ครอบครัวไม่เข้าใจความคิดของเราและไม่เคารพในการตัดสินใจของเราและไม่รู้จักเราดีพอ

คือว่าช่วงนี้มันเป็นช่วงที่ต้องเริ่มเตรียมตัวที่จะสอบเข้ามหาลัยแล้วคือเราได้ลงโควต้าไปมหาลัยหนึ่งซึ่งมันค่อนข้างไกลอยู่แถวรังสิตเราได้บอกแม่แล้วว่าเราจะไปเรียนไกลเราบอกแม่ก่อนที่จะลงโควต้าตัวนี่แม่อนุญาติแล้วเราเลยลงโควต้าไปพอเมือวันที่ 5 ผลมันออกมาว่าเรามีสิทธิ์สอบสัมภาษณ์คือเราดีใจมากที่เรามีสิทธิ์พอเราบอกแม่แม่กลับบอกว่าทำไมไม่เอาที่ใกล้ๆแถวๆนี้ในจะค่าใช้จ่ายต่างๆอีกเราเลยตอบกลับแม่ไปว่าเราไปเรียนที่ไหนเราจะไปทำงานด้วยแล้วแม่ก็บอกว่าอยู่คนเดียวไม่ได้เหมือนอยู่กับแม่นะเราคิดในใจมาตลอดว่าบ้านเรามันไม่เหมือนบ้านเลยเราเหมือนคนสองบุคคลิกอยู่กับแม่เราจะเงียบอยู่สังคมที่ไม่มีแม่เรารู้สึกโตมากกว่าเพื่อนรอบข้างเขาไม่เคารพการตัดสินใจของเราเลยคือเราวางแผนมาดีมากว่าเราจะทำแบบนี้แถมเขายังไม่พอใจอีกด้วยซ้ำที่เราเรียนบริหารเขาจะให้เราเป็นข้าราชกาลเราไม่อยากเรียนพอเราลงเรียนบริหารเขาก็มักจะชอบพูดว่าจบมาจะเป็นพนักวานออฟฟิศหรอเดี๋ยวนี้คนตกงานง่ายนะดูพี่คนนั้นสิเขาเป็นข้าราชกาลสบายมีบ้านผ่อนเขาชอบเอาคนนั้นคนนี้มาพูดให้เราฟังมาโอ้อวดให้เราฟังแล้วเรามีรอยสักแม่เขาก็ชอบมาพูดเหยียดเราพูดจาไม่ดีทั้งที่มันคือเงินที่เราทำงานมาเราแทบไม่ได้ขอตังค์เขาเลยถ้าไม่จำเป็น เหมือนแม่ไม้รู้จักนิสัยเราจริงๆไม่รู้ว่าเราเป็นคนยังไงเราภาวนาให้จบม.6เร็วๆที่เราอยากไปเรียนไกลๆเพราะเราไม่อยากอยู่บ้านที่เหมือนสถานสงเคราะห์ที่คนนั้นคนนี้มาอยู่มันไม่เหมือนบ้านมันไม่มีชีวิตเป็นส่วนตัวแม่เขาล้ำเส้นเรามากๆทุกเรื่องๆ