ตอนนี้เรานั่งพิมพ์บทความนี้ด้วยความอึดอัดในหัวใจอย่างสุดจะบรรณยาย เรากำลังอยู่ชั้น1ของเตียง2ชั้นที่อยู่กับหลานอายุ13 เรื่องนี้เป็นเรื่องของเราเองมันคือสิ่งที่เราเผชิญอยู่ในตอนนี้ เราออกจากงานมาช่วงโควิท19 ครอบครัวสำหรับเรามันยากมากเลยมันจะงงๆหน่อยแต่เราค่อนข้างใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาโดยตลอดตั้งแต่ช่วงเรียนปวช.จนทำงานน่าจะมากกว่า10ปี จนตอนนี้เรากลับเข้ามาในวังวนของครอบครัวหลังจากออกจากงานเราเคยทำงานเกี่ยวกับการออกแบบและเครียดจนตัวเองป่วยด้วยโรคนอนไม่หลับจนต้องพบจิตแพทย์อยู่เกือบ2ปี แต่หลังจากออกจากงานที่ทำอยู่ไม่ถึง2เดือนเราหายเรานอนหลับสบายมากๆ สุขภาพดีขึ้นมาก หลังจากนั้นเราก็ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับการไปทำงานที่เกาหลีและไปเรียนไปทดสอบอะไรเสร็จหมดละ คุณแม่เราเองเปิดร้านนวดที่ต่างประเทศและบอกเราว่าป๊าอยากให้มาอยู่ด้วยมาช่วยแม่ทำร้านนวด (ป๊าเป็นช่างต่างชาติคือสามีใหม่ของแม่เรารักกันเหมือนครอบครัวจริงๆ) เราก็โอเคงั้นก็ไปเรียนนวดเพื่อไปอยู่กับครอบครัวน่าจะดีคงอบอุ่นมากจะได้ไม่เครียดอีกเลยไปเรียนนวดจนจบแล้วละทำเรื่องขอวีซ่าอยู่แต่สถานการณ์ช่วงโควิท19นี้ทำให้เอกสารการเดินเรื่องทุกอย่างช้าลงหมดเราก็ได้แต่รอ ไม่ได้หางานใหม่ทำเพราะคิดว่าวีซ่าออกจะได้ไปเลยไม่ต้องมีห่วงอะไร เลยมาอาศัยอยู่บ้านพี่สาวพี่สาวเรามีลูกหนึ่งคนคือหลานที่อยู่ด้วยกันตอนนี้แหละ พี่สาวเราเลิกกับแฟนนานมากๆแล้วละตั้งแต่หลานเรายังไม่ถึง1ขวบเลย หลังจากนั้นก็มีแฟนใหม่และพึ่งเลิกไปไม่นาน แต่มันมีชาวต่างชาติเลี้ยงดูอยู่เขารักพี่สาวเรามากเลี้ยงดูดีเลยพี่สาวเราค่อนข้างป่วยบ่อย แต่ด้วยสถานการ์โควิท19แฟนพี่เราที่เป็นชาวต่างชาติก็บินมาไทยไม่ได้แต่ส่งเงินเลี้ยงดูซัพพอตดีทุกอย่างรักมากๆรักพี่สาวเรารักหลานเรามากๆ พี่สาวเรามันแอบมีกิ๊กซึ่งเด็กมากเด็กกว่าเราหลายปี พี่เรา31เรา28หลานเรา13 ส่วนไอ้กิ๊กนั่น23 มันก็รู้นะว่าพี่เรามีแฟนอยู่แล้วพี่เรามันก็คงชอบไอ้เด็กนั้นมากไม่รู้ยังไงพาเข้ามาอยู่ในบ้านในบ้านนี้ที่มีแต่ผู้หญิงกับเด็กเอาตรงๆเราไม่ชอบเลยแหละเพราะเหมือนมาเกาะอะเหมือนพวกปลิงพี่สาวเราก็หลงอะไรไม่รู้เปย์เขาทุกอย่าง