เคยมั้ยคะที่คิดว่าทำพลาดไปแล้วจะไม่ทำอีก จะไม่ใจอ่อนอีก จะรอบคอบกว่านี้ จะไม่สนใจใคร จะต่างๆนาๆ แต่พออะไรเริ่มคลี่คลายก็ทำอีก ทำคนในบ้านเดือดร้อนไปด้วยอีกมากกว่าหนึ่งครั้ง 
บางทีเราก็ไม่รู้ว่าจะแยกความดีกับความใจอ่อนยังไง หรือเพราะเราแคร์และคาดหวังต่อการมองมาของคนอื่น เราใจอ่อนให้คนยืมเงินจนตัวเองเดือดร้อน พอขอความช่วยเหลือกลับก็ถูกเพิกเฉยต่อให้สถานการณ์นั้นมันจะสุดๆจริงๆ เราเฉียดตายจริงๆก็ไม่คืนและไม่ช่วย นี่เป็นการสะดุดครั้งที่หนึ่งและเริ่มใหม่พร้อมกับการที่เริ่มมีเพื่อนน้อยลง และคิดว่าจะไม่มีครั้งต่อไป
แต่เหตุการณ์พอตั้งหลักได้ก็ใจอ่อน รวมถึงยอมช่วยเหลือคนเดิมๆอีกครั้ง แต่ช่วยแค่หลักร้อยเพราะอย่างน้อยก็ช่วยค่าข้าว เซฟตัวเองมากขึ้นในเรื่องนี้ 
แต่ต่อมาความเพ้อฝันความอยากทำงานใหม่ๆที่อยากท้าทายความสามารถ เพราะปกติสมัครงานที่ไหนก็มาจบที่ตำแหน่งเซลล์ แม้จะลองสัมภาษณ์ตำแหน่งอื่นก็ตาม เพื่อนชวนให้ไปช่วยบริษัทใหม่ เสนอเงินเดือนตำแหน่ง ลึกๆคือเราอยากได้ประสบการณ์ด้านอื่นๆบ้าง เผื่อว่าจะมีอาชีพที่อยากทำในอนาคต สถานการณ์ช่วงโควิดเช่นนี้ไม่คุ้มเลยที่จะเสี่ยง แต่เพื่อนกับแสดงศักยภาพในการตั้งเบิกเงินเดือนล่วงหน้าให้1ใน4ความต้องการในการอยากมีทักษะอื่น ทำให้ติดสินใจไปทำกับเพื่อน สุดท้ายเหมือนกลายเป็นคนว่างงานอยู่สองเดือน ไม่ใช่ไม่มีงานให้ทำนะ แต่เดือนแรกทำหนักกว่าที่เดิม×2เท่าเลย พักผ่อนก็ไม่พอ อั้นฉี่จนป่วย แต่บริษัทก็ไปต่อไม่ได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น แน่นอนว่าเงินก็ได้1ใน4ในตอนเบิกครั้งนั้นเท่านั้น ที่บอกว่าเหมือนคนตกงานสองเดือน เพราะมันมีรอยต่อของรายได้ ในขณะที่ภาระมีเท่าเดิม เราทะเลาะกับครอบครัวอีกครั้ง และไม่รู้ว่าจะแบกรับค่าใช้จ่ายจนกว่าจะได้เงินเดือนจากที่ทำงานที่ใหม่หรือไม่ ลองถามกับเพื่อนที่เป็นเจ้าของบริษัท แม้แต่หลักร้อยเขาก็ไม่ช่วย ไม่เหลียวแล
แต่ก่อนเราเคยคิดว่าตัวเองสามารถเข้มแข็งและลุกขึ้นใหม่ได้ตลอด ไม่ต้องไปคุยให้ใครฟัง ไม่ต้องการคนเข้าใจ แค่แก้ไขให้มันดีขึ้น แค่มีชีวิตต่อไปก็พอ แต่บางทีคนเราก็คงอยากพูดอะไรออกไปบ้าง อยากมีปากมีเสียงบ้าง อยากเรียกร้องบ้าง เหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง เราถึงได้มานั่งพิมพ์อะไรอยู่แบบนี้ และหวังว่าครั้งนี้มันก็อาจจะผ่านไป