ช่วยด้วยค่ะ!!

คือว่า...ตัวเราอ่ะค่ะเมื่อก่อนก็เป็นเด็กน่ารักไม่ได้มีอะไรแต่พอโตขึ้นมาจนถึงตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กก้าวร้าวมั้งคะเวลาที่พ่อแม่หรือคนที่บ้านใช้หรือเรียกหรือให้เราทำอะไรสักอย่างเราชอบไม่พอใจแล้วชักสีหน้าใส่แล้วตอบด้วยการกระแทกเสียงเหมือนเป็นเด็กก้าวหน้าเหมือนแบบว่าอารมณ์มันแปรปรวนคือเราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันอ่ะค่ะบางที่พ่อถามว่ากินไรยังกินข้าวยังกินไรไหมคือแบบว่าในความคิดเราคือถ้าเราตอบคำเดียวว่าไม่คือไม่ถ้าเราจะกินเดี๋ยวเราก็หากินเองแต่เราเคยไปฟังในยูทูปมาว่าเดี๋ยวถ้าเขาไม่อยู่เราจะคิดถึงเขาเราก็พยายามคิดในแง่นั้นอยู่ตลอดเวลาเลยค่ะแต่อารมณ์มันมากกว่าเหตุผลอ่ะค่ะแต่บางทีเราก็อารมณ์ดีเกินเหตุอ่ะค่ะเวลาเสียใจก็เสียใจมากเกี่ยวไหมคะที่ที่บ้านเขาชอบดุว่าด่าเราเราเลยเก็บกดแล้วซึมซับนิสัยคนที่บ้านมาคือมีวิธีไหมคะที่จะทำให้คัวเองกลับมาสดใสร่าเริงแต่พออยู่โรงเรียนเราก็เปลี่ยนจากอีกคนที่นิสัยก้าวร้าวเป็นเด็กร่าเริงสนุกแบบอยู่กับเพื่อนไรงี้อ่ะพอถึงเวลากลับบ้านเราก็จะเปลี่ยนเป็นอีกคนอ่ะค่ะเรารู้สึกว่าที่บ้านชอบดุด่าว่าเราแล้วก็บังคับเราชอบคิดว่าเราเป็นคนอย่างนู้นอย่างนี้ทั้งที่ไม่ใช่เลยค่ะชอบว่าเราว่าเนี่ยเรียนไม่เก่งแล้วจะไม่ทำไรกินได้หาว่าเราตามคนไม่ทันอ่ะค่ะเครียดมากเลยค่ะขอวิธีแก้ได้ไหมอย่าว่าอย่าฟาดนะคะมือใหม่ค่ะ