ราวๆ7-8ปีก่อน ผมได้คบกับสาวข้างบ้าน เป็นผู้หญิงที่สวยเลยแหละ+กับผมก็แอบชอบเขาตั้งแต่เด็กๆ คบๆกันไปก็โอดีอยู่น่ะ สุดท้ายก็ต้องเลิกกัน ตอนแรกมันก็ทำใจลำบากมาก เจอกันทุกวัน เช้า-เย็น ผมพยายามง้อเขามาตลอด เลิกกันไป1 ปี 2ปี 3ปี 4ปีผมก็ทักไปบอกในเฟส ยังรัก ยังรออยู่เสมอ คือเขาเป็นผู้หญิงที่ผมรักมาก เวลาผ่านไปจนถึงตอนนี้ เขาได้มีคนใหม่ เขาได้มีรักใหม่ๆ แต่ผมนี่สิ ยังคิดถึง ยังแอบมองอยู่ห่างๆ ไม่ใช่ว่าผมไม่เปิดใจน่ะ ผมเปิดใจตลอด แต่ผู้หญิงที่เข้ามา มันใช้คำว่าแฟนไม่ได้อ่ะ และแล้วเขาก็ได้เข้ามหาลัยที่ไกลบ้านหน่อย จนผมคิดในใจแบบนี้มันดีแล้วป่ะ อย่างน้อยโอกาสที่จะได้เห็นหน้ากันมันน้อยมากๆ+กับผมทำงานกลับค่ำเกือบทุกวัน ผมภาวนาทุกคืนว่า ถ้าเป็นไปได้อยากกลับไปคบกับเขาอีกครั้ง ความรักในวัยเด็กที่มันพังทลาย พอโตมาเราได้เข้าใจอะไรในหลายๆอย่าง ถ้าเราเกิดมาคู่กัน จะรอปาฎิหารย์ให้ผมกับเขาได้กลับมารักกันอีกครั้ง ผมภาวนาทุกคืน มันดูแบบติ๊งต๊องไปเลยอ้ะ 55555555 (ขนาดพิมพ์แอบน้ำตาคลอ ขอโทษเพื่อนๆด้วยน่ะครับ ถ้าอ่านแล้วขัดใจ ผมเรียบเรียงเรื่องไม่ค่อยเก่ง ขอโทษด้วยครับ )....ใต้สะพานสัจจะกุล
ใครเคยมีแฟนเก่าบ้านใกล้กันบ้างครับ