ซื้อให้หมดมือถือหลายหมื่นเสื้อผ้าอาหารคือทุกอย่างที่มันอยากได้อะ แล้วเราเองก็เห็นเหมือนมันค้นของในห้องพี่เรา เราก็ไม่โอเคกับไอ้กิ๊กพี่เราเลย พี่เราจากที่อยู่ติดบ้านพอมีไอ้กิ๊กนี่นะ ออกไปเที่ยวผับบ่อยมาก ไปดินเนอร์จิบไวท์กับไอ้กิ๊กประจำ ซึ่งหลานเราก็อยู่ในช่วงใกล้สอบช่วงสอบเลยแหละ มันไม่สนใจลูกเท่าผู้ชายเลยบางทีออกกินเที่ยวกัน2คนกลับบ้านมาก็ล็อคห้องอยู่กัน2คนแบบนี้ตลอดเเล้วลูกสาวละ บางทีก็ไปเที่ยวต่างจังหวัดค้างคืนกัน2คน ให้เราไปรับหลานแทน คือจริงๆเราไปได้ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปหลานเรารักมันจะตาย แต่เราเองขับรถยนต์ไม่เป็นเลยต้องขี่มอไซค์ไปรับหลานซึ่งปกติถ้าพี่เราไปรับจะลงตรงปั้มรถโรงเรียนจะมาส่ง17.40ประมาณนั้น แต่ถ้าตรงที่เราไปรับมันต้องไปอีกที่นึงเพราะเราไม่กล้าออกถนนใหญ่กลัวอันตราย ตรงที่เราไปรับรถโรงเรียนมันจะไปถึงประมาณ18.40ซึ่งห่างกันนานมากเราก็สงสารหลานเพราะรถต้องไปส่งนักเรียนคนอื่นๆก่อนจะมาถึงตรงนั้น ปกติบ้านเราก็ทำอาหารกินกันเองตั้งแต่พี่เรามีกิ๊กที่บ้านก็ไม่ค่อยได้ทำอาหารเลยพี่เราจะออกไปกินกับกิ๊กสะส่วนมากเราก็กินข้าวแกงตลาดทั่วไปกับหลานหลานเราก็ไม่ค่อยฟังเราด้วยมันอยู่ในช่วงเข้าวัยรุ่นแหละไม่ฟังเราเลยจะฟังแต่แม่มากกว่าแต่พี่สาวเราไม่ค่อยสนใจลูกเลย บางทีหลานเราก็ดื้อพูดไม่ฟังจนเราอยากจะไปอยู่ที่อื่นแต่มันก็เป็นหลานมันจะอยู่ยังไงถ้าพี่เราเป็นแบบนี้แล้วไอ้นั้นจะไว้ใจได้แค่ไหนหลานเราก็กำลังเป็นสาวเราก็ห่วงจะไปก็ห่วงหลาน เราเองก็ไม่สามารถพูดกับใครได้เยอะเพราะพี่เรามันทำตัวแบบนี้ เราจะพูดกับแม่เรื่องนี้ก็ยากมากเพราะพี่เราเคยเป็นแบบนี้มาครั้งนึงเเล้ว ใช้ชีวิตลำบากหลังจากคบกับพวกแมงดาพวกชาวเกาะ แม่เราก็ช่วยเยอะมากหมดไปเยอะมากเพราะมันก็จะชอบหลอกแม่ว่าป่วยซึ่งบางครั้งเรารู้นะว่ามันไม่ได้ป่วยเลยแค่อยากได้เงินแม่ก็รู้แหละแต่ก็ให้ จนมามีคนต่างชาติที่เลี้ยงดูรักมันรักทั้งแม่ทั้งลูก พอเริ่มๆดีมันก็ทำตัวแบบนี้อีกเเล้ว ถ้าแม่รู้ว่ามันมีกิ๊กแมงดาเด็กน้อยอายุห่างกันเกือบ10ปี