จะเรียกว่าเราเรียกร้องความสนใจก็ได้นะคะ แต่ความอดทนมันก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน ไม่ต้องรับฟังเราก็ได้นะคะ เราแค่ไม่มีที่ระบาย
เมื่อก่อนเราได้ยินเขาว่ากันว่าครอบครัวคนจีนเขาจะรักลูกชายมากกว่าลูกสาว เราก็ไม่ได้คิดอะไรเลยจน3-4ปีผ่านๆมา เราก็นึกสิ่งที่เขาพูดกันมามันก็จริงอย่างว่า พี่เราขอจัดฟันแม่เราก็รีบพาไปจัดโดยไม่คิดอะไรเลยทั้งๆที่ฐานะที่บ้านก็ไม่ได้ดีอะไร พี่เรางอมืองอตีนไม่ทำไรเลย เราทั้งทำงานบ้านหาเงินใช้เอง แต่แม่ก็มายืมเราเอาไปเล่นหวยจนหมดเงินที่ยืมเราไปก็ราวๆ10,000กว่าบาท เงินในที่นี้ไม่ใช่เงินที่เราไปแบมือขอด้วยซำ้เราขายของออนไลน์กว่าจะได้มา กว่าจะคืนให้เราก็วันละ100 ยังไม่ทันถึง1,000แม่ก็ขอยืมต่อ จนเราบอกแม่ว่า แม่เอาไปเถอะลูกหาใหม่ได้ ในขณะที่แม่ขอยืมพี่200-300 พอ2-3วันแม่ก็คืนแล้วเพราะพี่ชายเรามันว่าแม่ว่ายืมไรนักหนายืมแล้วหัดคืนซะบ้าง แต่เรานี่ไม่เคยว่าเลยที่แม่จะมายืมเงินเรา เราก็ให้ พอ2ปีผ่านมาเราเริ่มไม่มีความมั่นใจเลยเพราะฟันเราก็เกไม่สวยฟันเหยิน ไม่กล้ายิ้มมีอะไรที่ต้องขำเราก็ต้องกลั้นขำไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปาก เราเลยขอแม่ว่าพาไปจัดฟันหน่อย ตอนติดเครื่องมือกับเคลียร์ช่องปากอะให้แม่ออกให้ก่อนเดี๋ยวมาใช้คืนให้ส่วนหลังจากนั้นเดือนละ1,000-1,500เดี๋ยวลูกออกเอง แม่ก็บอกว่ารอพี่จัดฟันเสร็จเรียบร้อยก่อน เราก็โอเครอเพราะเราก็รู้ว่าต้องใช้ตังค์พอสมควร 3-4เดือนผ่านมาพี่เราบอกแม่ว่าอยากได้มอไซต์(โชว์สาว) คันละเกือบแสน แม่ก็บอกโอเคได้เดือนต่อมาแม่ก็ไปทำการผ่อนให้เดือนละ3,000-5,000(จำไม่ได้) เราก็มีน้อยใจบ้าง ค่าจัดฟันเรายังถูกกว่าด้วยซำ้ไป😔 แต่ก็ไม่เป็นไรเรารอพี่เราจัดฟันเสร็จก่อนก็ได้ เรารอจนแม่เราผ่อนมอไซต์คันเกือบแสนครบ และพี่เราได้ถอดเหล็กออกแล้วเรียบร้อยแล้ว ราวๆเกือบ7ปี เราก็ไปทวงคำสัญญาจากแม่ว่า "แม่จะพาไปตอนไหนคะ เดี๋ยวหนูเก็บเงินรอจะได้ช่วยๆแบ่งจ่ายไปก่อนด้วย" แม่เราก็ให้คำตอบมาว่ารอปีหน้านะแม่ไม่มีเงิน เราก็โอเครอได้ ใน1ปีที่เรารอ เราเก็บแม่ยืม จนเราไม่เหลืออะไร จนมาวันนึงเราเลยซ่อนเงิน และแม่มาขอยืมอีกเราก็เลยบอกไปว่า ไม่มีค่ะเอาไปจ่ายค่างานหมดแล้ว และครีมทาหน้าเราก็หมดพอดีเลยสั่งไปพอของมาส่ง แม่ก็ว่าเรา ว่าโกหก
