้ขึ้นลิฟท์ตรงไหนจะรู้มั้ย? ต้องไล่ถามเองหมด ยามข้างนอกก็เอาแต่ชี้อย่างเดียวว่า ร้านอาหารอยู่ชั้น2 อยู่ตรงนั้น แต่ขึ้นไปยังไง...ไม่รู้ ประตูปิดมั้ย ขึ้นไม่ได้หรือเปล่า...ไม่รู้ หรือ ขึ้นทางอื่นได้ตรงไหน...ไม่รู้ ทุกอย่างต้องเดินหาเอาเองหมด อยากกินต้องเดินเอาเอง
- ทำป้ายร้านอาหารให้ใหญ่ ให้เยอะหน่อยก็ดี คนจะได้รู้กัน ขนาดขับไปเข้าในการบินไทยยังงงเลยว่าร้านอยู๋ไหน (ขับไปครั้งแรกมีมึน ถ้าไม่ได้ gps ช่วย) เพราะป้ายไม่มีเลย ขนาดอยู่ในสำนักงานแล้วนะ
- ***อันนี้อาจจะสำคัญกว่าสองข้อแรก ผมว่าอาจจะเอาพนักงานที่ออๆ เหลือๆ สุมๆกันอยู่ข้างบนอะ ลงมาทำบูท ขายของด้านล่างบ้างก็ได้ อย่างเช่น ปาท่องโก๋ ผมว่าทำได้แน่นอน ทอดแล้วลงมาตั้งบูทขายได้เลย เวลามาซื้อเราไม่ต้องอ้อมโลกหนักมาก ต้องมาจอดก่อน แล้วเดินเป็นร้อยเมตร ขึ้นลิฟท์อ้อมไปอ้อมมาเพื่อขึ้นไปซื้อปาท่องโก๋เพียงไม่กี่ตัว ผมว่ามันเดินไกลเกินไปนะ หรือ ว่าพวกน้ำมะขาม ก็น่าจะทำได้ ลงมาตั้งบูทขายเพิ่มข้างล่างก็ได้ ผมว่าแถวข้างล่าง มันทำบูทอาหาร มันทำอะไรได้อีกเยอะเลย หรือ แบ่งพนักงานลงมาช่วยขายๆ ข้างล่างก็น่าจะได้ ก็น่าจะช่วยได้เยอะ ดีกว่ายืนคุยตอนลูกค้าไม่มา แต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไร
ที่จริงพนักงานที่ยืนๆออๆ กันอยู่อะ
จะเอาไปช่วยเทเลเซลล์ ช่วยรับโทรศัพท์ลูกค้าที่มาจอง หรือ โปรโมท ผ่านเวบ ผ่านออนไลน์ด้วยก็ได้ เชื้อเชิญให้คนมากินเยอะๆ ก็น่าจะได้ ก็น่าจะดีกว่า ยืนกันเยอะแยะเต็มร้านอาหารไปหมด แต่ไม่รู้จะทำอะไร สุดท้ายก็ต้องจบที่ยืนคุยกัน แถวโต๊ะลูกค้า เต็มไปหมด
แต่โอเค วันที่ลูกค้าเยอะ ก็อาจจะต้องใช้พนักงานทั้งหมดไปเสิร์ฟก็ว่าไป ก็แล้วแต่จัดการ
อันนี้ถือว่าเป็นข้อเสนอแนะจากลูกค้าละกันนะ อาจจะไม่ถูกต้องทั้งหมด เพราะผมก็ไม่รู้เรื่องภายในของคุณว่าคุณจัดการยังไงบ้าง? มีข้อจำกัดยังไงบ้าง?
ผมเป็นคนไทย ผมก็อยากให้การบินไทยมันไปรอดแหละ
ขาดทุนหนี้เป็นแสนๆล้าน ฟังทีไรแล้วใจหายทุกที สายการบินแห่งชาติแท้ๆ อะไรที่อุดหนุนได้ ช่วยได้ก็อยากช่วย
ตรงไหนที่พูดผิด ก็ขออภัยซ้ำละกัน เพราะผมไม่รู้จริงๆว่าข้อจำกัดมันแค่ไหน
ฝากถึงร้านอาหารการบินไทย แถว5แยกลาดพร้าว อาหารคุณอร่อยมาก แต่อยากให้ปรับปรุงเรื่องการจัดการ และ การประสานงาน
ขอติแค่เรื่องการจัดการ กับการประสานงานแค่นั้น
ที่จอดไกลมาก ไกลโพ้นเลย ยามแก็แค่ชี้ๆ แต่ไม่รู้เดินยังไง
กระไดชันมาก ชันจริงๆ คนแก่ขึ้น-ลง มีปัญหาหนักมาก
จะไปลิฟท์ ยามก็งง ไม่มีบอกก่อน ไปชี้กะไดแล้วกะไดมันกั้นเชือกไม่ให้ขึ้นก็มี หรือล่าสุด จะไปขึ้นลิฟท์ เราจำชั้นไม่ได้ ก็เลยถามยามข้างล่าง แกดันจะไม่เราขึ้นลิฟท์ซะอีก ดันจะให้เรากลับไปให้ขึ้นกะไดข้างหน้าใหม่ ซึ่งลิฟท์กับกะไดขึ้นร้านอาหาร มันค่อนข้างไกลมากกกกกกก เดินทีได้เป็นร้อยเมตรอะ (ถ้ารวมเดินจากที่จอดรถด้วยนะ)
