ขอบอกก่อนนะว่าเราไม่ได้มีเจตนาจะตำหนิพ่อและเรารู้ว่าทางออกที่ดีคือการที่เราต้องคุยกับพ่อไม่ใช่มาเขียนกระทู้ในพันทิป
แต่ที่เรามาลงพันทิปเพราะเราอยากฟังความคิดคนอื่นบ้าง
เริ่มละนะ
พ่อเราอายุ 73ปี พ่อเป็นลูกคนเล็กของย่า เป็นน้องที่พี่ๆรัก เอาใจ
พ่อโตมากับความคิดว่า "ตัวเองเป็นนักเลง เป็นคนเก่ง ความคิดของตัวเองถูกที่สุด ดีที่สุด" พูดง่ายๆคือพ่อเราหลงตัวเองแหล่ะ
ส่วนหนึ่งที่พ่อเราเป็นแบบนี้เพราะปู่เราค่อนข้างเป็นผู้มีอิทธิพลในหมู่บ้านต่างจังหวัดสมัย และบวกกับเป็นลูกคนเล็ก ทุกคนก็ตามใจ
นี้คือแบ็คกราวน์ของพ่อเรา
ปัจจุบันพ่อเราเป็นคนที่ชอบให้คนมาที่บ้านเยอะๆ เพื่อจะได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ มีคนคบ
เลี้ยงกาแฟ ขนม ให้คนที่มานั่งที่บ้าน คนที่มาก็มาๆ กินเสร็จก็ไป
พ่อเราแคร์คำคนมาก พ่อชอบกลัวว่าคนจะมองพ่อไม่ดี บางครั้งที่พ่อชอบทำให้ตัวเองดูแย่ เพื่อให้คนอื่นเห็นใจ
และพ่อชอบเอาเรื่องในบ้านไม่เล่าให้คนนอกบ้านฟัง จุดประสงค์เพื่อคนอื่นจะได้เห็นใจ โดยที่พ่อไม่คิดเลยว่าคนที่ฟังจะเอาไปพูดต่อ เพิ่มเติมยังไง
ที่สำคัญพ่อเราเชื่อคนง่ายมาก แค่คนมาพูดดีด้วย แสดงความเป็นห่วงเป็นใย พูดอะไรก็แล้วแต่ที่เข้าข้างพ่อ พ่อจะตัดสินไปเลยว่าคนนี้คือคนดี เขาหวังดี ทั้งๆที่คนอื่นในหมู่บ้านก็รู้ๆ เห็นๆกันอยู่ว่าคนที่พ่อบอกว่าเป็นคนดี เขาเป็นคนยังไง
พ่อมักจะเชื่อคนนอก มากกว่าคนในบ้าน เพราะพ่อชอบคิดว่าลูกจ้องจะเอาสมบัติ คนนอกเค้าไม่มีส่วนได้ส่วนเสีย คนนอกคือคนที่สมควรไว้ใจ
พ่อเรายอมไม่รู้ไม่เห็นให้เพื่อนเอาเปรียบเพื่อให้ชาวบ้านชื่นชมว่าพ่อมีน้ำใจ
พ่อเคยบอกให้เราทำแบบนั้น แบบนี้ เพื่อให้คนได้ชื่นชม แต่เรามีความคิดไม่เห็นกับพ่อ เราเลยทะเลาะกันบ่อยเรื่องความคิดเห็น
ทีนี้จากที่พ่อเราเป็นคนสังคมนิยม ชาวบ้านพูดอะไรก็เชื่อหมด
มันทำให้เกิดปัญหาว่า ไม่ว่าใครพูดอะไรพ่อจะเชื่อหมด พ่อแทบจะไม่เชื่อใจคนในบ้านเลย เพราะชอบคิดว่าคนในบ้านไม่น่าไว้ใจ
ปัญหาคือ เรื่องในบ้านที่ควรจะรู้แค่ในบ้านพ่อก็ไปเล่าให้คนอื่นฟัง แล้วไม่คิดว่าเขาฟังแล้วเขาจะเอาไปพูดต่อ พูดเพิ่ม ใส่ไข่ อันนี้ปัญหานึง
