เราดีใจดีมากจนคนไม่เห็นหัว คือไม่ได้จะบอกว่าตัวเองดีแต่เราใจดี ป๋ามากในเรื่องเงินพอสมควรเลย เป็นนิสัยที่ติดมาแต่เด็กเลย คือเห็นเพื่อนไม่มีเลี้ยงเพื่อนตลอด มีตัง16 บาท เมื่อก่อนไปร้านเกม ชม. ละ 15 บาท จะเล่นคนเดียว ชั่วโมงนึงก็ได้ แต่เลือกที่จะเล่นครึ่งชม. 8 บาท หารกับเพื่อน2 คน เลี้ยงข้าวเพื่อนตลอด เวลาเพื่อนไม่มี เอาจริงๆ เราแค่รู้สึกว่า นั่งเล่นเกมคนเดียว กินข้าวคนเดียว มันไม่มีความสุขเท่าทำกับเพื่อน จนตอนนี้เพื่อนเหมือนเห็นเราเป็นตู้ ATM อะค่ะ ทักมาก็ไม่พ้นเรื่องยืมตัง ชวนไปเดินเที่ยวด้วยกัน ก็ไม่พ้น หิวอะเลี้ยงหน่อย อยากได้อะซื่อให้หน่อย เคยทะเลาะกับพ่อ เคยอด เพื่อนสักตัวโผล่หัวมาช่วยไม่เคยมี เคยเลี้ยงรุ่นน้องคนนึงอะ วันละเกือบพัน หมูกะทะ บุหรี่ เหล้า ผลที่ได้คือโดนขโมยตังจ้า ละก็เคยเลี้ยงเพื่อนกลุ่มนึง โดนขโมยเหมือนกัน เงินที่เสียไปบอกตรงๆไม่เท่าเสียความรู้สึก ละเพื่อนที่คบแต่ละ10 ปีอัพ ไม่ก็เฉียดๆ10 ปีกันทั้งนั้น ไม่เข้าใจคบกันมานานก็ทำแบบนี้กันได้หรอ บอกตรงๆเสียใจค่ะ อันนี้ที่เล่ามานานแล้วนะคะ ปัจจุบันก็ไม่ได้เจอกันแล้ว แต่ก็ทักมา แบบ พี่มีให้ยืมปะ 2000.. อยากกินเหล้าอะเพื่อน เลี้ยงหน่อย... ไม่ได้ทักมาแบบนี้แค่2-3 คนนะคะ เป็นสิบๆคน คิดในใจว่าแบบ เราโชคร้ายมาเจอคนหน้าเงิน หรือ คนสมัยนี้มันหน้าเงินกันหมด มันทำให้ตีออกห่าง จากคนเพื่อนเยอะ อาทิตย์นึงนี่ ต้องวางแผนเลยว่าวันนี้จะไปนั่งกับกลุ่มไหน กลายเป็นคนแทบไม่มีสังคม จนเราไม่เรียนต่อ ซึ่งก็ดรอปไปหลายปีอะค่ะ แรกๆนี่แทบไม่มีคนกล้าคุยด้วย ด้วยความที่เราอายุเยอะแล้วในชั้นเรียน พอหลังๆมาก็เริ่มมีเพื่อน เด็กในชั้นเขาบอกว่าเราดูหน้ากลัวไม่กล้าเข้าหา ขนาดพูดแบบนี้อะ หลังๆมายังไม่เห็นหัวกันเลย ภายนอกเราดูไม่เป็นมิตรก็จริงจากปากหลายคนแต่เอาจริงเราค่อนข้าง ขี้สงสาร ขี้เห็นใจคนอื่น ไม่กล้าพูดแรงด้วย กลัวคนอื่นเสียหน้า เสียน้ำใจ เพราะถ้าเราพูด เราพูดแรง อาจจะเลิกคบกันไปเลย กล้าพูดเต็มปากว่าตัวเองเป็นคนใจดีขี้สงสาร จนถึงขั้น เกลียดนิสัยตัวเอง พอเวลาผ่านไปก็มีเด็กมาขอหารค่าหอ เห็นแก่ตัวมาก ยาสระผม ครีมนวด ยาสีฟัน แฟ้บ น้ำยาปรับผ้านุ่ม ตะกร้าผ้า ไม้แขวนเสื้อ ไม่ออกเลยจ้า เอามาแต่ตัวกับเสื้อผ้าจริงๆ ขนาดข้าวอะ ขึ้นมาถาม มีไรกินปะ ด้วยความที่เราใจดีอะเนอะ ก็ให้กินข้าวที่ซื้อมา สบู่อะค่ะหมดตั้งแต่วันศุกร์ คือเราจะกลับบ้าน เสาร์อาทิตย์ กลับมาวันจันทร์ มันยังไม่ไปซื้อสบู่ กลับบอกว่า เนี่ย สบู่หมดละนะ ให้เราไปซื้อ แถมยังขอยืมตังไปซื้อโฟมล้างหน้า เราก็เออๆไม่เป็นไรเล็กๆน้อยๆ ขนาดไม้แขวนเสื้ออะ เราอยู่คนเดียวใช้พอ มันมาอยู่ละใช้ไม่พอ เราไปช้อปปิ้งกลับมามันพูดว่า ซื้อของมาเยอะแยะขนาดนี้ไม่คิดจะซื้อไม้แขวนเสื้อมาบ้างหรอ หื้มเราเลยตอนกลับไปว่า ของใช้ส่วนตัวก็ซื้อเองบ้างนะ จนมาถึงวันนึงเวลาประมาณ5 ทุ่ม เราก็สั่งแกรปมา เป็นข้าวขาหมู1 กล่อง หมูแดงกล่อง1 เป็น2 กล่อง กะว่า จะกินข้าวขาหมูตอนนี้ หมูแดงเก็บไว้กินตอนเช้า เรากินข้าวขาหมูไม่หมดเหลือไว้ครึ่งกล่อง มันก็บอกว่า ขอกินข้าวขาหมูได้มั้ย เราก็ตอบ กินเลยขาหมูอะ ตื่นมาตอนเช้ามันกินทั้งขาหมูทั้งหมูแดง คือเฮ้ย เกินไปปะ เราสั่งข้าวมาเพื่อให้มันกินหรอ เราเลยพูดไปว่า ไหนว่าจะกินข้าวขาหมูไง มากินข้าวหมูแดงทำไม มันตอบกลับมาแค่ว่า อร่อย.. ด้วยความที่เราใจดีตลอดอะ ไม่เคยด่าใคร คราวนี้ปรี๊ดค่ะ ด่าไปชุดใหญ่ ไม่ได้งกหลอกแต่เรารู้สึกว่าเราโดนเอาเปรียบ ละเราโดนมามากพอละ เราไม่ต้องการให้คนนิสัยเห็นแก่ตัวแบบนี้มาอยู่ในชีวิตเราเพิ่มและ เราเลยไปปรึกษาเพื่อนที่พอจะไว้ใจได้ เพื่อนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ไล่มันออกไป เล่าเสร็จเพื่อนไม่รอช้ารีบมาที่ห้องเรา ประมาณ3 ทุ่ม เราก็คุยกับเพื่อนว่า ให้มันออกไปตอนเช้าดีมั้ย ตอนนี้มันดึกละนะ เพื่อนมันก็พูดใส่เราว่า มิงอะใจดี ไล่มันออกไปคืนนี้แหละ เพื่อนเราก็คนข้าวของของมัน ออกไปวางหน้าตึกหมดเลย เนี่ยแหละค่ะมาระบายความเห็นแก่ตัวของคนสมัยนี้ ถ้าไม่เจอคนแบบเพื่อนเรา ก็คงไม่สมเนื้อ คนใจดีก็จะอยู่ยากแบบนี้แหละค่ะ ใจอ่อนตลอด กลายเป็นว่ามีเพื่อนจริงๆอยู่2-3 คน ตอนนี้เรากลายเป็นคนไม่มีสังคมไปแล้วค่ะ วันๆแทบไม่คุยกับใคร จากคนเพื่อนเยอะจนสับรางไม่ทัน เอาจริงๆมีเรื่องราวของคนเห็นแก่ตัวเยอะมาก แต่ขก พิมแล้ว ขอถามคำถามว่า เราควรตอกกลับพวกมาขอยืมเงิน พวกขอนู้นขอนี้ยังไงดีคะ พูดแบบรักษาน้ำใจเขาอะค่ะ คือเราควรพูดไปแรงเลยดีไม่ต้องไว้หน้าละ โดนมาเยอะละ กลายเป็นคนไม่มีเพื่อนจะแปลกมั้ยคะ