ผมว่าระบบมันยังบ้านๆยังไงก็ไม่รู้ เหมือนยังไม่ประสานงานอะไรกันเท่าไหร่นะ ข้างล่างแทบไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับข้างบนเลย
***แล้วที่สำคัญที่สุด คือพอขึ้นไปข้างบน ร้านอาหารชั้นสอง เวลาไปกินข้าว เวลาลูกค้าน้อยๆ ผมเห็นแต่พนักงานยืนออ ยืนคุยกันเยอะมาก ยืนคุยกันเยอะจริงๆนะ เหมือนไม่รู้จะทำอะไรอะ (ยืนคุยไม่ได้ผิดอะไรนะ) แต่ผมว่ามันน่าจะมีวิธีจัดการที่น่าจะดีกว่านี้
- ถ้าเป็นได้ อยากให้แบ่งพนักงานข้างบนลงมาช่วยดูข้างล่าง ลงมาช่วยรับลูกค้าข้างล่าง ข้างนอกเลยก็น่าจะดี เพราะใครมาใหม่ ผมว่ามีมึน มีเจ็บเข่าอะ ถ้าต้องขึ้นกะไดชันๆขนาดนั้น แล้วบางครั้งมีเชื่อกกั้นด้วยนะ ขึ้นกะไดไม่ได้ แล้วจะให้กูไปขึ้นตรงไหนต่อจะรู้มั้ย ? มีคนแก่มา จะให้ขึ้นลิฟท์ตรงไหนจะรู้มั้ย? ต้องไล่ถามเองหมด ยามข้างนอกก็เอาแต่ชี้อย่างเดียวว่า ร้านอาหารอยู่ชั้น2 อยู่ตรงนั้น แต่ขึ้นไปยังไง...ไม่รู้ ประตูปิดมั้ย ขึ้นไม่ได้หรือเปล่า...ไม่รู้ หรือ ขึ้นทางอื่นได้ตรงไหน...ไม่รู้ ทุกอย่างต้องเดินหาเอาเองหมด อยากกินต้องเดินเอาเอง
- ทำป้ายร้านอาหารให้ใหญ่ ให้เยอะหน่อยก็ดี คนจะได้รู้กัน ขนาดขับไปเข้าในการบินไทยยังงงเลยว่าร้านอยู๋ไหน (ขับไปครั้งแรกมีมึน ถ้าไม่ได้ gps ช่วย) เพราะป้ายไม่มีเลย ขนาดอยู่ในสำนักงานแล้วนะ
- ***อันนี้อาจจะสำคัญกว่าสองข้อแรก ผมว่าอาจจะเอาพนักงานที่ออๆ เหลือๆ สุมๆกันอยู่ข้างบนอะ ลงมาทำบูท ขายของด้านล่างบ้างก็ได้ อย่างเช่น ปาท่องโก๋ ผมว่าทำได้แน่นอน ทอดแล้วลงมาตั้งบูทขายได้เลย เวลามาซื้อเราไม่ต้องอ้อมโลกหนักมาก ต้องมาจอดก่อน แล้วเดินเป็นร้อยเมตร ขึ้นลิฟท์อ้อมไปอ้อมมาเพื่อขึ้นไปซื้อปาท่องโก๋เพียงไม่กี่ตัว ผมว่ามันเดินไกลเกินไปนะ หรือ ว่าพวกน้ำมะขาม ก็น่าจะทำได้ ลงมาตั้งบูทขายเพิ่มข้างล่างก็ได้ ผมว่าแถวข้างล่าง มันทำบูทอาหาร มันทำอะไรได้อีกเยอะเลย หรือ แบ่งพนักงานลงมาช่วยขายๆ ข้างล่างก็น่าจะได้ ก็น่าจะช่วยได้เยอะ ดีกว่ายืนคุยตอนลูกค้าไม่มา แต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไร
ที่จริงพนักงานที่ยืนๆออๆ กันอยู่อะ
จะเอาไปช่วยเทเลเซลล์ ช่วยรับโทรศัพท์ลูกค้าที่มาจอง หรือ โปรโมท ผ่านเวบ ผ่านออนไลน์ด้วยก็ได้ เชื้อเชิญให้คนมากินเยอะๆ ก็น่าจะได้ ก็น่าจะดีกว่า ยืนกันเยอะแยะเต็มร้านอาหารไปหมด แต่ไม่รู้จะทำอะไร สุดท้ายก็ต้องจบที่ยืนคุยกัน แถวโต๊ะลูกค้า เต็มไปหมด
แต่โอเค วันที่ลูกค้าเยอะ ก็อาจจะต้องใช้พนักงานทั้งหมดไปเสิร์ฟก็ว่าไป ก็แล้วแต่จัดการ
อันนี้ถือว่าเป็นข้อเสนอแนะจากลูกค้าละกันนะ อาจจะไม่ถูกต้องทั้งหมด เพราะผมก็ไม่รู้เรื่องภายในของคุณว่าคุณจัดการยังไงบ้าง? มีข้อจำกัดยังไงบ้าง?
ผมเป็นคนไทย ผมก็อยากให้การบินไทยมันไปรอดแหละ
ขาดทุนหนี้เป็นแสนๆล้าน ฟังทีไรแล้วใจหายทุกที สายการบินแห่งชาติแท้ๆ อะไรที่อุดหนุนได้ ช่วยได้ก็อยากช่วย
ตรงไหนที่พูดผิด ก็ขออภัยซ้ำละกัน เพราะผมไม่รู้จริงๆว่าข้อจำกัดมันแค่ไหน