อยากมาแชร์ปัญหาชีวิตที่ผ่านมา และในตอนนี้ว่าเราควรทำยังไงต่อดีคะ

สวัสดีค่ะ เราอายุ18 อยากจะมาเล่าเรื่องราวของเราให้ทุกคนฟัง เราเกิดมาอยู่ในครอบครัวที่สุขสบาย เป็นลูกคนเดียวอยากได้อยากเรียนอะไรพ่อแม่ไม่เคยขัด ครอบครัวเรามีกันแค่สามคน พ่อ แม่แล้วก็เรา ตอนเราขึ้นประถมพ่อลาออกจากที่ทำงานที่ไทยแล้วย้ายไปทำงานที่ต่างประเทศ เราจำได้เลยว่าตั้งแต่พ่อย้ายไปทำงานที่นั่นเราเจอหน้าพ่อแค่ปีละ 1-2ครั้ง ช่วงนั้นยังไม่มีวิธีติดต่อสื่อสารที่สะดวกกับพ่อเลยและด้วยความเด็กเราก็ไม่ได้เอะใจอะไร เป็นแบบนั้นมาจนประมาณเราจะขึ้นมัธยมต้น เขาก็ย้ายไปอีกประเทศเริ่มติดต่อกันทางอีเมล์เพราะพ่อบอกว่าอยู่บนเขามันไม่มีสัญญาณเลยใช้ไลน์ไม่ได้ หลังจากนั้นเขาก็เจอเราน้อยลงมากๆ บางปีไม่เจอกันเลยมากสุดคือแค่ครั้งเดียวต่อปี เราถามเขาว่าวันหยุดปีใหม่เขาลงมาหาไม่ได้หรอเขาก็อ้างตลอดว่าไม่ได้ติดงาน เราบอกว่าจะไปหาเขาเองกับแม่เขาก็พยายามกีดกันตลอด จนแม่เรามาบอกความจริงกับเราว่าพ่อกับแม่แยกทางกันแล้ว พ่อเรามีบ้านเล็กเยอะมากๆน่าจะรวมถึงที่ลาวด้วย เราเสียใจมากๆเพราะที่ผ่านมาเราไม่เคยได้อยู่กับพ่อเลย เขาเหมือนมีหน้าที่ให้เงินเราอย่างเดียว เราอยากได้อะไรเราขออะไรเขาให้ไม่เคยขาดแต่สำหรับเราไม่ได้อยากได้แค่นั้น แต่แม่พูดกับเราเสมอว่าพ่อไม่อยู่ด้วยก็ไม่เป็นไร แม่จะอยู่ข้างๆเสมอจนเราเรียนจบ จนเรามีชีวิตที่ดีแล้วอยู่ด้วยตัวเองได้ พอเราขึ้นมัธยมปลายเราก็ถูกกดดันจากฝั่งครอบครัวพ่อว่าให้เราเข้าเรียนวิศวะ เพราะฝั่งพ่อเรียนวิศวะหมดเลยรวมถึงลูกเขาด้วย(พ่อเราเคยแต่งงานมาแล้วและก็เลิกกันก่อนที่จะมาเจอกับแม่เรา) แต่เราไม่ชอบเราอยากเข้าเรียนอีกสายนึงมากกว่า เขาก็เอาเราไปเปรียบเทียบกับลูกเขาต่างๆนานา ซึ่งตอนนั้นเราก็อยู่ในวัยต่อต้านเลยไม่ได้เอามาใส่ใจอะไรแต่ก็น้อยใจทุกครั้งเพราะเขาย้ำบ่อยมากๆ เราก็โทรเล่าและระบายกับแม่บ่อยมากๆเพราะเราเข้ามาเรียนกรุงเทพตอนมัธยมปลาย ซึ่งเรามีอะไรเราเล่าให้แม่ฟังตลอด ใครมาชอบเพื่อนเราเป็นใครแม่รู้จักหมดซึ่งเราก็คิดว่าเราก็สนิทกับแม่ประมาณนึง พอเราขึ้นม.6ช่วงนั้นก็เริ่มเครียดเรื่องสอบเข้ามหาลัย ทะเลาะกับแม่(ช่วงนั้นเขาน่าจะวัยทองด้วย เขาคอยตามเราว่าอ่านหนังสือหรือยังทำอะไรอยู่ทำไมยังไม่กลับบ้าน ทั้งๆที่เรากลับดึกเพราะอ่านหนังสือกับเพื่อน แล้วตอนนั้นเราก็เครียดของเราอยู่แล้วแม่ยิ่งมากดดันทำให้ทะเลาะกันเกือบทุกวัน) เราเครียดมากๆเหมือนคุมตัวเองไม่อยู่ แล้วช่วงนั้นเรายังทะเลาะกับเพื่อนสนิท ตอนนั้นก็เป็นจุดเริ่มที่เราร้องไห้ทุกวัน รู้สึกเหนื่อยไม่อยากไปรร บอกก่อนว่าเราเป็นคนชอบเก็บความรู้สึกแทบจะไม่เคยเล่าเรื่องของตัวเองให้ใครฟังเพราะเรารู้สึกไม่ไว้ใจ(เพราะตอนมัธยมต้นเราโดนเพื่อนที่เราคิดว่าสนิทที่สุดเอาเราไปนินทา) เราร้องไห้คนเดียว