ทะเลาะกับครอบครัว ควรทำอะไรต่อไปคะ?

คือหนูมีปัญหากับเพื่อนที่โรงเรียนค่ะ แล้วเขาก็บอกกันทั้งห้องว่าห้ามเล่นกับหนู พอตอนแรกๆมันก็ไม่ได้คิดอะไรค่ะ แต่พอหลังๆมันไม่ไหวจริงๆเลยอยากจะย้ายโรงเรียน แต่โรงเรียนที่ใกล้บ้านก็มีแต่รัฐบาล แล้วแต่ละที่มีชื่อเสียงทั้งนั้นเลยค่ะ อ่อๆหนูอยู่กลางเทอมนะคะ ละแม่จะใช้เส้นเข้านี่ก็ไม่ค่อยจะเห็นด้วยเพราะเวลาเพื่อนเขามองว่าเป็นเด็กเส้น เขาไปยังไงก็โดนเขาบลัฟ เราเลยลองเสนอแม่ว่าอยากไปเรียนในกรุงเทพ เราเป็นเด็กต่างจังหวัดนะ พ่อแม่ก็ทำงานแถวๆฝั่งธนอะค่ะ เราเลยอยากไปโรงเรียนหนึ่ง แต่พวกเขาไม่ให้เราไปเพราะพวกเขาบอกว่ามันไกลบ้าน อันตราย เราเข้าใจนะ แต่ที่ใกล้บ้านมันมีแต่โรงเรียนที่เขาสอบเข้าทั้งนั้นเลยค่ะ แล้วเอกชนก็ดูเหมือนจะปล่อยเกรด เราไม่ค่อยอยากจะเข้าเท่าไหร่ แต่ในขณะที่เราไปโรงเรียนโดยที่ไม่มีเพื่อน ต้องไปเดินกับกลุ่มอื่น เขาไม่เต็มใจหรอก เขาแค่ไม่พูดออกมาเฉยๆ เรากับเขาคนละแนวกันเลยค่ะ มันเป็นช่วงเวลาที่โคตรจะทรมานที่สุดในชีวิตเลย มันแทบไม่อยากไปด้วยซ้ำ ต้องรอเวลาให้เขาเลิกแถวค่อยไป พยายามยื้อเวลาที่จะต้องไปโรงเรียน เราร้องไห้ทุกวันโดยที่ไม่มีใครรู้ แต่พ่อแม่ปลอบเราโดยการบอกเราว่าเรียนๆไปก่อน ซึ่งเราเครียดแบบนี้มาเป็นสองเดือนแล้ว เขาคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แล้วก็ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ เราก็ทะเลาะกับพวกเขา คนที่บ้านไม่เห็นด้วยเพราะมันไกล แต่พวกเขารู้ว่าเราอยู่ได้ แต่เพราะคำว่าห่วงมันเลยทำให้เราไปไหนไม่ได้ แล้วก็โทษเราอย่างเดียวเลยว่าทำไมเพื่อนไม่คบ คือเรื่องมันยาวมากค่ะ เราก็พยายามบอกกับพวกเขาว่าเราไม่ไหวแล้ว แต่พวกเขาไม่แก้ปัญหาสักอย่างเลยค่ะ พวกเขาโทษเราอย่างเดียวเลย พวกเขาไม่เคยปลอบเราเลย จนเรารู้สึกว่าเรายังสำคัญอยู่ ทุกคนในครอบครัวรู้ว่าเราเอาแต่เก็บตัวในห้องตั้งแต่เกิดเรื่อง เรากลัวว่าเราจะเป็นโรคซึมเศร้า เราพยยามเอ็นจอยกับชีวิตห่วยๆแบบนี้ เรามนมันมาตลอด พอถึงปิดเทอม ทุกคนก็ไม่มีใครทำอะไรสักอย่างเลยค่ะ รอเวลาเปิดเทอม เขาบอกกับเราว่าถ้ามันยากก็ลาออกซะ เราเลยตัดสินใจไม่เรียนต่อแล้ว เขาก็ซ้ำเติมเรา เรารู้ว่ามันเป็นทางที่ผิด แต่เราไม่ไหวแล้วจริงๆ แค่เราแตกต่างอยากไปเรียนที่อื่น เพราะเราคิดไว้แล้วว่ามอปลายเราจะไปเรียนที่หนึ่งในกรุงเทพ แล้วมหาลัยเราก็ได้อยู่ที่กรุงเทพอยู่ดี สายอาชีพเราก็ทำงานเกี่ยวกับวงการ เราคิดว่าถึงไปตอนนี้ก็คุ้มกว่าตอนนั้น อย่างน้อยก็ได้ใช้ชีวิตกับสังคมในแบบที่ไม่มีพ่อแม่ เรารู้ว่ามันอันตราย แต่พวกเขาไม่เคยให้เราไปไหนเลย เขาบอกว่าเราเนี่ยอยู่คนเดียวไม่เป็น อยู่แต่ในห้อง มันก็เป็นเพราะเรื่องนี้ เขาบอกว่าเราสร้างแต่ปัญหาจนเรารู้สีกไม่ต่างกับการตายทั้งเป็น เราอายุ 14 นะ ไม่รู้ว่าต้องรับความทุกข์แบบนี้อีกนานแค่ไหน บางทีก็ถึงจุดที่อยากปล่อยแล้วเหมือนกัน มันท้อกับทุกสิ่งที่ทำอยู่ เราไม่รู้เลยว่าอนาคตเราจะเป็นยังไง เราไม่รู้เลยว่าที่คิดไว้มันเป็นจริงไหม เราควรทำยังไงหรอ พวกเขาบอกว่าไม่ต้องมานับเป็นแม่ลูก เราก็แล้วแต่เขาเลย มันถึงจุดปล่อยแล้วอะ เราแบกมันมากเกินไปแล้ว