ผมจบ ม6 เมื่อต้นปีเดือนกุมภาพันธ์ละมั้งครับถ้าจำไม่ผิดนะพอจบเราก็เเยกกับเพื่อนสมัยมัธยมใช่ไหมละเเต่ละคนก็เรียนที่ตัวเองอยากไปเพื่อนที่สนิทๆก็ไปนู้นไปซะภาคเหนือเลย (ผมเป็นคนใต้นะครับเลยคิดว่าภาคเหนือนะไกลมากๆๆๆๆ) อีกหลายๆคนก็ได้เรียนที่ดีๆไม่ว่าจะห้องเดียวกันหรือต่างห้องเเยกๆกันไปหมดเลยส่วนผมก็มาเรียนมหาวิทยาลัยตัวคนเดียวในที่ที่ไม่เคยมาเลยสักครั้งเลยตอนมัธยมพูดได้เลยว่าผมเกเรเอามากๆเลยแหละเลยไม่ได้มีเกรดพอจะไปเเข่งขันกับคนอื่นๆเพราะความติดเพื่อนมั้งครับจบมาได้ก็ถือว่าดีมากๆเเล้ว
เเล้วยังไงนะเหรอตอนเเรกๆผมก็คิดว่าเอาว้ะเรียนคนเดียวก็ได้คงจะไหวเเหละผมก็ทำใจเเล้วละครับว่าจะเรียนคนเดียวเพราะถ้าผมยังติดเพื่อนอีกก็บอกเลยครับว่าไม่จบเเน่ผมเลยตัดสินใจว่าจะไม่ไปหาเพื่อนกลุ่มเดิมๆของผมอีก(เเต่ต้องบอกก่อนน้ะว่าถึงออกห่างมาเเต่ก็เหมือนเดิมเสมอขอไปตามล่าฝันก่อน)อะๆนอกเรื่องมาเยอะเเล้วฮ่าๆตอนนั้นไม่รู้ว่าผมคิดอะไรอยู่นี้ทั้งๆที่ตัวผมไม่ค่อยจะเข้าPantipซักเท่าไรหรือพูดง่ายๆว่าไม่สมัครเข้ามาเลยดีกว่าอยู่ๆผมก็นึกแปลกสมัครเข้ามาเเล้วผมก็หากระทู้ที่เกี่ยวกับหาเพื่อนเรียนที่มหาลัยของผมเเต่ก็เจอเเต่กระทู้เก่าๆซะส่วนใหญ่ผมก็เลยตั้งขึ้นมาเองเพื่อหาเพื่อนผมก็ตั้งทิ้งไว้วันสองวันเเเหละไม่เข้ามาดูเลย(ลืมนั้นแหละ5555)เเล้วก็นึกขึ้นได้ตอนกินข้าวก็เลยเข้าไปดูเห้ยมีคนตอบเราด้วยเหรอวะเขาก็เเนะนำชื่อเเล้วก็ให้ไอดีไลน์ผมมา(ผมเพื่งมารู้ที่หลังว่าเขาส่งข้อความส่วนตัวมา5555โครตเชยเลยคนอะครับเนี้ย)ผมก็ทักไม่แนะนำตัวตามปกติเเหละครับตอนนั้นที่ผมตั้งกระทู้ผมไม่ได้โฟกัสไว้ว่าเพื่อนต้องเป็นผู้ชายเท่านั้นเพราะผมเองก็สนิทกับเพื่อนผู้หญิงจึงพอจะเข้ากับผู้หญิงได้ก็ห้องผมมี32มีผู้ชายเเค่5คนเองนะถ้าคบกันเเค่ผู้ชายบอกเลยว่างานกลุ่มคงเละเทะเเน่นอนมาๆเข้าเรื่องซะทีเเรกๆผมก็ไม่ได้ที่ทักไปแนะนำตัวก็ไม่รู้สึกอะไรผมก็ถามเกี่ยวกับเรื่องการเรียนนู้นนั้นไปซึ่งเธอก็ตอบผมได้หมดผมก็เลยรู้อะไรๆหลายอย่างเกี่ยวกับการเรียนมากขึ้น
