สิ่งที่ผมจะเล่า ผมขอบอกไว้ก่อนว่า มันอาจจะไม่ได้เป็นแง่คิดให้ใคร แต่มันเปลี่ยนความคิดผมได้
เริ่มเรื่อง ผมขอไม่บอกว่าคนที่สอน เขาเป็นอะไรกับผม แต่ครั้งหนึ่งชีวิตเขาเคยเป็นคนเละเทะ เที่ยว กิน มัวเมา เสพ จนคนที่บ้านไม่เอาแล้ว แล้วมาถึงจุดหนึ่งที่เขาไปเที่ยว แล้วโดนยิงกลางหลัง แต่รอดมาได้เพราะไม่โดนจุดสำคัญ หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เจอเขาสักพัก(ใหญ่ๆ) จนกลับมาเจอกันอีกที เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เปลี่ยนไปในทางที่ดีมากจนไม่คิดว่าจะดีขนาดนี้ เขาบอกผมว่า วินาทีที่โดนยิง เหมือนเขาคิดว่า "กำลังจะตายแล้วหรอ ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ยังไม่มีอะไรเลย" เขาเป็นคนชิลๆไม่ใจร้อนเหมือนเมื่อก่อน ด้วยความที่อยู่รังสิต ก็เลยมีโอกาสได้ไปเที่ยว ฟิว,เชียร์ บ่อยๆ แล้วเขาก็ไปแบบ ใส่เสื้อขาวบางๆ บ๊อกเซอร์ขาวๆสั้นๆ อีกข้างถือกระเป๋าตัง อีกข้างถือIpad เอามือถือเหน็บขอบกางเกง ผมก็ถามว่าทำไมแต่งตัวแบบนี้บ่อยๆ เขาก็ถามผมกลับว่า แล้วทำไมต้องแต่งตัวแพงๆ ผมก็บอกไปว่า คนจะได้มองไง (คือจุดนั้นทั้งตัวผมไม่ต่ำกว่า2หมื่นอ่ะ) ถ้าต้องการให้คนมองแต่งตัวแบบเขาก็มีคนมอง ไปไหนมาไหนก็สบาย ปลอดภัยด้วย *นั้นคือข้อคิดแรกของผมว่าทำไมไปไหนจะต้องแต่งตัวอวดรวย ไปเที่ยวก็ต้องไปสบายๆสิ*
ต่อมาด้วยความที่เขาเป็นคนที่ไม่มีแฟนนะ ส่วนมากจะเป็นเพื่อนที่คุยกันมากกว่า ถึงมีคนที่ชอบแต่ก็ไม่อยากคบ เหงาก็ซื้อกิน-ซื้อมานอนเล่นด้วย แต่เวลาผมมีแฟนแล้วผมเครียดผมก็ไปคุยกับเขานะ เขาบอกผมว่า ผู้หญิงที่เข้าหาเขาอ่ะส่วนมากจะหวังแต่เงิน พอไม่ได้ดั่งใจก็ทำวาจาน้อยใจ เขาก็เลยสอนผมว่า [จงเลือกผู้หญิงที่พูดว่า"เดี๋ยวจะซื้อ" ห้ามเลือกผู้หญิงที่พูดว่า"อยากได้" เพราะคนเราอยากได้อะไรมันไม่ต้องบอกใครหรอก จะซื้อก็ซื้อเลย เหนื่อยทั้งวันหาเงินมา จะต้องเอามาให้ผู้หญิงเพียงเพราะพิมพ์คุยกันเนี้ยนะ สบายไปหน่อยมั้ง] ด้วยความที่ผมเป็นคนที่มีเท่าไหร่ก็ให้ผู้หญิงหมด ผมเลยคิดได้ทันทีเดี๋ยวนั้นเลย ผมเลยถามว่าเขากำลังมองหาผู้หญิงแบบไหน เขาก็ตอบว่า "ทำการทำงาน พูดคำเดียวรู้เรื่อง ไม่ห่วงสวย ไม่บ้าเงิน กินง่ายอยู่ง่าย" ผมว่ามันหายากนะ แต่เขาบอกว่าถึงไม่เจอก็ช่างมัน เหงาก็ซื้อกินดีกว่าเสียเงินเสียเวลาแล้วได้ความปวดหัว แก่ตายก็ให้ญาติเผา
และนี่คือเรื่องราวหลักๆที่เขาสอนผม จริงๆก็มีหลายเรื่องนะครับ แต่ผมว่าเอาแค่นี้ดีกว่า เอวัง
