สวัสดีค่ะ คือตอนนี้เราอยู่ ม.2ค่ะที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง คือเราเป็นเด็กไม่ได้เรียนดีอะไรค่ะ คือเกรดอยู่ที่ 3.5 อัพไม่เคยได้น้อยกว่านี้ค่ะ แล้วเราก็มักสอบติดท็อป 10ของห้องตลอด ตอน ม.1ได้ที่9ค่ะ ตอนนี้ม.2 เกรดยังไม่ออก แต่ได้ยินจากครูที่รุ้จักทำคะแนนสอบได้ดีมาก เราก็ดีใจ แต่ร.รนี้ไม่ใช้โรงเรียนขนานใหญ่ค่ะ เป็นโรงเรียนในตัวอำเภอ เราคิดไว้ว่าตอนม.4เราจะย้ายไปเรียนในเมืองค่ะ แต่พอมาถึงจุดนึงที่ครุถามว่า ม.4อยากเรียนอะไร เราเลยมองย้อนมาที่ตัวเองว่าสนใจอะไร แล้วพึ่งรุ้ตัวเองว่าสนใจเกี่ยวกับภาษาเกาหลี เราได้เรียนมาบ้างจากแอปค่ะ มีพื้นฐานแค่ สระ หรือคำบางคำแค่นั้น  เราชอบมากเหมือนพึ่งพบตัวเองค่ะ เราเลยกลับบ้านแล้วมานั่งหาว่าที่จังหวัดเรานี่มันมี ร.รไหนสอนศิปภาษาเกาหลีบ้าง แต่ก็พบว่าที่นี่ไม่มีเลยสักโรงเรียน ส่วนใหญ่เน้น ญี่ปุ่น จีน อังกฤษมากกว่า และทุกโรงเรียนที่จังหวัดนี้มีแค่นี้ เราเลยลองหา ร.รที่มีสอน และอยุ่ใกล้จังหวัดค่ะ แล้วเราก็เจอ เราไปรุ้มาว่าโรงเรียนนี้มีห้องโครงการพิเศษ แต่มัน8000+ ซึ่งมามองฐานะตัวเอง ที่จริงบ้านเราก็ไม่จนนะค่ะ อยุ่ปานกลาง แต่ถ้าเราจะไปก็ต้องมีค่าหอค่าอยุ่บลาๆๆๆ เราเลยมาดุที่ห้องธรรมดาค่ะ แล้วมารุ้ว่าห้องธรรมดาแค่2000+ เราเลยคิดว่าเราน่าจะได้ค่ะ เรามามองที่การเรียนของตัวเองว่าสามารถเข้าได้ไหม คำตอบคือก็ถ้าเราตั้งใจเราเข้าได้แน่นอน เราเลยเอาเรื่องนี้ไปคุยกับแม่ แม่เราก็ไม่เข้าใจเขาคิดว่าเรียนอะไรก็ได้ไม่เห็นต้องเลือกนู่นเลือกนี้แล้วเขาก็บอกว่า ดูอย่างพี่สาวแกซิ ไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลยเขาก็เรียนได้เอง เราไม่เข้าใจค่ะ คือพี่เราเป็นเด็กเรียนดีดีแบบที่ 1 ตลอด แล้วเขาจะเข้าวิทย์คณิต ซึ่งทุกโรงเรียนมันก็มีอ่ะค่ะ แต่อันที่เราสนใจคือศิลป์ภาษาเกาหลี แล้วที่นี่มันไม่มีเราก็เลยอยากไปเรียนที่ตรงที่มันมีสอนเราผิดหรอคะ แล้วเขาก็พูดคำว่าทำตอนนี้ให้ดีที่สุด เราก็คิดอยู่ในใจ ดีที่สุดสำหรับเขาคือเราต้องได้ที่ 1 เหมือนพี่หรอ สำหรับเราการได้เกรด 3.5 up นี่มัน เป็นเรื่องยากมากเลยนะคะ บางวิชาเราก็ได้เกรด 4 วิชาที่เราได้เกรด 4 ส่วนใหญ่ก็เป็นวิชาหลักทั้งนั้นคณิตวิทย์อังกฤษสังคมเราได้เกรด 4 หมด ส่วน 3.5 อาจจะเป็นวิชาเช่นพละ สุขศึกษาอย่างนี้ค่ะ แล้วอย่างนี้หรอคะเรียกว่าทำได้ไม่ดีที่สุด แล้วเขาก็ตบท้ายประโยคว่า ฉันไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ แกต้องไปคุยกับพ่อแกเพราะแกเป็นคนส่งแกเรียน พอจะรู้อยู่แล้วค่ะว่าถามเขาแล้วไม่ได้ช่วยอะไร เพราะไม่ว่าจะปรึกษาหรือถามอะไรเขาก็มีประโยคนี้ตบท้ายตลอดค่ะ แล้วพ่อเราเป็นคนที่หัวโบราณมากค่ะ เขาก็คงคิดกับแม่ว่าเราจะเลือกทำไมเรียนอะไรก็ได้ แต่มันเป็นความชอบนี่คะ เราเราก็คิดไตร่ตรองมาแล้วว่าถ้าเราจะเรียนเราก็จะอยู่แค่ห้องธรรมดา หรือไม่ตอนที่เราไปเราก็จะไปหางาน part time ทำ แต่ทุกครั้งเวลาที่จะถามหรือจะปรึกษาอะไร มันจะต้องมีเรื่องชวนทะเลาะระหว่างเรากับพ่อตลอด ขนาดเครื่องกรอกน้ำ แค่เราไม่เห็นขวดที่มันวางอยู่บนโต๊ะแล้วเราเอาแค่ส่วนหนึ่งไปก่อนเราก็โดนด่าแล้วค่ะ แล้วจะให้เราไปขอเรียนที่อื่น ที่จริงโรงเรียนในเมืองก็ยังว่ามันไกลไปเลยค่ะ แล้วนี่หยุดตั้งต่างจังหวัด ตอนนี้ในใจเราคือหวังครึ่งไม่หวังครึ่งค่ะ เพราะกลัวผิดหวัง แต่เรารับรองนะคะว่าถ้าเราไปเราก็จะตั้งใจเรียนมากค่ะเพราะเราสนใจมากๆ ชแต่มันติดที่พ่อกับแม่ไม่เข้าใจ เขาคิดว่าเรียนไหนก็เรียนได้ เราควรทำยังไงดีคะควรปล่อยวางหรือควรลุกขึ้นสู้ดี ตอนนี้เหมือนเราอยู่ม 3 เลยค่ะทั้งที่ตอนนี้อยู่ม 2 แต่ก็ต้องคิดเผื่อนะคะเพราะปีหน้าก็อยู่ม 3 อยากถามแค่นี้ขอบคุณค่ะ