อธิบายง่ายๆนะคะ
พ่อเราติดยาจนตอนนี้มีอาการหลอนขั้นรุนแรงแล้วค่ะ 2วันดี3วันร้าย ร้ายถึงขนาดที่ว่าทำร้ายร่างกายแม่เราทุกวัน แต่เรากับแม่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย เพราะแม่เราป่วยทำงานเองไม่ได้ เราไม่เหลือญาติพี่น้องที่ไหนเเล้ว เราทนไม่ไหวแล้วจริงๆค่ะ แม่เราสภาพตอนนี้ยิ่งกว่าในหนังอีก เราตอนนี้อายุ17ปีค่ะ เรียนสายวิทย์ เราสับสนจนจะบ้าอยู่แล้ว ว่าเราควรออกจากรร.ตอนนี้เเล้วพาแม่หนีดีมั้ย แต่เราก็ไม่รู้จะไปที่ไหนอีกเหมือนกัน ไม่มีเงิน ไม่มีที่ไป แลเวเรายังจะต้องไม่มีการศึกษาอีกหรอ แต่เราก็ทนเห็นแม่เป็นแบบนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ แค่เรียนเราก็เหนื่อยจนจะตายอยู่แล้ว เราเรียนได้4.00ทุกเทอม เพราะเราอยากหนีไปจากตรงนี้ อยากไปไหนก็ได้ อยากเรียนจบดีๆ อยากทำงานเร็วๆ เราเลยเอาความเครียดไปลงกับการเรียน แต่มันท้อจนไม่ไหว แค่หายใจเรายังสั่นเลยค่ะตอนนี้ เรามีน้องอีกคนหนึ่งอายุ12ปี เรียนอยู่ป.6 อยากรู้ความเลวร้ายของชีวิตเรา สามารถถามมาได้เลยค่ะ เราเชื่อว่าเกือบทุกเรื่องที่เลวร้าย 17ปีบนโลกนี้ของเรามันก็คงมีเยอะจนทุกคนจุกแน่นอนค่ะ เราขอบคุณตัวเองทุกวันที่ก้าวผ่านแต่ละวันมาได้ ที่มาทั้งกระทู้นี้คืออยากรู้ ว่าเราควรเอาไงต่อกับชีวิตนี้ดี เราโคตรไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวจริงๆ ไม่อยากอยู่ต่อ แต่ก็ห่วงแม่กับน้อง น้องก็แค่เด็ก12ปีที่ควรมีความสุขมากกว่าเรา ให้เราเจอเรื่องเเย่ๆคนเดียวพอได้มั้ย แต่ที่สงสารที่สุดคือแม่ของเรา เค้าทนโดนทำร้ายเพราะอยากให้เราได้มีเงินกินข้าว เงินดรียนหนังสือ แม่รู้ว่าเราอยากเรียนจบแค่ไหน อยากทำงานดีๆ มีเงินพาแม่พาน้องไปเที่ยว ถามว่าเราเครียดจนหมดอาลัยกับชีวิตขนาดไหนก็คง ตั้งแต่จำความได้ เราไม่เคยอินกับการสนใจเพศตรงข้าม เพราพพ่อทำเราขยาดผู้ชายสุดๆ ไม่เคยอินในสิ่งที่ชีวิตวัยรุ่นอินกัน ไม่เคยยิ้มได้เต็มปาก หัวเราได้เต็มใจ ไม่เคยมีความสุขจริงๆสักวัน ปีนึงเรานอนหลับไปกับการนอนร้องไห้ทั้งปี บางวันดครียดถึงขั้นนอนร้องไห้ทั้งคืน รอเช้ามาพบว่ามีตังค์ให้ไปรร.20บาท เรายอมให้น้องไป ไปรร.พยายามตั้งใจเรียนโฟกัสกับการเรียน แต่พอว่างจากการเรียนหรือแม้แต่ตอนเรียน ในหัวเราคิดถึงแม่เสมอ ว่าอยู่บ้านกับพ่อสองคนจะเจออะไรมั้ย จะได้กินข้าวรึป่าว จนวันนี้เราไม่ไหวแล้ว เพราะตอนนี้ตี2พ่อจู่ๆก็ลุกขึ้นมากระทืบแม่ ทั้งๆที่ไม่กี่เดือนก่อนพึ่งทำแม่แขนหักไป เราอยากตายสุดๆเลยค่ะ แค่หายใจก็เจ็บแล้ว พูดคำนี้ได้เป็นร้อยๆรอบ เคยนอนข้างถนน เคยโดนไล่ออกจากบ้านตอนตี3 ต้องเดินไปนอนวัดกัน3คนแม่ลูก กินไข่ฟองเดียวกัน3คน และอีกล้านแปดอย่างที่เราต้องเจอ
สุดท้าย มันไม่ใช่เรื่องเเต่งหรือเสริมอะไรเพิ่มเลยค่ะ นี่คือความชั่วร้ายของชีวิตที่เด็ก17คนนี้ต้องเจอมาตลอดทั้งชีวิต
หาทางออกในชีวิตยังใงดี ต้องการทางออกมากๆเลยค่ะ ช่วยเราหน่อยเถอะค่ะ
พ่อเราติดยาจนตอนนี้มีอาการหลอนขั้นรุนแรงแล้วค่ะ 2วันดี3วันร้าย ร้ายถึงขนาดที่ว่าทำร้ายร่างกายแม่เราทุกวัน แต่เรากับแม่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย เพราะแม่เราป่วยทำงานเองไม่ได้ เราไม่เหลือญาติพี่น้องที่ไหนเเล้ว เราทนไม่ไหวแล้วจริงๆค่ะ แม่เราสภาพตอนนี้ยิ่งกว่าในหนังอีก เราตอนนี้อายุ17ปีค่ะ เรียนสายวิทย์ เราสับสนจนจะบ้าอยู่แล้ว ว่าเราควรออกจากรร.ตอนนี้เเล้วพาแม่หนีดีมั้ย แต่เราก็ไม่รู้จะไปที่ไหนอีกเหมือนกัน ไม่มีเงิน ไม่มีที่ไป แลเวเรายังจะต้องไม่มีการศึกษาอีกหรอ แต่เราก็ทนเห็นแม่เป็นแบบนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ แค่เรียนเราก็เหนื่อยจนจะตายอยู่แล้ว เราเรียนได้4.00ทุกเทอม เพราะเราอยากหนีไปจากตรงนี้ อยากไปไหนก็ได้ อยากเรียนจบดีๆ อยากทำงานเร็วๆ เราเลยเอาความเครียดไปลงกับการเรียน แต่มันท้อจนไม่ไหว แค่หายใจเรายังสั่นเลยค่ะตอนนี้ เรามีน้องอีกคนหนึ่งอายุ12ปี เรียนอยู่ป.6 อยากรู้ความเลวร้ายของชีวิตเรา สามารถถามมาได้เลยค่ะ เราเชื่อว่าเกือบทุกเรื่องที่เลวร้าย 17ปีบนโลกนี้ของเรามันก็คงมีเยอะจนทุกคนจุกแน่นอนค่ะ เราขอบคุณตัวเองทุกวันที่ก้าวผ่านแต่ละวันมาได้ ที่มาทั้งกระทู้นี้คืออยากรู้ ว่าเราควรเอาไงต่อกับชีวิตนี้ดี เราโคตรไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวจริงๆ ไม่อยากอยู่ต่อ แต่ก็ห่วงแม่กับน้อง น้องก็แค่เด็ก12ปีที่ควรมีความสุขมากกว่าเรา ให้เราเจอเรื่องเเย่ๆคนเดียวพอได้มั้ย แต่ที่สงสารที่สุดคือแม่ของเรา เค้าทนโดนทำร้ายเพราะอยากให้เราได้มีเงินกินข้าว เงินดรียนหนังสือ แม่รู้ว่าเราอยากเรียนจบแค่ไหน อยากทำงานดีๆ มีเงินพาแม่พาน้องไปเที่ยว ถามว่าเราเครียดจนหมดอาลัยกับชีวิตขนาดไหนก็คง ตั้งแต่จำความได้ เราไม่เคยอินกับการสนใจเพศตรงข้าม เพราพพ่อทำเราขยาดผู้ชายสุดๆ ไม่เคยอินในสิ่งที่ชีวิตวัยรุ่นอินกัน ไม่เคยยิ้มได้เต็มปาก หัวเราได้เต็มใจ ไม่เคยมีความสุขจริงๆสักวัน ปีนึงเรานอนหลับไปกับการนอนร้องไห้ทั้งปี บางวันดครียดถึงขั้นนอนร้องไห้ทั้งคืน รอเช้ามาพบว่ามีตังค์ให้ไปรร.20บาท เรายอมให้น้องไป ไปรร.พยายามตั้งใจเรียนโฟกัสกับการเรียน แต่พอว่างจากการเรียนหรือแม้แต่ตอนเรียน ในหัวเราคิดถึงแม่เสมอ ว่าอยู่บ้านกับพ่อสองคนจะเจออะไรมั้ย จะได้กินข้าวรึป่าว จนวันนี้เราไม่ไหวแล้ว เพราะตอนนี้ตี2พ่อจู่ๆก็ลุกขึ้นมากระทืบแม่ ทั้งๆที่ไม่กี่เดือนก่อนพึ่งทำแม่แขนหักไป เราอยากตายสุดๆเลยค่ะ แค่หายใจก็เจ็บแล้ว พูดคำนี้ได้เป็นร้อยๆรอบ เคยนอนข้างถนน เคยโดนไล่ออกจากบ้านตอนตี3 ต้องเดินไปนอนวัดกัน3คนแม่ลูก กินไข่ฟองเดียวกัน3คน และอีกล้านแปดอย่างที่เราต้องเจอ
สุดท้าย มันไม่ใช่เรื่องเเต่งหรือเสริมอะไรเพิ่มเลยค่ะ นี่คือความชั่วร้ายของชีวิตที่เด็ก17คนนี้ต้องเจอมาตลอดทั้งชีวิต