เรารู้สึกเหมือนถูกexcludedออกจากกลุ่มเพื่อน รู้สึกเหมือนไม่มีเราอยู่ตรงนั้นเพื่อนก็ไม่ได้ตามหา เราชอบเดนิรั้งท้ายเพื่อนอยู่บ่อยๆแทบจะไม่มีใครตามเรา ช่วงนั้นเหนื่อยมากแต่ไม่รู้จะพูดกับใคร ไม่เคยมีใครมาถามว่าเราเป็นอะไรมั้ยไหวหรือเปล่า จนกระทั่งวันที่เดินกลับกลุ่มเพื่อนเราเดินหลังสุดเหมือนเดิมเพือ่นคนนึงเดินเข้าถามว่าเราเป็นอะไรหรือเปล่า เราก็ร้องไห้โหออกมาแบบควบคุมไม่ได้ ซึ่งตอนนั้นทุกคนก็เข้ามากอดเรานะ เราก็ค่อยๆโอเคขึ้น แต่ความรู้สึกเหนื่อยไม่อยากไปรรก็ไม่เคยหาย จนเราบอกแม่ว่าเราอยากคุยกับจิตแพทย์(เราเคยหาหมอตั้งแต่เด็กๆแล้วเพราะเราเคยมีนิสัยชอบเรียกร้องความสนใจ แม่เราเลยเปิดใจมากๆ) เราสบายใจที่จะคุยกับคุณหมอเพราะรู้จักแต่เด็ก จนหมอบอกให้เราลองเปิดใจคุยกับเพื่อนๆหรือคนรอบตัวบ้าง บางทีเราอาจจะแบกรับไว้คนเดียวไม่ไหว เราก็ทำใจที่จะพูดอยู่หลายวันจนขอคอลกับเพื่อนๆแล้วระบายให้ฟัง นั่นน่าจะเป็นครั้งแรกในชีวิตเราเลยที่กล้าเล่าเรื่องของตัวเองให้เพื่อนฟัง หลังจากนั้นเราก็ค่อยดีขึ้นเรื่อยๆยังมีคุยกับหมอบ้าง เวลาผ่านไปทุกอย่างในชีวิตเราดีขึ้นมากๆ แม่เราใจเย็นขึ้นคุยกับเราด้วยเหตุผล เพื่อนๆเราก็รับฟังเรามากๆเรามีปัญหาอะไรเพื่อนก็ปลอบเราดีมากๆ รวมถึงตัวเราเองก็เปิดใจเล่าาเรื่องเล่าปัญหาตัวเองให้เพื่อนมากขึ้น มีวันนึงเราเครียดสอบเราร้องไห้จนหายใจไม่ออกเราก็รีบโทรหาเพื่อน เพื่อนก็อยู่คุยกับเราจนเราดีขึ้นมากๆ(ตอนนั้นเราพยายามตั้งสติและทำท่า butterfly hugตามในซีรี่ย์ซึ่งได้ผลมากๆค่ะ) แต่หลังๆแม่เราติดต่อเราน้อยลงเมื่อก่อนโทรหากันทุกวันเดี๋ยวนี้เราโทรไปก็ไม่ว่างตลอด เราลองไม่โทรก็ไม่ติดต่อมาเลย จนมาเมื่อสัปดาห์ก่อนแม่เราลงมาหาเราที่กรุงเทพ แม่เราไม่ปล่อยโทรศัพท์ไว้เลยจะนอนก็เอาไว้ใกล้ตัวตลอด พอเขาให้ดูรูปละข้อความเด้งเขารีบปิดแล้วพูดเรื่องอื่น เราก็เอะใจมาก วันต่อมาแม่เราหลับก่อนเราเลยถือวิสาสะเปิดดูโทรศัพท์แม่แล้วเจอแชทนึง คุยกันไม่ใช่เพื่อนอย่างแน่นอน เพราะเพื่อนแม่เรารู้จักเกือบทุกคน มีข้อความที่คุยกัน18+ด้วยจนเราไปสะดุดกับข้อความนึงที่ว่าเขาจะนัดไปเที่ยวด้วยกัน แล้วจะโกหกเราว่าน้าเราจะมานอนคอนโดด้วยจะให้เราไปนอนคอนโดเพื่อน เราเสียใจมากๆเหมือนกับว่าโลกของเรามันสลายไปหมด เราทั้งเชื่อใจแม่ ให้แม่เป็นpriority first แต่เขาทำเหมือนกับว่าเราไม่ได้สำคัญแค่หลอกๆเราไป เราเข้าใจว่าเราเองก็โตขึ้นแม่คงเหงาและอยากมีใครอยู่ข้างๆแต่เรื่องนี้มันก็ใหม่มากๆสำหรับเรา ตอนนี้เราพูดได้เลยว่าเราทำใจไม่ได้(ในอนาคตเราคงทำใจยอมรับได้อยู่แล้วถ้าเขาบอกเราตรงๆ) ตั้งแต่วันนั้นมาเราก็ร้องไห้แบบไม่มีสาเหตุทุกวัน เหนื่อย ไม่รู้ว่าต้องเจอปัญหาอะไรในชีวิตอีก เราเริ่มทำร้ายตัวเองด้วยการกรีดข้อมือ เราไม่รู้ว่าเราควรใช้ชีวิตต่อไปยังไงเลย