ใครเป็นเหมือนเราบ้าง??

คือเราอาศัยอยู่กับยายกับน้าสาวไม่ได้อยู่กับพ่อแม่(พ่อและแม่แยกทางกันตั้งแต่เราอยู่ในท้อง) คือเราโตมากับครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไร อาจจะจนด้วยซ้ำ เรากำลังคิดว่าควรจะทำยังไงกับตัวเองดี
ตั้งแต่เล็กเราอยู่กับยายและน้าซึ่งน้าและยายไม่ค่อยดีกันมากนัก น้าเราชอบน้อยใจยายแล้วก็ไม่ค่อยชอบแม่เราเท่าไร เราเคยทะเลาะกับน้าครั้งใหญ่ตอนประมาณประถมปลายเรื่องมาจากที่เราไม่ล้างจาน(ตอนเด็กเราก็นิสัยไม่ค่อยดีเท่าไร ใครทำอะไรเราเราก็ฟ้องยายทุกอย่าง)การทะเลาะครั้งนั้นทำให้หลายคนในครอบครัวต้องมาช่วยนั่งเคลียร์กัน แม่ น้า ยาย ร้องไห้หมดเลย หลังจากนั้นก็มีการทะเลาะกันบ้าง บางครั้งเราก็ทำผิดจริง เรายอมรับ แต่คติของเราบ้าน(ยายผิดก็ต้องให้ถูกเพราะเค้าเป็นยายของเรา) นั้นทำให้เราแบบ..เราต้องคิดแบบนี้ใช่ไหม
เพราะเค้าเลี้ยงเรามา ส่วนแม่ของเราก็ไม่ได้อยู่กับเรา นั้นก็ทำให้เรารู้สึกผิดหวังอยู่แล้ว ส่วนตัวแล้วบางครั้งเวลาที่แม่เราทำให้อะไรให้ยายไม่พอใจหรือแม่ทำผิด ยายก็พูด บ่น ด่าแม่ต่อหน้าเรา ส่วนน้าก็เหมือนกันก็จะพูดที่เรื่องที่ไม่ดีของแม่ของเราฟัง เราเป็นคนฟังเราเป็นลูก ได้ยินเรื่องไม่ดีของแม่ บางครั้งเราก็อยากจะแก้ต่างให้แม่เราบ้างทำให้ยายก็ไม่พอใจบ้าง ส่วนพี่น้องของแม่เหมือนจะแบ่งพวกแบ่งฝ่ายกันสาเหตุก็มาจากแม่เรานั่นแหละ ตอนนี้เรารู้สึกแบบมันจุกอกไม่อยากอยู่ในครอบครัวนี้เลย มันรู้สึก
-ชีวิตน่าสมเพชมาก คนอื่นเค้าได้อยู่กับพ่อแม่ เราเป็นคนเดียวในครอบครัวที่ไม่ได้อยู่กับแม่ ตอนที่ญาติมาบ้านเค้าจะมากันเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูก
-เราเป็นคนที่อยู่กับยาย ยายเราเป็นคนนิสัยใจร้อย  เอาแต่ใจตัวเอง ชอบพูดไว้ดิบดีแต่ทำไม่ได้ ลูกๆของแก แทบจะไม่มีใครที่คิดสร้างครอบครัวไว้ใกล้แกเลย ส่วนใหญ่ทำงานต่างจังหวัดทั้งนั้น
-สถานะทางแม่ของเราก็ไม่ดี เพราะไม่ได้รู้จักที่จะเก็บออมเลย ตอนนี้ยิ่งมีโควิด(แม่เราทำงานโรงแรม)เลยทำให้เราต้องพึ่งยายมากขึ้น ยายให้เราก็จริงแต่ก่อนที่ให้แกก็บ่นไปด่าไป เราคิดในใจว่าต้องเรามี เราก็ไม่ขอหรอกแต่เราไม่มีจริงๆจะทำไงได้วันนั้นเราขอแค่10บาทนะ เราก็โดนเราคิดว่าแค่10บาทเท่านั้นมันมากมายขนาดนั้นเลยเหรอ
-เราคิดอยากจะออกจากบ้าน แต่เราก็ไม่กล้ากลัวลำบาก55เราน่าสมเพชมากใช่ไหม ตอนนี้เราหวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยเรา แต่คงไม่มีหรอก..พึ่งแม่ก็ไม่ได้ พ่อยิ่งไม่ได้ใหญ่
-ปีหน้าเราก็จะขึ้นมหาลัยแล้ว เราเลยพยายามที่จะอดทนให้มากที่สุด เพราะอีกนิดเดียวก็ไม่ต้องได้ยินได้ฟังได้รับอะไรมากกว่าที่เคยแล้ว
-บางครั้งเวลาที่มีคนมาพูดกระซิบกัน ทำให้เราต้องคอยกระวนกระวายใจเพราะกลัวว่าหัวข้อในการสนทนาของพวกเค้าจะเกี่ยวกับเราและแม่เรา นี่เราเป็นอะไรไปรึเปล่า
-อย่างที่เราพูดไปว่าบ้านเราเหมือนจะมีการแบ่งพวกแบ่งฝ่ายกัน คนที่เรารู้ว่าคนไม่ชอบแม่เรา เวลาที่เค้ามาบ้านยาย เราก็จะไม่กล้าสบตาเค้าไม่แม้กระทั่งชวนคุยเลยเพราะอะไรก็ไม่รู้
-ตอนเด็กเราทำเรื่องไว้เยอะ ซึ่งตอนนั้นน้าเราก็อยู่ด้วย พอเราโตขึ้นบ้างครั้งน้าก็ยกเรื่องนั้นมาพูดต่อหน้าเรา มันทำให้เราไม่อยากให้พูดออกมา แต่เราก็ไม่กล้าที่จะพูดออกไป น้าล้อเราให้คนนอกฟังนึกขบขันเหมือนเรื่องตลก ทั้งๆที่ในใจเราแทบไม่ให้ใครฟังเลยแต่เราก็ต้องทำเหมือนเรื่องตลกตามเค้าไป
-เคยมีครั้งนึงเราเข้าห้องน้ำที่รู้สึกเหมือนส้วมตันกดเท่าไรก็ไม่ลงน้าเราก็เรียกเราหลายรอบให้มาเรากดเราก็กดน้าก็เรียกเราประมาณ3ครั้ง เราก็มากดทุกครั้งแต่พอครั้งที3 ยายลุกขึ้นมาจากเตียงเรามาตบหน้าเราต่อหน้าน้ากับลูกของน้าในห้องน้ำ
-ตอนเด็กที่เรานิสัยไม่ดีมากๆ เราก็เคยจับเราผูกกับใต้ต้นไม้ประมาณ2ครั้ง ขังเราไว้ในห้อง ชอบขู่ว่าจะเรื่องที่เราทำไปบอกหน้าเสาธงตอนป.3
-เราต้องลุกขึ้นมาทำงานตั้งแต่ตี4.30-5.00ทุกวันก่อนไปรร. ตรงนั้นเราเข้าใจเพราะถ้าเราไม่ทำก็ไม่มีใครทำและได้เงินด้วย แต่ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากทำ
-เรามักจะปลอมตัวเองเสมอว่าเวลาจะช่วยทุกอย่าง

*ทุกคนคิดว่าเราควรจะจัดการกับชีวิตตัวเองยังไงดีเราไม่อยากเป็นแบบนี้จริงๆ