ก็นะคนจะต้องเรียนด้วยกันก็ต้องสนิทกันไว้สิใช่มะผมก็ชวนเธอคุยนู้นนี้ทั้งมีสาระและไม่มีสาระถามเกี่ยวตัวเขาเรื่องส่วนตัวบ้างเเล้วก็แชร์เพลงให้ฟังถ้าผมฟังเเล้วคิดว่ามันเพราะสำหรับผมเเต่เขาไม่ชอบเพลงเร็วสิพอผมรู้รสนิยมเเนวเพลงของเธอเเล้วเวลาผมจะส่งเพลงที่ผมฟังเเล้วเพราะไปให้ก็ต้องคิดว่าเธอจะชอบมันไหมนะเแรกๆของการรู้จักกันก็มีเเค่นั่นแหละพอคุยกันไปมาก็อะไรหลายๆอย่างที่เหมือนกันเเละก็ตรงข้ามกันไปเลยผมก็รู้จักตัวตนของเขามากขึ้นเอาละมาเล่ามาตั้งนานก็มาถึงจุดที่ผมเริ่มมีความรู้สึกขึ้นมาเเต่ตอนนั้นมันเล็กน้อยมากเลยจนนานๆเข้าความรู้สึกของผมมันก็ชัดเจนขึ้นมากอ่อเราคุยกันในไลน์หลายเดือนเลยแหละก็ฝากเขาจดในคาบให้เพราะว่าตอนนั้นผมยังไม่พร้อมขึ้นมาเรียนเลยผมมาเรียนได้เเค่หนึ่งเดือนก่อนสอบน่ะตอนนี้ผมเจอกับเพื่อนคนนี้ครั้งแรกผมไม่พูดเลยต่างจากในไลน์อย่างมาก(เเต่ตื่นเต้นมากตอนจะได้เจอครั้งแรกเล่นเอานอนไม่หลับเลย55555)จนเรียนไปเรียนมาผมคิดว่าเขา
น่ารักมากซะยิ่งกว่าตอนคุยในไลน์กันซะอีกด้วยนิสัยและอะไรอีกหลายๆอย่างเลย5555ผมก็มีความรู้ชอบขึ้นมามันก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆเลยคิดจนบางคืนนอนไม่หลับเลยแหละปกติผมเป็นเก็บความรู้สึกเก่งมากๆยิ่งเวลาเศร้าไม่มีใครรู้หรอกเพราะผมก็ยิ้มสู้ตลอดนี้นะโดยปกติผมมักจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้เเบบจะว่ายังไงดีคือทำให้ไม่คิดไปมากกว่านั้นอะเเล้วความรู้มันสึกมันก็จะหายไปเองเเต่กับเธอมันทำไม่ได้นี้ซิไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆเเต่ตอนนี้ก็เริ่ม
โอเคเเล้ว
แต่ก็นะผมคนเป็นที่ชอบใครก็ไม่พูดต่อให้รู้ว่าเขาชอบเเล้วเราก็ชอบเขาเหมือนกัน(มันเป็นความรู้สึกตอนที่มีให้เเฟนคนเเรกน่ะนานมากๆ)ผมเลือกที่จะไม่พูดความรู้สึกออกมาจนต้องมาเสียใจกับความที่กับความที่ตัวเองไม่กล้าพูดออกไปได้เเค่ชอบอยู่ในใจจนคนที่เราชอบมักจะไปมีแฟน5555เเต่การชอบเพื่อนเนี่ยช่างเป็นอะไรที่พูดยากมากเลยก็ตามสูตรแหละครับกลัว กลัวว่าถ้าพูดไปก็จะเสียเพื่อนจะมองกันไม่ติดอีกเลยกลัวว่าเขาไม่ได้คิดเหมือนเราเห้อเป็นอะไรที่เเย่จริงๆเลยนะ
ผมก็คิดนะว่าโลกมันกลมเเต่อะไรกันนะที่ทำให้ต้องมาเจอกันวันๆหนึ่งเราเจอคนตั้งไม่รู้เท่าไหร่เราก็ไม่เห็นจะไปคุยเเล้วรู้สึกชอบเลยหรือต้องเป็นเพื่อนกันเพียงเเต่เจอกันเเล้วก็ไปการที่เราชอบเพื่อนเเต่พูดออกไปไม่ได้ต้องเก็บหลายร้อยความรู้สึกที่มีไม่ให้เขารู้ตัวซ่อนมันเอาไว้ในใจมันเป็นอะไรที่รู้สึกเเย่เอามากๆเลยเห่อทำไมต้องมาชอบเพื่อนตัวเองด้วนนะคนอื่นมีตั้งเยอะแยะไม่เข้าใจตัวเองเลยควรจัดการกับความรู้สึกยังไงดีนะผมว่าผมระบายเเค่นี้ก็พอแล้ว
