สวัสดีครับพี่ๆ เข้าเรื่องเลยนะครับผมกับแฟนสาวเราคบกันมาได้10ปีพอดีเมื่อเดือนสิงหาแต่อยู่กินกันได้ราวๆ4ปีตอนนี้ทั้งคู่อาย25ครับ
คือจะย้อนไปตั้งแต่แรกๆที่มาบ้านผมเมื่อ6-7ปีที่แล้วแฟนผมก็เป็นคนไม่ค่อยสนใจงานบ้านอยู่แล้วคือไปที่บ้านผมไม่ทำให้แม่ผมประทับใจเลยสักอย่าง
แรกๆแม่ผมก็ไม่ชอบนะครับเพราะแม่เราคนสมัยก่อนเนาะคือผู้หญิงต้องเอางานบ้านงานเรือนบ้างลูกผู้ชายแต่ละคนเป็นงานบ้านหมดซึ่งผมทำให้ทกอย่าง
ยันรีดเสื้อนักเรียนให้นางก็เป็นอย่างนั้นเรื่อยมานานๆทีจะทำคือส่วนตัวผมไม่ชอบเห็นบ้านรก รถรกแต่ละวันแหนกลับมาบ้านจะวางข้าวของทุกอย่างลงพื้น
โดยไม่มองว่าควรทำอะไรในบ้านก่อนดีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นตลอดหากับข้าวก็ยังต้องเป็นผมที่เป็นคนหาเรามีปัญหาเรื่องนี้จนเลิกรากน
ไปมีคนใหม่มารอบนึงได้แล้วครับช่วงนั้นผมก็ไม่รู้จะทำยังไงทะเลาะกันจแต่เรื่องนี้ช่วงนั้นก็เลยหาแต่เพื่อนกินเหล้าหนักจนมาวันนึงกลับมาคบกันอีกรอบ
รอบนี้มีน้องมาหนึ่งคนครับผมก็ได้แต่หวังว่าแฟนจะเป็นแม่บ้านมากขึ้นเพราะผมก็ให้คำมั่นว่าจะไม่กินเหล้าเหมือนเดิมถ้ามีลูกซึงนางก็บอกว่าถ้าผมเลิกกินงานบ้านงานเรือนนางจะทำเองไม่ต้องให้บอกก็ยังมีทะเลาะเรื่องเดิมยุบ่อยๆทุกครั้งนางจะไม่มีคำอื่นเลยนอกจากก็เลิกกันไปจะกลับไปอยู่บ้านหน้าลูกก็อย่าหวังได้เห็นคือเรื่องเงินทุกบาทผมจะเป็นคนจัดการนะครบทั้งค่าบ้านค่ารถค่าบัตร ลล.มีครั้งนึงที่นางติดเพื่อนมาคุยในกลุ่มกันทุกวันกินข้าวขับรถยังคุยพอว่าว่าทำไมคุยไม่แยกแยะเวลานางก็โมโหใส่ว่าจะไม่ไห้มีเพื่อนบ้างเลยเหรอผมก็พูดกลับไปว่าแยกแยะเวลาไม่เข้าใจคำนี้เหรอ
ผมอยากรู้ว่าคนมีลูกแล้วมีความคิดแค่นี้เหรอครับไม่มีคำว่าจะปรุบปรุงตัวมีแต่จะเลิกอย่างเดียว