เล่าก่อนว่าผมอยู่ในจุดไหน ก็ปัญหาหลายทิศเลยนะ
แม่ก็เป็นโรคประสาท คุยไม่รู้เรื่อง ต้องคอยดูแลจนไม่มีเวลาทำงาน
งานก็เยอะมาก ส่วนมากจะนอนแค่3-4ชม.ตื่นไปเรียน แล้วกลับบ้านมาทำงานต่อ มันเป็นงานฟรีแลนซ์อ่ะ แล้วส่วนมากจะงานรีบ แต่เงินดี(นิดๆ)
แฟนก็จะเอานั้นเอานี่ ไม่ได้ดั่งใจก็ท้าเลิก พอจะเลิกจริงๆก็หาว่าเราเป็นคนฟันแล้วทิ้ง
เงินก็ต้องหามาหมุนให้ทัน ค่าไฟ ค่าน้ำ ค่าเทอม กินข้าวก็กินพร้อมแม่จะได้ประหยัด แฟนก็ไถเอาๆ
เรียนก็ใกล้จบ ทั้งวิจัย ทั้งproject แก้เอาๆ ถ้าเป็นลูกค้าแล้วสั่งแก้ขนาดนี้ จะ+เพิ่มให้ยับเลย ล้อเล่นๆ555
แล้วช่วง1-2อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมปิดเทอม ผมก็มีเวลามากขึ้นนิดหน่อย ผมก็ได้เจอเพื่อนบ้าง เวลานั้นผมได้ขำได้ยิ้มขึ้นมาบ้าง ผมลืมไปเลยว่าผมกำลังแบกรับอะไรอยู่ มันโล่งมาก อยากให้เวลานั้นเป็นนิรันดร์ แต่ก็สนุกได้ไม่นาน แฟนมันตามไปนั้นไปนี่กันหมด เหลือผมไว้คนเดียว ผมก็แอบโกรธแฟนเพื่อนหน่อยๆนะ ว่านานๆทีผมเหนื่อย ผมขออยู่กับเพื่อนนานๆไม่ได้หรอก แต่ก็พูดไม่ได้เพราะเดี๋ยวก็มีปัญหาอีก
ผมก็มีโรคประจำตัวนะ ยาที่ผมกินอ่ะมันจะทำให้ง่วง แบบง่วงมากๆ แต่ผมไม่ได้กินเพราะผมไม่มีเวลานอน แต่ที่ผ่านมาผมกินยานี้แล้วหลับยาวๆเลย ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น
ผมเลยอยากรู้ว่า การที่ผมอยู่กับเพื่อน การที่ผมกินยาประจำตัวแล้วนอน มันถือว่าผมหนีปัญหาไหม