ก็คงทะเลาะกันอีกบ้านเราก็จะไม่มีความสุข ถ้าไม่มีหลานนะเราจะไม่อยู่ที่นี่เลยอึดอัดมากแต่ก็ห่วงหลานมาก งานบ้านเราก็ทำตลอดพี่เราพอมีผู้ชายก็ไม่ค่อยสนใจอยู่บ้านหรือทำอะไรเลยแต่มันก็ยังซื้อข้าวปลามาให้หลังจากไปข้างนอกกับผู้ชายอยู่ บางทีก็ซื้อมากินกันที่บ้านแหละแต่ไอ้นั่นไม่เคยล้างเลยกินๆกันเเล้วไม่เคยล้างเราตั้งมาล้างตลอดถ้ามันมีแค่ของพี่กับหลานเราจะไม่รู้สึกแย่แบบนี้เลยที่ต้องมาเป็นขี้ข้าไอ้เด็กเวรนั้น เราเกลียดมันจัง ทำไมพี่เราต้องเป็นแบบนี้ด้วยไม่เข้าใจจริงๆมันไม่ค่อยเหมือนคนโง่นะแต่พอเรื่องงี้คือโง่มากๆ เรากลัววันนึงที่เราไม่ได้อยู่ที่นี่จะเกิดเรื่องไม่ดีกับหลานเรา เราพูดเรื่องนี้กับพี่เราเเล้วมันก็ดูหลงผู้ชายของมันว่าไม่ใช่คนเลวเป็นคนดีอย่างงั้นอย่างงี้ ดูข่าวทุกวันนี้พ่อแท้ๆมันยังทำลูกตัวเองได้แล้วนี่มันเป็นใครทำไมไว้ใจให้มาอยู่ในบ้าน หลานเรายิ่งไม่ค่อยระวังตัวถอดเสื้อถอดผ้าเดินในห้อง เราก็บอกหลานนะแต่มันก็ไม่ค่อยฟังเราหรอก หลานเราเองก็ไม่ได้อยู่กับแม่แต่ยังเล็กมันอยู่กับป้าเราจนต้นปีนี้แหละที่ย้ายมาเรียนที่นี่และได้อยู่กับแม่มันก็จะเชื่อแต่แม่มันมันเหมือนเด็กขาดความอบอุ่นนิดๆแหละ เพระาก่อนที่จะมาอยู่กับพี่เราหลานเราเคยกินยาฆ่าตัวตายจนต้องไปล้างท้องที่รพ.คิดดูว่าเด็กอายุเท่านี้ทำไมถึงทำแบบนี้ป้าเราก็รักหลานมากแต่ก็กลัวจะเป็นอะไรไปเลยให้พี่เราเลี้ยงดีกว่าอยู่กับแม่คงจะดี มันก็ดีขึ้นจริงๆ จนเมื่อไม่นานมานี้หลานเรามีเรื่องกับเพื่อนที่โรงเรียนจนครูต้องมาหลายครั้งเริ่มใช้ความรุนแรงกับเพื่อน พี่เราก็บอกจะไปคุยที่โรงเรียนถ้ามันดูแลลูกดีๆกว่านี้คงไม่เป็นแบบนี้ ทุกวันนี้หลานเราติดมือถือมากไม่ทำอะไรเลยหนังสือไม่เคยอ่านงานบ้านไม่เคยช่วยทำบางทีน้ำยังไม่อาบเลยเล่นมือถือจนหลับ เราก็พูดกับหลานนะเเต่มันไม่ฟังเลย เราก็ไม่รู้จะทำไงดี บางทีรู้สึกเหมือนไร้ตัวตนในที่ที่กำลังยืนอยู่ แต่พอมองไปที่หลานที่ยืนเรียกแม่ที่หน้าประตูห้องที่ล็อคและไร้เสียงตอบรับนั้น รู้สึกว่าหลานเราคงรู้สึกแย่กว่าเราอีก เราเลยมาหาที่ระบายในนี้แหละ ใครที่ได้อ่านบทความนี้มีอะไรแนะนำเราบ้างเราคงได้มีเพื่อนคุยให้พอได้สบายใจขึ้นบ้าง