ปัญหาอีกอย่างนึง คือ บ้านกลายเป็นสถานที่สาธารณะ ชาวบ้านสามารถเข้ามาในบ้านโดยไม่ต้องเกรงใจ ตั้งแต่เข้ามากลับรถ(พื้นที่บ้านกว้าง ไม่มีรั้ว) เอารถมาจอด จนถึงเข้าบ้านไม่ถอดรองเท้า เข้ามากินของในบ้าน เปิดทีวีดู เราเซ็งมาก ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย แต่พ่อเราโอเค เพราะเขาชอบคิดว่าคนมาบ้านเยอะเท่ากับมีคนคบเยอะ ร้ายไปกว่านั้นคือ คนที่มาคือคนที่ไม่มีความเกรงใจ มากินของบ้านเรา ก็นินทาเรา นินทาน้องเรา ในบ้านของเรา พูดอะไรแบบไม่เกรงใจเลย ทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าเราอยู่ในบ้าน เมื่อก่อนเงินเดือนออกเราจะซื้อกาแฟ ซื้อขนมให้พ่อกิน แต่พ่อชอบเอามาให้คนอื่นกิน จนตอนนี้เราไม่ซื้อแล้ว
และปัญหาสุดท้าย คือ พ่อชอบบ่นว่าไม่มีตังค์ ไม่มีเงินซื้อของเข้าบ้าน แต่เวลามีคนมายืมเงิน พ่อกลับมีให้เขายืม(ยืมฟรี ไม่มีดอก บางคนยืมแล้วหาย ไม่เคยจ่าย) หนักกว่าให้ยืมคือให้ฟรี อยากให้เขามองว่าเป็นคนมีน้ำใจ คนที่รับนั้นก็ไม่ใช่ญาติพี่น้อง บางทีพ่อก็มาถามว่ามีเงินมั้ย ซึ่งถ้าพ่อเอาไปใช้จ่ายเอง เรายินดีให้เลย ไม่ต้องยืม ให้ไปเลย แต่บางทีพ่อมาเอาเงินเราเพื่อให้คนอื่นยืม เราเบื่อมาก เซ็งมาก
ใครเป็นแบบนี้บ้าง
พ่อเราเป็นคนต่างจังหวัด คนบ้านนอกเลยจริงๆ ไม่เคยเข้าเมือง เข้าแต่ป่า แต่เขา
ยิ่งใหญ่ในโลกของตัวเอง ภูมิใจแต่เรื่องเก่าๆสมัย40 50ปีที่แล้ว สมัยตัวเองหนุ่มๆ
ลูกพูดอะไรก็ไม่เคยฟัง ฟังแต่ชาวบ้าน ยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้รับคำชมจากชาวบ้าน
พ่อเราเป็นคนสังคมนิยมจนเริ่มลำบากครอบครัว
แต่ที่เรามาลงพันทิปเพราะเราอยากฟังความคิดคนอื่นบ้าง
เริ่มละนะ
พ่อเราอายุ 73ปี พ่อเป็นลูกคนเล็กของย่า เป็นน้องที่พี่ๆรัก เอาใจ
พ่อโตมากับความคิดว่า "ตัวเองเป็นนักเลง เป็นคนเก่ง ความคิดของตัวเองถูกที่สุด ดีที่สุด" พูดง่ายๆคือพ่อเราหลงตัวเองแหล่ะ
ส่วนหนึ่งที่พ่อเราเป็นแบบนี้เพราะปู่เราค่อนข้างเป็นผู้มีอิทธิพลในหมู่บ้านต่างจังหวัดสมัย และบวกกับเป็นลูกคนเล็ก ทุกคนก็ตามใจ
นี้คือแบ็คกราวน์ของพ่อเรา
ปัจจุบันพ่อเราเป็นคนที่ชอบให้คนมาที่บ้านเยอะๆ เพื่อจะได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ มีคนคบ
เลี้ยงกาแฟ ขนม ให้คนที่มานั่งที่บ้าน คนที่มาก็มาๆ กินเสร็จก็ไป
พ่อเราแคร์คำคนมาก พ่อชอบกลัวว่าคนจะมองพ่อไม่ดี บางครั้งที่พ่อชอบทำให้ตัวเองดูแย่ เพื่อให้คนอื่นเห็นใจ
และพ่อชอบเอาเรื่องในบ้านไม่เล่าให้คนนอกบ้านฟัง จุดประสงค์เพื่อคนอื่นจะได้เห็นใจ โดยที่พ่อไม่คิดเลยว่าคนที่ฟังจะเอาไปพูดต่อ เพิ่มเติมยังไง
ที่สำคัญพ่อเราเชื่อคนง่ายมาก แค่คนมาพูดดีด้วย แสดงความเป็นห่วงเป็นใย พูดอะไรก็แล้วแต่ที่เข้าข้างพ่อ พ่อจะตัดสินไปเลยว่าคนนี้คือคนดี เขาหวังดี ทั้งๆที่คนอื่นในหมู่บ้านก็รู้ๆ เห็นๆกันอยู่ว่าคนที่พ่อบอกว่าเป็นคนดี เขาเป็นคนยังไง
