เเฟนเราเป็นพวกโรคส่วนตัวสูงเเถมยังเป็นโรคซึมเศร้าเเต่ไม่ได้มากนักเเฟนเราเป็นเด็กที่เอาเเต่ใจพอสมควรชอบหนีปัญหาเวลาทะเลาะสุดท้ายก็เป็นเราเองที่ค้างคาเเละอึดอัดจนเวลาเราน้อยใจเราไม่กล้าพูดอีกเลยเพราะเวลาเราเลือกที่จะบอกเขาก็ทำเเค่รับฟังเเต่ไม่เเก้ปัญหาอะไรเเล้วก็ซึมเครียดละเขาก็หายไปสักพักเเล้วเขาก็เปลี่ยนไปโดยการคุยเเปลกๆเเบบนี้มันทำให้เรารู้สึกผิดอะค่ะที่เราไปทำให้เขาเครียดจนเปลี่ยนไปเเต่คือต้นเรื่องมาจากที่เขาผิดนะคะเราก็ต้องยอมขอโทษเพราะไม่อยากให้เขาเปลี่ยนไปเเต่เวลาอยู่ด้วยกันทุกอย่างมันเป็นปกติคุยกันเล่นกันปกติทุกอย่างเเต่พอห่างนิสัยเเบบนี้ก็เกิดตลอด
คือสิ่งที่เราอึดอัดเเละไม่โอเคมากๆกับนิสัยเขาคือ เวลาเขาเครียดเรื่องอะไรมาเขาชอบเอามารวมกับเราค่ะพอเครียดพอมีปัญหาเรื่องอื่นเขาไม่พูดไม่บอกใครเเล้วตัวเขาเองก็เปลี่ยนไปดูไม่ค่อยอยากคุยเเละทุกครั้งที่เราพยายามพูดปัญหาที่เราไม่โอเคเขามักจะทำอะไรตามใจตัวเองเช่นประชด หายไปดื้อๆ ไม่ค่อยตอบ คุยเเปลกๆ นิ่งๆไม่พูดไม่จา เวลาเราน้อยใจเขาก็บอกให้เราพูดออกมา พอเราพูดเราอธิบายอะไรเราก็เเค่อยากเคลียให้จบเเต่สิ่งที่ได้คือ เขาได้เเต่พิมพ์มาว่า ผิดเองเเหละขอโทษละเขาก็ไม่เเก้ปัญหาอะไรนอกจากพูดคำนี้ละเขาก็หายไปเลยส่งนเราก็มานั่งเสียใจรู้สึกผิดโทษตัวเองว่ามันเเย่เพราะตัวเรารึป่าวที่ไปหาเรื่องมาให้เขาเครียดเเต่ความจริงมันก็เป็นสิ่งที่ควรพูดค่ะเพราะบางเรื่องเราก็ทรเก็บไว้ไม่ได้มันอึดอัดเเต่เขาไม่เข้าใจเเถมหนีปัญหา คือเราอยากรู้วิธีจัดการค่ะว่าเวลาเขาผิดเเต่เขามาซึมมาเปลี่ยนไปเเบบนี้มันทำให้เราเองก็รู้สึกผิดด้วยเพราะเราอยากรู้สาเหตุค่ะเลยถามจุกจิกว่าเขาเป็นอะไรเเต่ไม่เคยได้คำตอบ เราควรจัดการยังไงดีคะยิ่งนานยิ่งเอาเเต่ใจตัวเองไม่พูดไม่บอกอะไรเลยละก็มาเครียดจนทุกอย่างพัง
อยากจะถามว่าถ้าเป็นอีกเราควรปล่อยดีมั้ยคะเเบบว่าไม่ต้องไปตามไม่ต้องทักไปถามอะไรดีมั้ยหรือพูดตรงๆไปว่าไงดี