ไหนว่าไม่มีเงิน เราก็ไม่ได้พูดอะไรนับ1-10ไว้ในใจเราไม่อยากระเบิดมันออกมาเราไม่อยากมีปัญหา จนเราท้อมากๆเลยไม่อยากทำงานบ้านไม่อยากหาเงินอยากอยู่เฉยๆแบบพี่ชายเราบ้าง(จนบางทีเราก็แอบคิดนะว่าเราเป็นลูกเขาจริงๆหรอเราถูกเก็บมาเลี้ยงรึป่าว ตอนเด็กๆพี่ชายเราก็ได้ไปเที่ยวสารพัด นั่งอยู่ที่บ้านพ่อแม่ก็เล่าแต่เรื่องของพี่ ตอนเราเกิดออกมาแม่บอกกับเราว่าไม่มีเงินพาไปเที่ยวไหน เราก็ได้แต่ยิ้มและพูดว่า ออค่ะ) พอเราไม่ทำอะำรเลยบ้านก็สกปรก โต๊ะพี่ไม่สะอาดพ่อเราก็อารวาทพ่อเราเป็นคนอารมณ์ร้อนแบบนี้อยู่แล้ว พี่เราก็ด้วยทำไรขัดใจเราก็โดนต่อยอยู่เรื่อย จนบางครั้งเรายังคิดเลยว่าเราจะตายเมื่อไหร่ไม่ใช่เราจะฆ่าตัวตายนะหมายถึงโดนพ่อกับพี่แทงตายนี่แหละเราเคยฝันนะว่า พ่อเราเป็นโรคๆนึงยับยั้งตัวเองไม่อยู่จนเอามีดมาไล่ฟันคนในบ้าน แต่มันก็แค่ความฝันอะเนอะ แต่บางครั้งความฝันมันก็ใกล้กลายเป็นความจริงไปแล้ว
เราจะซื้ออะไรเราไม่เคยรบกวนเงินพ่อแม่เลยเราจะเก็บจากค่าขนมหรือไม่ก็ขายของเก็บจนครบจนได้สิ่งที่ต้องการ รวมทั้งโทรศัพท์เครื่องนี้ที่เราใช้พิมพ์อยู่เราต้องเก็บเองในช่วงที่เก็บก็ต้องทนไม่ใช้ไปก่อนยังดีที่มีคอมของเหลือจากพี่ชายเรา เคยขอแล้วนะแต่ก็ได้คำตอบมาว่าไม่มีเหมือนเดิม จนระยะเวลาครบตามกำหนดที่แม่บอกจะพาไปจัดฟันแล้วเราก็บอกแม่ว่าจะพาไปวันไหนคะ แม่ก็บอกกลางปีๆ เราก็รอพอกลางปีแม่บอกอีก2เดือน พอครบ2เดือนแม่บอกต้นปีหน้านะ เราก็คงทำได้แค่นับ1-10ในใจ นำ้ตาคลอนิดๆ แต่ยังไงก็ต้องรอ จนมาวันนึงแม่เราบอก ให้เราไปจัดฟันแฟชั่น เราก็บอกไม่เอาอ่ะฟันพังมาไม่คุ้ม แม่ก็บอกงั้นก็รอไปก่อน จนในความคิดเราตอนนี้คือ เหมือนแม่ให้คำสัญญาเราไปวันๆงั้นแหละ เราไม่อยากจะเชื่อคำพูดของแม่อีกแล้ว ทำไมพี่เราขอถึงได้ตลอด เราขอแค่นี้คือไม่ได้ พี่ชายเราทำพ่อแม่เสียใจทำให้ครอบครัวทะเลาะกันแล้วกี่ครั้งบอกเลยนับไม่ถ้วนและทะเลาะกันทีนึงเราก็กลัวจนอยากไปจากบ้านนี้
บางคนก็ว่าเอาเวลาไปตั้งใจเรียนจบออกมาหางานทำเก็บเงินไปจัดฟันเองไม่ดีกว่าหรอ แต่ต้องเข้าใจด้วยนะคะเราไม่ได้สวยอย่างคุณๆและอยากสวยตอนนี้ไม่ได้อยากสวยชาติหน้าอนาคตชีวิตเราจะเป็นอยู่จะตายวันนี้วันพรุ่งนี้ยังไม่รู้เลย และถ้าเราไม่ตั้งใจเรียนอย่างว่าจริงๆเราคงไม่ได้ไปแข่งวิชาการมาชนะหรอกนะคงไม่ติดสายวิทย์คณิตคงไม่ติดห้องดีๆ เราแค่อยากมีความมั่นใจบ้าง ทุกวันนี้แค่อ้าปากพูดยังไม่กล้า