พ่อมักจะเชื่อคนนอก มากกว่าคนในบ้าน เพราะพ่อชอบคิดว่าลูกจ้องจะเอาสมบัติ คนนอกเค้าไม่มีส่วนได้ส่วนเสีย คนนอกคือคนที่สมควรไว้ใจ
พ่อเรายอมไม่รู้ไม่เห็นให้เพื่อนเอาเปรียบเพื่อให้ชาวบ้านชื่นชมว่าพ่อมีน้ำใจ
พ่อเคยบอกให้เราทำแบบนั้น แบบนี้ เพื่อให้คนได้ชื่นชม แต่เรามีความคิดไม่เห็นกับพ่อ เราเลยทะเลาะกันบ่อยเรื่องความคิดเห็น
ทีนี้จากที่พ่อเราเป็นคนสังคมนิยม ชาวบ้านพูดอะไรก็เชื่อหมด
มันทำให้เกิดปัญหาว่า ไม่ว่าใครพูดอะไรพ่อจะเชื่อหมด พ่อแทบจะไม่เชื่อใจคนในบ้านเลย เพราะชอบคิดว่าคนในบ้านไม่น่าไว้ใจ
ปัญหาคือ เรื่องในบ้านที่ควรจะรู้แค่ในบ้านพ่อก็ไปเล่าให้คนอื่นฟัง แล้วไม่คิดว่าเขาฟังแล้วเขาจะเอาไปพูดต่อ พูดเพิ่ม ใส่ไข่ อันนี้ปัญหานึง
ปัญหาอีกอย่างนึง คือ บ้านกลายเป็นสถานที่สาธารณะ ชาวบ้านสามารถเข้ามาในบ้านโดยไม่ต้องเกรงใจ ตั้งแต่เข้ามากลับรถ(พื้นที่บ้านกว้าง ไม่มีรั้ว) เอารถมาจอด จนถึงเข้าบ้านไม่ถอดรองเท้า เข้ามากินของในบ้าน เปิดทีวีดู เราเซ็งมาก ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย แต่พ่อเราโอเค เพราะเขาชอบคิดว่าคนมาบ้านเยอะเท่ากับมีคนคบเยอะ ร้ายไปกว่านั้นคือ คนที่มาคือคนที่ไม่มีความเกรงใจ มากินของบ้านเรา ก็นินทาเรา นินทาน้องเรา ในบ้านของเรา พูดอะไรแบบไม่เกรงใจเลย ทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าเราอยู่ในบ้าน เมื่อก่อนเงินเดือนออกเราจะซื้อกาแฟ ซื้อขนมให้พ่อกิน แต่พ่อชอบเอามาให้คนอื่นกิน จนตอนนี้เราไม่ซื้อแล้ว
และปัญหาสุดท้าย คือ พ่อชอบบ่นว่าไม่มีตังค์ ไม่มีเงินซื้อของเข้าบ้าน แต่เวลามีคนมายืมเงิน พ่อกลับมีให้เขายืม(ยืมฟรี ไม่มีดอก บางคนยืมแล้วหาย ไม่เคยจ่าย) หนักกว่าให้ยืมคือให้ฟรี อยากให้เขามองว่าเป็นคนมีน้ำใจ คนที่รับนั้นก็ไม่ใช่ญาติพี่น้อง บางทีพ่อก็มาถามว่ามีเงินมั้ย ซึ่งถ้าพ่อเอาไปใช้จ่ายเอง เรายินดีให้เลย ไม่ต้องยืม ให้ไปเลย แต่บางทีพ่อมาเอาเงินเราเพื่อให้คนอื่นยืม เราเบื่อมาก เซ็งมาก
ใครเป็นแบบนี้บ้าง
พ่อเราเป็นคนต่างจังหวัด คนบ้านนอกเลยจริงๆ ไม่เคยเข้าเมือง เข้าแต่ป่า แต่เขา
ยิ่งใหญ่ในโลกของตัวเอง ภูมิใจแต่เรื่องเก่าๆสมัย40 50ปีที่แล้ว สมัยตัวเองหนุ่มๆ
ลูกพูดอะไรก็ไม่เคยฟัง ฟังแต่ชาวบ้าน ยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้รับคำชมจากชาวบ้าน