สวัสดีค่ะ เพื่อนๆพี่ๆทุกคน นี่เป็นการตั้งกระทู้แรกของเรา ถ้ามีอะไรผิดพลาด ขออภัยด้วยนะคะ
เราขอเล่าย้อนไปตอนมหาลัยตอนนั้นเรามีความสนใจทางด้านอาหารแล้วเราได้พูดคุยกับพ่อ (ส่วนใหญ่เรื่องหลายเรื่องในบ้านพ่อจะเป็นคนตัดสินใจ) พ่อเราเห็นว่าเรียนทางด้านนี้ไปอนาคตก็คงหางานทำไม่ได้ รายได้ไม่สามารถเลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้จึงไม่ให้เราเรียนแล้ว ซึ่งเราก็รับฟังค่ะหลังจากนั้นเราได้ลองยื่นมหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่งเรายืนติดเราได้นำข่าวนี้ไปบอกพ่อแล้ว แต่พ่อก็บอกว่าอยากให้เราเรียนภาษาจีนมากกว่าเพราะจะมีโอกาสในการทำงานมากกว่าคนอื่น ประกอบด้วยจีนกำลังเข้ามาในไทย (พี่บ้านเราพ่อให้เรียนภาษาจีนตั้งแต่เด็กๆ ทั้งพี่และเรา แต่พี่เราชอบภาษาจีน ต่างกับเราที่ไม่ได้ชอบเลย ออกแนวเกลียดๆด้วยซ้ำ ซึ่งเค้าก็รู้อยู่แต่ตอนนั้นก็ยังให้เราเรียน)
เราไม่มีทางเลือกเพราะตอนนั้นพ่อได้ทำเรื่องกับมหาวิทยาลัยที่นู่นไปแล้วค่ะ สิ่งมี่เราทำได้แค่เก็บกระเป๋าเดินทางค่ะ
เมื่อถึงเวลาไปเรียนจริงๆแต่ละวันของเรามันไม่ง่ายเลยเรารู้สึกท้อทุกวันไปอยู่ที่นู่นเราไม่มีเพื่อนตัวคนเดียว
บางครั้งเรารู้สึกอะไรมีเรื่องอะไรไม่สบายใจเราก็ไม่สามารถพูดกับใครได้เพราะหลายหลายครั้งที่เราพูดแล้วทางครอบครัวก็จะบอกแต่ว่า
เราไม่ตั้งใจเอง แต่ไม่มีใครเข้าใจเราเลยว่าเราไม่ได้ชอบจริงๆ จนมีวันนึงเราอดทนไม่ไหว เราโทรศัพท์คุยกับที่บ้านและเราบอกเค้าว่า เราไม่ไหวแล้วจริงๆเราขอกลับไปได้มั้ย เค้าตอบกล้บมาว่า อยากให้เราลองพยายามทำให้ดีที่สุดก่อนให้เราเรียนให้ครบ1เทอมแล้วค่อยกลับมา เรียนสิ่งที่เราอยากเรียน
เราก็เชื่อและทำตามค่ะ เราพยายามเริ่มจากศูนย์เพราะก่อนหน้านี้เราไม่ได้ภาษาจีนเลยถึงตอนเด็กๆจะเรียนพิเศษ แต่เราเข้าห้องเรียนเราไม่เคยสนใจเรียนเลยค่ะ 1เทอมผ่านไปผลการเรียนเราออกมาเป็นที่น่าพอใจ เมื่อพ่อเห็นอย่างนั้นแล้วจึงอยากให้เราเรียนต่อและบอกกับเราว่าถ้าจบแล้ว ต่อไปเราอยากให้อะไรก็ทำ อยากเรียนอะไรก็เรียนตามใจเรา จะไม่บังคับให้เราเรียนภาษาจีนแล้ว สุดท้ายเราก็ใจอ่อนค่ะ ยอมฟังพ่อเพราะเราก็คิดด้วยว่า ท่านเป็นผู้ใหญ่รู้มากกว่าเราว่าอะไรดีอะไรไม่ดี
ในระหว่างเรียนนั้นเราบอกตัวเองตลอดๆว่าเราต้องอดทนเดี๋ยวเวลาผ่านไปและ เราจะคิดเสมอว่าถ้าเราผ่านจุดนี้ไปแล้วเราจะไม่เอาตัวเองกลับมาอีกเด็ดขาด จนในที่สุดความพยายามของเราก็สำเร็จค่ะ เราสามารถเรียนจบตามที่พ่ออยากให้เรียน แต่พอกลับมาไทย พ่อเราอยากให้เรียนต่อโทค่ะ (อาจจะเพราะพี่สาวเราเรียนโทอยู่ด้วย เราไม่รู้บ้านอื่นเป็นเหมือนกันมั้ยนะคะ แต่เวลาพ่อเห็นลูกคนนึงทำอะไร ก็จะให้อีกคนทำด้วยทั้งๆที่อีกคนไม่ได้ชอบอะคะ ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อทำ ว่าความชอบของคนเราไม่เหมือนกันแต่ทำไมต้องให้ทำในสิ่งที่เหมือนเหมือนกัน)