เดี๋ยวหาว่าเราว่าพ่อกับแม่เราอย่างเดียวและเอาข้อดีเข้าตัว พ่อกับแม่เราเป็นคนใจดีมากเลยเรื่องของกินคือซื้อให้หมดใจดีจนเราไม่อยากได้อะไรอะ เราก็บอกไปแล้วนะว่าไม่ต้องซื้ออะไรให้ จะลดความอ้วนซื้อแค่ข้าวที่กินปกติๆมาให้ก็พอขนมไม่ต้องซื้อ สุดท้ายความใจดีกลัวลูกอดของพ่อแม่มันทำให้ชีวิตลูกคนนี้มันพังไปหมดทุกอย่างจะลดก็ไม่ได้ลดถ้าเราไม่กินก็เสียดายเปล่าๆ พอเรากินก็คิดไปเองอีกว่าเราชอบกินน เห้ออจนเราปล่อยให้มันเสียไป และก็โดนว่าทำไมไม่กิน
บางคืนเราก็อดที่จะย้อนคิดในสิ่งที่พี่เราได้กับสิ่งที่เราได้จนร้องไห้ออกมาเราต้องกลั้นเสียงร้องไห้เราไว้ทั้งคืน ร้องไห้แบบไม่มีใครมาปลอบไม่มีใครมาสนใจไประบายกับใครก็โดนด่าว่าปัญญาอ่อน ในบางครั้งเรายังคิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าไปแล้วรึป่าว
พ่อเราเคยแซวๆถามเรานะว่ามีคนมาจีบมั้ย พอเราดูติ๊กต๊อกแค่ยิ้มหัวเราะก็หาว่าคุยกับแฟน แต่พ่อเราก็ไม่ได้ห่วงอะไรหรอกแค่จะแซวๆ แต่บางทีเราก็ไม่ชอบอะเราได้แต่คิดในใจว่า "ช่วยดูสภาพหน้าลูกสาวตัวเองด้วยว่ามันดีไหม"
บางคนก็บอกนะว่าอย่าดูถูกตัวเอง แต่พอดีเราเคยมั่นหน้าอ่ะว่า แบบเราสวย ทาลิปแต่งหน้าแต่โดนคนอื่นมองว่า เหมือนสวยอ่ะ อ้วนก็อ้วน สมควรละไม่มีใครเอา เราพยายามแล้วนะที่จะไม่สนใจลมปากคน แต่มันบ่อยเกินอ่ะ ความอดทนเราก็มีขีดจำกัดนะบางที เราไม่มีความมั่นใจเหลือแล้วในตัวเราตอนนี้
แต่ยังไงเราก็รักพ่อกับแม่เหมือนเดิมนะคะ สัญญาเลยว่าโตขึ้นจะเลี้ยงดูตอบแทนท่าน
เรารู้นะว่าระบายไปก็ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตมันดีขึ้นหรอก แค่อยากมาเขียนระบายเพราะไม่อยากไประเบิดด่าต่อหน้าพ่อแม่ ถ้าใครอ่านจนจบก็ขอบคุณด้วยนะคะ แต่ไม่ต้องสนใจหรอกปัญหาปัญญาอ่อนๆของเด็กคนนึง
แท็กผิดหรือพิมพ์ผิดพิมพ์วกไปวนมาขอโทษด้วยนะคะ
ใครมีปัญหาแนวๆเดียวกับเราก็มาระบายกันได้นะคะ
ขอมาระบายหน่อยกับครอบครัวแบบนี้
เมื่อก่อนเราได้ยินเขาว่ากันว่าครอบครัวคนจีนเขาจะรักลูกชายมากกว่าลูกสาว เราก็ไม่ได้คิดอะไรเลยจน3-4ปีผ่านๆมา เราก็นึกสิ่งที่เขาพูดกันมามันก็จริงอย่างว่า พี่เราขอจัดฟันแม่เราก็รีบพาไปจัดโดยไม่คิดอะไรเลยทั้งๆที่ฐานะที่บ้านก็ไม่ได้ดีอะไร พี่เรางอมืองอตีนไม่ทำไรเลย เราทั้งทำงานบ้านหาเงินใช้เอง แต่แม่ก็มายืมเราเอาไปเล่นหวยจนหมดเงินที่ยืมเราไปก็ราวๆ10,000กว่าบาท เงินในที่นี้ไม่ใช่เงินที่เราไปแบมือขอด้วยซำ้เราขายของออนไลน์กว่าจะได้มา กว่าจะคืนให้เราก็วันละ100 ยังไม่ทันถึง1,000แม่ก็ขอยืมต่อ จนเราบอกแม่ว่า แม่เอาไปเถอะลูกหาใหม่ได้ ในขณะที่แม่ขอยืมพี่200-300 พอ2-3วันแม่ก็คืนแล้วเพราะพี่ชายเรามันว่าแม่ว่ายืมไรนักหนายืมแล้วหัดคืนซะบ้าง แต่เรานี่ไม่เคยว่าเลยที่แม่จะมายืมเงินเรา เราก็ให้ พอ2ปีผ่านมาเราเริ่มไม่มีความมั่นใจเลยเพราะฟันเราก็เกไม่สวยฟันเหยิน ไม่กล้ายิ้มมีอะไรที่ต้องขำเราก็ต้องกลั้นขำไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปาก เราเลยขอแม่ว่าพาไปจัดฟันหน่อย ตอนติดเครื่องมือกับเคลียร์ช่องปากอะให้แม่ออกให้ก่อนเดี๋ยวมาใช้คืนให้ส่วนหลังจากนั้นเดือนละ1,000-1,500เดี๋ยวลูกออกเอง แม่ก็บอกว่ารอพี่จัดฟันเสร็จเรียบร้อยก่อน เราก็โอเครอเพราะเราก็รู้ว่าต้องใช้ตังค์พอสมควร 3-4เดือนผ่านมาพี่เราบอกแม่ว่าอยากได้มอไซต์(โชว์สาว) คันละเกือบแสน แม่ก็บอกโอเคได้เดือนต่อมาแม่ก็ไปทำการผ่อนให้เดือนละ3,000-5,000(จำไม่ได้) เราก็มีน้อยใจบ้าง ค่าจัดฟันเรายังถูกกว่าด้วยซำ้ไป😔 แต่ก็ไม่เป็นไรเรารอพี่เราจัดฟันเสร็จก่อนก็ได้ เรารอจนแม่เราผ่อนมอไซต์คันเกือบแสนครบ และพี่เราได้ถอดเหล็กออกแล้วเรียบร้อยแล้ว ราวๆเกือบ7ปี เราก็ไปทวงคำสัญญาจากแม่ว่า "แม่จะพาไปตอนไหนคะ เดี๋ยวหนูเก็บเงินรอจะได้ช่วยๆแบ่งจ่ายไปก่อนด้วย" แม่เราก็ให้คำตอบมาว่ารอปีหน้านะแม่ไม่มีเงิน เราก็โอเครอได้ ใน1ปีที่เรารอ เราเก็บแม่ยืม จนเราไม่เหลืออะไร จนมาวันนึงเราเลยซ่อนเงิน และแม่มาขอยืมอีกเราก็เลยบอกไปว่า ไม่มีค่ะเอาไปจ่ายค่างานหมดแล้ว และครีมทาหน้าเราก็หมดพอดีเลยสั่งไปพอของมาส่ง แม่ก็ว่าเรา ว่าโกหก
เราจะซื้ออะไรเราไม่เคยรบกวนเงินพ่อแม่เลยเราจะเก็บจากค่าขนมหรือไม่ก็ขายของเก็บจนครบจนได้สิ่งที่ต้องการ รวมทั้งโทรศัพท์เครื่องนี้ที่เราใช้พิมพ์อยู่เราต้องเก็บเองในช่วงที่เก็บก็ต้องทนไม่ใช้ไปก่อนยังดีที่มีคอมของเหลือจากพี่ชายเรา เคยขอแล้วนะแต่ก็ได้คำตอบมาว่าไม่มีเหมือนเดิม จนระยะเวลาครบตามกำหนดที่แม่บอกจะพาไปจัดฟันแล้วเราก็บอกแม่ว่าจะพาไปวันไหนคะ แม่ก็บอกกลางปีๆ เราก็รอพอกลางปีแม่บอกอีก2เดือน พอครบ2เดือนแม่บอกต้นปีหน้านะ เราก็คงทำได้แค่นับ1-10ในใจ นำ้ตาคลอนิดๆ แต่ยังไงก็ต้องรอ จนมาวันนึงแม่เราบอก ให้เราไปจัดฟันแฟชั่น เราก็บอกไม่เอาอ่ะฟันพังมาไม่คุ้ม แม่ก็บอกงั้นก็รอไปก่อน จนในความคิดเราตอนนี้คือ เหมือนแม่ให้คำสัญญาเราไปวันๆงั้นแหละ เราไม่อยากจะเชื่อคำพูดของแม่อีกแล้ว ทำไมพี่เราขอถึงได้ตลอด เราขอแค่นี้คือไม่ได้ พี่ชายเราทำพ่อแม่เสียใจทำให้ครอบครัวทะเลาะกันแล้วกี่ครั้งบอกเลยนับไม่ถ้วนและทะเลาะกันทีนึงเราก็กลัวจนอยากไปจากบ้านนี้
