สวัสดีค่ะเพื่อนๆ วันนี้เราจะมาเล่าแม่ของเราให้ฟังค่ะ เราชอบเอาแมวมาเลี้ยงตัวแรก พ่อแม่เราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะคะ ให้ข้าวให้ปลา เอ็นดูมัน แต่แยู่ได้ไม่นาน เรากลับไปอยู่หอเพื่อเรียนหนังสือ แต่พอเรากลับมาบ้านอีกที เราถามหาแมวกับพ่อ เพราะเราไม่เห็นมัน พ่อก็บอกว่ามันตายแล้ว เราก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไร แต่เรามารู้ความจริงที่หลัง เพราะหลานอายุประมาณ4ขวบ บอกว่า พ่อเราเอาไปปล่อย เราเสียใจมาก แต่เราไม่คิดจะถามพ่อ กลัวจะมีปัญหา พอมาตัวที่2 เราเก็บมาเลี้ยง เหมือนเดิมค่ะ พ่อเราบอกมันตายใต้เตียงห้องเรา เราก็เริ่มเอ๊ะใจ ทำไมบ้านเราเลี้ยงแมวแล้วตายทุกตัว จนมาตัวที่3 ไม่ได้เก็บมาเลี้ยงค่ะแต่มันมาจากไหนไม่รู้ แม่เราให้กินข้าวทุกวัน จนวันหนึ่งเราเลยคุยกันว่า งั้นก็เลี้ยงตัวนี้เพราะสงขลามัน พ่อกับแม่เราก็ให้กินข้าวตลอด แต่เราไม่ได้เป็นคนดูแล แต่เราร้กแมวรักสัตว์มาก เจอแมวที่ไหนคือแวะจับตลอด พอวันหนึ่งเรากลับไปอยู่หอ แม่โทรมาบอกว่า มันเกิดลูก เหม็นจะเอาไปปล่อยเพราะลูกมันตายแล้วหัวเราะ เราเลยบอกว่า อย่าเอาไปปล่อย สงสารมัน แม่ก็รับปากเรานะพอวันที่เรากลับมาจากบ้าน เราก็เรียกหาแมวแล้วไม่เจอ เลยถามพ่อ พ่อบอกว่ามันตายแล้ว ตายบนที่นอน เราเสียใจมากที่สุด เราเลยทะเลาะกับแม่ถามแม่ตรงๆว่าเอามันไปปล่อยใช่ไหม พร้อมทั้งสะอึดสะอื้น โยนของเพราะเก็บอารมณ์ไม่อยู่ เพราะมันหลายตัวแล้วที่เอาไปปล่อย แม่เลยตอบว่า เก็บน้ำตาไว้ร้องตอนพ่อแม่ตาย เก็บมันมาก็ไม่ดูแลมัน มันเจ็บไข้ไม่สบายมันก็ไป อย่าเอาเรื่องแค่นี้มาเป็นปัญหา เราเลยเก็บเสื้อผ้าจะกลับหอ แต่แม่ก็ห้าม ด่าเรา จนเราทนไม่ได้ อยากหนีออกจากบ้าน พอมาวันหนึ่งเราไปบ้านน้า น้าบอกกับเราว่า แม่เราเอาแมวไปปล่อย เราจุกจนพูดไม่ออก เสียใจว่าทำไมแม่ถึงใจดำอัมหิตขนาดนี้ เราก็แกล้งมีความสุขกับพ่อแม่ไปแต่ละวัน แต่ตกดึกเราร้อฃไห้ทุกคืน นอนไม่หลับ สงสารแมว ว่ามันจะเป็นไงบ้าง เสียใจสุดๆ จากนี้จะไม่เอามาเลี้ยงอีกแล้ว เพราะรุ้ว่าแม่ตัวเองใจอัมหิต