(ไม่อยากให้เธอมาอ่านเลย555เเต่เธอก็คงไม่มาอ่านอยู่เเล้วล่ะขอให้ผมจัดการกับความรู้สึกนี้ได้ไวๆทีเถอะจะต้องทนเก็บไปอีกนานเเค่ไหนกันน้ะ)
ทำไงกะบความรู้สึกแบบนี้ดี
เเล้วยังไงนะเหรอตอนเเรกๆผมก็คิดว่าเอาว้ะเรียนคนเดียวก็ได้คงจะไหวเเหละผมก็ทำใจเเล้วละครับว่าจะเรียนคนเดียวเพราะถ้าผมยังติดเพื่อนอีกก็บอกเลยครับว่าไม่จบเเน่ผมเลยตัดสินใจว่าจะไม่ไปหาเพื่อนกลุ่มเดิมๆของผมอีก(เเต่ต้องบอกก่อนน้ะว่าถึงออกห่างมาเเต่ก็เหมือนเดิมเสมอขอไปตามล่าฝันก่อน)อะๆนอกเรื่องมาเยอะเเล้วฮ่าๆตอนนั้นไม่รู้ว่าผมคิดอะไรอยู่นี้ทั้งๆที่ตัวผมไม่ค่อยจะเข้าPantipซักเท่าไรหรือพูดง่ายๆว่าไม่สมัครเข้ามาเลยดีกว่าอยู่ๆผมก็นึกแปลกสมัครเข้ามาเเล้วผมก็หากระทู้ที่เกี่ยวกับหาเพื่อนเรียนที่มหาลัยของผมเเต่ก็เจอเเต่กระทู้เก่าๆซะส่วนใหญ่ผมก็เลยตั้งขึ้นมาเองเพื่อหาเพื่อนผมก็ตั้งทิ้งไว้วันสองวันเเเหละไม่เข้ามาดูเลย(ลืมนั้นแหละ5555)เเล้วก็นึกขึ้นได้ตอนกินข้าวก็เลยเข้าไปดูเห้ยมีคนตอบเราด้วยเหรอวะเขาก็เเนะนำชื่อเเล้วก็ให้ไอดีไลน์ผมมา(ผมเพื่งมารู้ที่หลังว่าเขาส่งข้อความส่วนตัวมา5555โครตเชยเลยคนอะครับเนี้ย)ผมก็ทักไม่แนะนำตัวตามปกติเเหละครับตอนนั้นที่ผมตั้งกระทู้ผมไม่ได้โฟกัสไว้ว่าเพื่อนต้องเป็นผู้ชายเท่านั้นเพราะผมเองก็สนิทกับเพื่อนผู้หญิงจึงพอจะเข้ากับผู้หญิงได้ก็ห้องผมมี32มีผู้ชายเเค่5คนเองนะถ้าคบกันเเค่ผู้ชายบอกเลยว่างานกลุ่มคงเละเทะเเน่นอนมาๆเข้าเรื่องซะทีเเรกๆผมก็ไม่ได้ที่ทักไปแนะนำตัวก็ไม่รู้สึกอะไรผมก็ถามเกี่ยวกับเรื่องการเรียนนู้นนั้นไปซึ่งเธอก็ตอบผมได้หมดผมก็เลยรู้อะไรๆหลายอย่างเกี่ยวกับการเรียนมากขึ้น
ก็นะคนจะต้องเรียนด้วยกันก็ต้องสนิทกันไว้สิใช่มะผมก็ชวนเธอคุยนู้นนี้ทั้งมีสาระและไม่มีสาระถามเกี่ยวตัวเขาเรื่องส่วนตัวบ้างเเล้วก็แชร์เพลงให้ฟังถ้าผมฟังเเล้วคิดว่ามันเพราะสำหรับผมเเต่เขาไม่ชอบเพลงเร็วสิพอผมรู้รสนิยมเเนวเพลงของเธอเเล้วเวลาผมจะส่งเพลงที่ผมฟังเเล้วเพราะไปให้ก็ต้องคิดว่าเธอจะชอบมันไหมนะเแรกๆของการรู้จักกันก็มีเเค่นั่นแหละพอคุยกันไปมาก็อะไรหลายๆอย่างที่เหมือนกันเเละก็ตรงข้ามกันไปเลยผมก็รู้จักตัวตนของเขามากขึ้นเอาละมาเล่ามาตั้งนานก็มาถึงจุดที่ผมเริ่มมีความรู้สึกขึ้นมาเเต่ตอนนั้นมันเล็กน้อยมากเลยจนนานๆเข้าความรู้สึกของผมมันก็ชัดเจนขึ้นมากอ่อเราคุยกันในไลน์หลายเดือนเลยแหละก็ฝากเขาจดในคาบให้เพราะว่าตอนนั้นผมยังไม่พร้อมขึ้นมาเรียนเลยผมมาเรียนได้เเค่หนึ่งเดือนก่อนสอบน่ะตอนนี้ผมเจอกับเพื่อนคนนี้ครั้งแรกผมไม่พูดเลยต่างจากในไลน์อย่างมาก(เเต่ตื่นเต้นมากตอนจะได้เจอครั้งแรกเล่นเอานอนไม่หลับเลย55555)จนเรียนไปเรียนมาผมคิดว่าเขา
น่ารักมากซะยิ่งกว่าตอนคุยในไลน์กันซะอีกด้วยนิสัยและอะไรอีกหลายๆอย่างเลย5555ผมก็มีความรู้ชอบขึ้นมามันก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆเลยคิดจนบางคืนนอนไม่หลับเลยแหละปกติผมเป็นเก็บความรู้สึกเก่งมากๆยิ่งเวลาเศร้าไม่มีใครรู้หรอกเพราะผมก็ยิ้มสู้ตลอดนี้นะโดยปกติผมมักจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้เเบบจะว่ายังไงดีคือทำให้ไม่คิดไปมากกว่านั้นอะเเล้วความรู้มันสึกมันก็จะหายไปเองเเต่กับเธอมันทำไม่ได้นี้ซิไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆเเต่ตอนนี้ก็เริ่ม
โอเคเเล้ว
แต่ก็นะผมคนเป็นที่ชอบใครก็ไม่พูดต่อให้รู้ว่าเขาชอบเเล้วเราก็ชอบเขาเหมือนกัน(มันเป็นความรู้สึกตอนที่มีให้เเฟนคนเเรกน่ะนานมากๆ)ผมเลือกที่จะไม่พูดความรู้สึกออกมาจนต้องมาเสียใจกับความที่กับความที่ตัวเองไม่กล้าพูดออกไปได้เเค่ชอบอยู่ในใจจนคนที่เราชอบมักจะไปมีแฟน5555เเต่การชอบเพื่อนเนี่ยช่างเป็นอะไรที่พูดยากมากเลยก็ตามสูตรแหละครับกลัว กลัวว่าถ้าพูดไปก็จะเสียเพื่อนจะมองกันไม่ติดอีกเลยกลัวว่าเขาไม่ได้คิดเหมือนเราเห้อเป็นอะไรที่เเย่จริงๆเลยนะ
ผมก็คิดนะว่าโลกมันกลมเเต่อะไรกันนะที่ทำให้ต้องมาเจอกันวันๆหนึ่งเราเจอคนตั้งไม่รู้เท่าไหร่เราก็ไม่เห็นจะไปคุยเเล้วรู้สึกชอบเลยหรือต้องเป็นเพื่อนกันเพียงเเต่เจอกันเเล้วก็ไปการที่เราชอบเพื่อนเเต่พูดออกไปไม่ได้ต้องเก็บหลายร้อยความรู้สึกที่มีไม่ให้เขารู้ตัวซ่อนมันเอาไว้ในใจมันเป็นอะไรที่รู้สึกเเย่เอามากๆเลยเห่อทำไมต้องมาชอบเพื่อนตัวเองด้วนนะคนอื่นมีตั้งเยอะแยะไม่เข้าใจตัวเองเลยควรจัดการกับความรู้สึกยังไงดีนะผมว่าผมระบายเเค่นี้ก็พอแล้ว
(ไม่อยากให้เธอมาอ่านเลย555เเต่เธอก็คงไม่มาอ่านอยู่เเล้วล่ะขอให้ผมจัดการกับความรู้สึกนี้ได้ไวๆทีเถอะจะต้องทนเก็บไปอีกนานเเค่ไหนกันน้ะ)