บางคนก็ว่าเอาเวลาไปตั้งใจเรียนจบออกมาหางานทำเก็บเงินไปจัดฟันเองไม่ดีกว่าหรอ แต่ต้องเข้าใจด้วยนะคะเราไม่ได้สวยอย่างคุณๆและอยากสวยตอนนี้ไม่ได้อยากสวยชาติหน้าอนาคตชีวิตเราจะเป็นอยู่จะตายวันนี้วันพรุ่งนี้ยังไม่รู้เลย และถ้าเราไม่ตั้งใจเรียนอย่างว่าจริงๆเราคงไม่ได้ไปแข่งวิชาการมาชนะหรอกนะคงไม่ติดสายวิทย์คณิตคงไม่ติดห้องดีๆ เราแค่อยากมีความมั่นใจบ้าง ทุกวันนี้แค่อ้าปากพูดยังไม่กล้า
เดี๋ยวหาว่าเราว่าพ่อกับแม่เราอย่างเดียวและเอาข้อดีเข้าตัว พ่อกับแม่เราเป็นคนใจดีมากเลยเรื่องของกินคือซื้อให้หมดใจดีจนเราไม่อยากได้อะไรอะ เราก็บอกไปแล้วนะว่าไม่ต้องซื้ออะไรให้ จะลดความอ้วนซื้อแค่ข้าวที่กินปกติๆมาให้ก็พอขนมไม่ต้องซื้อ สุดท้ายความใจดีกลัวลูกอดของพ่อแม่มันทำให้ชีวิตลูกคนนี้มันพังไปหมดทุกอย่างจะลดก็ไม่ได้ลดถ้าเราไม่กินก็เสียดายเปล่าๆ พอเรากินก็คิดไปเองอีกว่าเราชอบกินน เห้ออจนเราปล่อยให้มันเสียไป และก็โดนว่าทำไมไม่กิน
บางคืนเราก็อดที่จะย้อนคิดในสิ่งที่พี่เราได้กับสิ่งที่เราได้จนร้องไห้ออกมาเราต้องกลั้นเสียงร้องไห้เราไว้ทั้งคืน ร้องไห้แบบไม่มีใครมาปลอบไม่มีใครมาสนใจไประบายกับใครก็โดนด่าว่าปัญญาอ่อน ในบางครั้งเรายังคิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าไปแล้วรึป่าว
พ่อเราเคยแซวๆถามเรานะว่ามีคนมาจีบมั้ย พอเราดูติ๊กต๊อกแค่ยิ้มหัวเราะก็หาว่าคุยกับแฟน แต่พ่อเราก็ไม่ได้ห่วงอะไรหรอกแค่จะแซวๆ แต่บางทีเราก็ไม่ชอบอะเราได้แต่คิดในใจว่า "ช่วยดูสภาพหน้าลูกสาวตัวเองด้วยว่ามันดีไหม"
บางคนก็บอกนะว่าอย่าดูถูกตัวเอง แต่พอดีเราเคยมั่นหน้าอ่ะว่า แบบเราสวย ทาลิปแต่งหน้าแต่โดนคนอื่นมองว่า เหมือนสวยอ่ะ อ้วนก็อ้วน สมควรละไม่มีใครเอา เราพยายามแล้วนะที่จะไม่สนใจลมปากคน แต่มันบ่อยเกินอ่ะ ความอดทนเราก็มีขีดจำกัดนะบางที เราไม่มีความมั่นใจเหลือแล้วในตัวเราตอนนี้
แต่ยังไงเราก็รักพ่อกับแม่เหมือนเดิมนะคะ สัญญาเลยว่าโตขึ้นจะเลี้ยงดูตอบแทนท่าน
เรารู้นะว่าระบายไปก็ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตมันดีขึ้นหรอก แค่อยากมาเขียนระบายเพราะไม่อยากไประเบิดด่าต่อหน้าพ่อแม่ ถ้าใครอ่านจนจบก็ขอบคุณด้วยนะคะ แต่ไม่ต้องสนใจหรอกปัญหาปัญญาอ่อนๆของเด็กคนนึง
แท็กผิดหรือพิมพ์ผิดพิมพ์วกไปวนมาขอโทษด้วยนะคะ
ใครมีปัญหาแนวๆเดียวกับเราก็มาระบายกันได้นะคะ