ชีวิตครอบครัวแบบนี้ควรถอยหรือไปต่อ

สวัสดีคะเรามีเรื่องจะปรึกษา เรามีลูกชายวัย 1 ขวบ 10 เดือน เราคบกับสามีมา3ปีถึงมีลูก ปัจจุบันอยู่กันมา 5 ปีแล้วคะแฟนเราเป็นคนเอาแต่ใจรักเรามากแต่พอนานวันเขาก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตรีนเลย ก่อนมีลูกตบเราจนเราสลบถีบเราบ้าง บีบคอบ้าง ทุกคนคงสงสัยว่าทำไมเราถึงอยู่ทั้งๆที่เขาทำร้ายเรา เราไม่ใช่ไม่เคยหนีนะ พยายามแล้วแต่มันหนีไม่พ้น เราเคยบอกเลิกแฟนเรา เพราะเราทนไม่ไหวแล้วพ่อเรามารับเรากลับบ้านเพราะทนเห็นลูกโดนทำร้ายไม่ได้ถามว่าเรารักเขาไหมเรารักมาก มันผูกพันอยู่ด้วยกันมาอะเนอะ พอเราบอกเลิกแฟนเรา แฟนเราขับรถออกไปให้เขาชน เราร้องไห้ หนักมาก พ่อเราก็ตกใจ ทำไมเขาทำแบบนี้ แล้วเราก็ไปจากเขาไม่ได้ เรากลัวเขาตาย พ่อก็กลัวแฟนเราจะตายพ่อเอ็นดูวเขามาก เวลาเขาดีเขาดีมากดีจนทุกคนเอ็นดูวเขาแต่เวลาเขาร้ายห้ามก็ไม่อยู่ เราก็โดนทำร้ายเรื่อยๆจนรอบเราโดนตบจนเข้า รพ. หมอตำรวจก็ถามว่าโดนอะไรเราก็บอกไปตามความจริงเขาก็เขียนใบรับรองแพทย์ให้เขาบอกเราจะเอาเรื่องเขาไหมมันขึ้นอยู่กับเรา เรากะว่าไม่ไหวแล้วกูไม่อยากอยู่กับมันแล้วและเราก็พบว่าเราท้องสุดท้ายก็ต้องอยู่กันต่อเราคิดว่าลูกจะทำให้เขาเปลี่ยนแปลงใจเย็นลง ตอนเราท้องเขาก็ติดเพื่อนนะ แต่ก็พยายามแบ่งเวลาดูแลเราบ้างเท่าที่พอทำได้ในแบบของเขา เราก็ไม่คิดมากหรอกยังไงก็มีลูก พอลูกคลอดออกมา ทุกคนก็รักลูกเรานะเพราะหลานคนแรกของทั้งฝั่งบ้านเราและฝั่งบ้านเขา เราพูดจริงๆเรารักลูกมากกล้าพูดเลยไม่มีใครรักลูกไปมากกว่าเรา เราเลี้ยงลูกเองถึงจะมีคนช่วยบ้างแต่เราก็รู้สึกว่าเหนื่อยเป็นยายเพิ้งเลยคนแม่ลูกอ่อนเนอะหน้าจะนึกภาพออกสามีก็ช่วยเลี้ยงบ้างเท่าที่ทำได้ ตอนกลางคืนเราเลี้ยงตลอดชงนมทุกอย่างตอนกลางคืนเราทำแฟนเรานอนเราก็ไม่คิดไร จนลูกได้ 1 ขวบตอนกลางคืนก็ร้องกวนใจบ้าง แต่เราก็ตื่นนะ ก็ลูกหิวนมอะคนเป็นแม่ก็ต้องไปชง แต่ลูกเราร้องคืนนึงหลายรอบ แฟนก็เริ่มโมโหพอร้องบ่อยแบบตะคอกว่าร้องเหี๊ยอะไรหนักหนาวะ เราก็ไม่พูดอะไร กล่อมลูกนอน พอลูกร้องอีกเราสะดุ้งตื่นเลยแบบตกใจกลัวแฟนตะคอกลูกอีก เป็นแบบนี่ตลอดทุกคืนเราต้องนอนสะดุ้งตลอดกลัวแฟนด่า ลูกโดนตีบ่อยถ้าแฟนนอนแล้วไปกวนแฟน จนมีวันนึงเราหมดสติเข้า รพ. หมอบอกเราเป็นโรคหัวใจ เวลาเรามีอาการกำเริบอาการมันเป็นรุนแรงมากแบบมือชาปากชาเท้าชามือสั่นควบคุมตัวเองไม่ได้น้ำตาลขึ้นสูง จับความดันที่แขนไม่ได้ต้องจับที่ขา และไม่รู้อาการจะกำเริบเมื่อไหร่เอาแน่เอานอนไม่ได้ เราก็รักษาตัวเพราะที่บ้านเราให้กำลังใจเราดีช่วงเราไปรักษาตัวที่บ้านเราคิดถึงลูกมากเพราะฝั่งแฟนเขาเอาไปดูแล เราเลยพยายามเข้มแข็งมากๆ แฟนเราลงมาเยี่ยมเราครั้งเดียวและมาไม่นอนเขาบอกเขานัดเพื่อนไว้เราก็ไม่ได้ว่าอะไร จนเราโอเคขึ่นเรากลับมาบ้านแฟนเราดีใจมากได้กอดลูก จนอยู่ๆวันนึงเรานอนอยู่แล้วลูกเราร้องเราตื่นมาชงนมลูกเหมือนปกติแต่อาการมันกำเริบเราเอานมไปให้ลูกและเราพยายามพาตัวเองเดินไปหาสามี สามีเราเล่นเกมอยู่ชั้น2 (เรานอนอยู่กับลูกชั้น1) พอเราเดินเข้าไปเราบอกสามีว่าเรามีอาการอีกแล้วสามีเราด่าเราแต่เราเบลอไปหมดจนฟังไม่ออก ได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเอง จนเราบอกขอยาดมหน่อย สามีบอกว่าอะไรของหนักหนาไม่ตายซะวะ เราแบบน้ำตาตกนะแต่ก็พยายามเข้มแข็ง เราบอกสามีว่าลูกนอนอยู่คนเดียวชั้นล่าง สามีก็ไม่สนใจเรากลัวลูกจะตื่นเราเลยเดินลงชั้นล่าง พยายามควบคุมตัวเองและนอนกอดลูกไว้อยู่ๆเราก็หลับไปเลย จุดนี่แหละที่ทำให้เราไม่อยากเดินต่อแต่เขาเคยพูดไว้ตอนเขาไล่เราออกจากบ้านเขาเขาบอกว่าถ้าหย่ากันให้ออกไปแล้วทิ้งลูกไว้ให้เขาเขาจะเอาไว้ให้แม่เขาเลี้ยง ( คือคนปกติพ่อคนต้องบอกว่าเอาลูกไว้กูจะเลี้ยงเองรึเปล่า ) เราเลยต้องทนเพราะกลัวเสียลูกเราไม่ได้ทำงานมพอจะสมัครงานติดช่วงโควิดพอดี เราเลยเป็นแม่ค้าออนไลน์ ไม่มีรายได้ตายตัวสามีเราเป็นรัฐวิสาหกิจการงานมั่นคง ถ้าฟ้องเรากลัวเราจะแพ้ เรากลัวไม่ได้เจอลูกอีก กังวลทุกอย่างไม่รู้จะถอยหรือเดินหน้าต่อดี เราไม่มีความสุขเลยตอนนี้ เหนื่อยกับการป่วยของตัวเองด้วย เราควรทำยังไงดี