มาแชร์เรื่องที่ผมถูกสอนมา แล้วเปลี่ยนชีวิตผม
เริ่มเรื่อง ผมขอไม่บอกว่าคนที่สอน เขาเป็นอะไรกับผม แต่ครั้งหนึ่งชีวิตเขาเคยเป็นคนเละเทะ เที่ยว กิน มัวเมา เสพ จนคนที่บ้านไม่เอาแล้ว แล้วมาถึงจุดหนึ่งที่เขาไปเที่ยว แล้วโดนยิงกลางหลัง แต่รอดมาได้เพราะไม่โดนจุดสำคัญ หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เจอเขาสักพัก(ใหญ่ๆ) จนกลับมาเจอกันอีกที เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เปลี่ยนไปในทางที่ดีมากจนไม่คิดว่าจะดีขนาดนี้ เขาบอกผมว่า วินาทีที่โดนยิง เหมือนเขาคิดว่า "กำลังจะตายแล้วหรอ ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ยังไม่มีอะไรเลย" เขาเป็นคนชิลๆไม่ใจร้อนเหมือนเมื่อก่อน ด้วยความที่อยู่รังสิต ก็เลยมีโอกาสได้ไปเที่ยว ฟิว,เชียร์ บ่อยๆ แล้วเขาก็ไปแบบ ใส่เสื้อขาวบางๆ บ๊อกเซอร์ขาวๆสั้นๆ อีกข้างถือกระเป๋าตัง อีกข้างถือIpad เอามือถือเหน็บขอบกางเกง ผมก็ถามว่าทำไมแต่งตัวแบบนี้บ่อยๆ เขาก็ถามผมกลับว่า แล้วทำไมต้องแต่งตัวแพงๆ ผมก็บอกไปว่า คนจะได้มองไง (คือจุดนั้นทั้งตัวผมไม่ต่ำกว่า2หมื่นอ่ะ) ถ้าต้องการให้คนมองแต่งตัวแบบเขาก็มีคนมอง ไปไหนมาไหนก็สบาย ปลอดภัยด้วย *นั้นคือข้อคิดแรกของผมว่าทำไมไปไหนจะต้องแต่งตัวอวดรวย ไปเที่ยวก็ต้องไปสบายๆสิ*
ต่อมาด้วยความที่เขาเป็นคนที่ไม่มีแฟนนะ ส่วนมากจะเป็นเพื่อนที่คุยกันมากกว่า ถึงมีคนที่ชอบแต่ก็ไม่อยากคบ เหงาก็ซื้อกิน-ซื้อมานอนเล่นด้วย แต่เวลาผมมีแฟนแล้วผมเครียดผมก็ไปคุยกับเขานะ เขาบอกผมว่า ผู้หญิงที่เข้าหาเขาอ่ะส่วนมากจะหวังแต่เงิน พอไม่ได้ดั่งใจก็ทำวาจาน้อยใจ เขาก็เลยสอนผมว่า [จงเลือกผู้หญิงที่พูดว่า"เดี๋ยวจะซื้อ" ห้ามเลือกผู้หญิงที่พูดว่า"อยากได้" เพราะคนเราอยากได้อะไรมันไม่ต้องบอกใครหรอก จะซื้อก็ซื้อเลย เหนื่อยทั้งวันหาเงินมา จะต้องเอามาให้ผู้หญิงเพียงเพราะพิมพ์คุยกันเนี้ยนะ สบายไปหน่อยมั้ง] ด้วยความที่ผมเป็นคนที่มีเท่าไหร่ก็ให้ผู้หญิงหมด ผมเลยคิดได้ทันทีเดี๋ยวนั้นเลย ผมเลยถามว่าเขากำลังมองหาผู้หญิงแบบไหน เขาก็ตอบว่า "ทำการทำงาน พูดคำเดียวรู้เรื่อง ไม่ห่วงสวย ไม่บ้าเงิน กินง่ายอยู่ง่าย" ผมว่ามันหายากนะ แต่เขาบอกว่าถึงไม่เจอก็ช่างมัน เหงาก็ซื้อกินดีกว่าเสียเงินเสียเวลาแล้วได้ความปวดหัว แก่ตายก็ให้ญาติเผา
และนี่คือเรื่องราวหลักๆที่เขาสอนผม จริงๆก็มีหลายเรื่องนะครับ แต่ผมว่าเอาแค่นี้ดีกว่า เอวัง