แต่เมื่อพ่อพูดกับเราแบบมีเหตุผลก็จะทำให้เราคล้อยตามตลอดเลยค่ะ ครั้งนี้พ่อเราพูดว่า สมัยนี้เรียนแค่ตรีไม่พอแล้วต้องมีวุฒิโทด้วย ถึงจะสามารถหางานได้ และรายได้มากกว่า แต่เราได้คุยกับพ่อว่า ถ้าสมมติเราไปเรียนต่อให้ตามที่เค้าอยากให้เราไป แล้วเราเรียนไม่จบ จะว่าเราทีหลังมั้ยหรือจะผิดหวังในตัวเรามั้ย พ่อเราได้ตอบว่า จะไม่ว่าเราทีหลัง ที่เค้าอยากให้เราไปเรียนต่อเพราะว่า ตอนนี้หางานทำลำบาก แล้วยังมีโควิดอีก อย่างน้อยอยู่ที่นั่นก็ยังได้ใช้ภาษา แต่อยู่ไทยไม่ได้ใช้ อาจจะทำให้เราลืมได้
สรุปนะคะ ปัญหาของเราคือ ตอนนี้เราเรียนต่อโทอยู่ค่ะ แต่เป็นเรียนออนไลน์นะคะ เพราะกลับไปเรียนไม่ได้คะ ตอนนี้เราเริ่มเรียนได้3-4เดือนแล้ว เราพยายามทำให้ตัวเองชอบแต่เราก็รู้สึกอยู่ดีว่าเราไม่ได้ชอบเลยค่ะ แล้วการเรียนโทก็ยากมากๆสำหรับเรา ยิ่งเรียนออนไลน์เรายิ่งท้อค่ะ พึ่งเริ่มเรียนเทอมแรกแต่เราต้องเริ่มทำวิทยานิพนธ์3วิชา วิชาอื่นสอบเก็บคะแนน เรารู้สึกว่ามันหนักมากๆเลยค่ะ
เรากลัวว่าถ้าเรายังดื้อที่จะเรียนต่อ ทั้งๆที่ใจเราไม่ได้สนใจหรือรักในสิ่งนี้ เรากลัวว่าถ้าเราเจออะไรที่ยากกว่านี้แล้วเราไม่ไหวค่ะ กลัวเสียเวลาเรียนโทแล้วสุดท้ายเรียนไม่จบ เลยคิดว่า หรือเราจะหยุดเรื่องเรียนเท่านี้แล้วออกมาหางานทำดีคะ?
ควรเรียนต่อโท หรือ หางานทำ (ปัญหาส่วนตัว)
ในระหว่างเรียนนั้นเราบอกตัวเองตลอดๆว่าเราต้องอดทนเดี๋ยวเวลาผ่านไปและ เราจะคิดเสมอว่าถ้าเราผ่านจุดนี้ไปแล้วเราจะไม่เอาตัวเองกลับมาอีกเด็ดขาด จนในที่สุดความพยายามของเราก็สำเร็จค่ะ เราสามารถเรียนจบตามที่พ่ออยากให้เรียน แต่พอกลับมาไทย พ่อเราอยากให้เรียนต่อโทค่ะ (อาจจะเพราะพี่สาวเราเรียนโทอยู่ด้วย เราไม่รู้บ้านอื่นเป็นเหมือนกันมั้ยนะคะ แต่เวลาพ่อเห็นลูกคนนึงทำอะไร ก็จะให้อีกคนทำด้วยทั้งๆที่อีกคนไม่ได้ชอบอะคะ ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อทำ ว่าความชอบของคนเราไม่เหมือนกันแต่ทำไมต้องให้ทำในสิ่งที่เหมือนเหมือนกัน)
แต่เมื่อพ่อพูดกับเราแบบมีเหตุผลก็จะทำให้เราคล้อยตามตลอดเลยค่ะ ครั้งนี้พ่อเราพูดว่า สมัยนี้เรียนแค่ตรีไม่พอแล้วต้องมีวุฒิโทด้วย ถึงจะสามารถหางานได้ และรายได้มากกว่า แต่เราได้คุยกับพ่อว่า ถ้าสมมติเราไปเรียนต่อให้ตามที่เค้าอยากให้เราไป แล้วเราเรียนไม่จบ จะว่าเราทีหลังมั้ยหรือจะผิดหวังในตัวเรามั้ย พ่อเราได้ตอบว่า จะไม่ว่าเราทีหลัง ที่เค้าอยากให้เราไปเรียนต่อเพราะว่า ตอนนี้หางานทำลำบาก แล้วยังมีโควิดอีก อย่างน้อยอยู่ที่นั่นก็ยังได้ใช้ภาษา แต่อยู่ไทยไม่ได้ใช้ อาจจะทำให้เราลืมได้
สรุปนะคะ ปัญหาของเราคือ ตอนนี้เราเรียนต่อโทอยู่ค่ะ แต่เป็นเรียนออนไลน์นะคะ เพราะกลับไปเรียนไม่ได้คะ ตอนนี้เราเริ่มเรียนได้3-4เดือนแล้ว เราพยายามทำให้ตัวเองชอบแต่เราก็รู้สึกอยู่ดีว่าเราไม่ได้ชอบเลยค่ะ แล้วการเรียนโทก็ยากมากๆสำหรับเรา ยิ่งเรียนออนไลน์เรายิ่งท้อค่ะ พึ่งเริ่มเรียนเทอมแรกแต่เราต้องเริ่มทำวิทยานิพนธ์3วิชา วิชาอื่นสอบเก็บคะแนน เรารู้สึกว่ามันหนักมากๆเลยค่ะ
เรากลัวว่าถ้าเรายังดื้อที่จะเรียนต่อ ทั้งๆที่ใจเราไม่ได้สนใจหรือรักในสิ่งนี้ เรากลัวว่าถ้าเราเจออะไรที่ยากกว่านี้แล้วเราไม่ไหวค่ะ กลัวเสียเวลาเรียนโทแล้วสุดท้ายเรียนไม่จบ เลยคิดว่า หรือเราจะหยุดเรื่องเรียนเท่านี้แล้วออกมาหางานทำดีคะ?