มีเรื่องมาเล่าและถามเพื่อนๆพี่ๆให้กระทู้ค่ะ
เรื่องของคนรอและคนให้รอ...
ขอเกริ่นคร่าวๆก่อนนะคะ เราคบกับแฟนช่วงเรียนค่ะ ค่อนข้างสนิทกันมากเพราะมีเวลาให้กันตลอด ไปเที่ยวด้วยกันบ่อย ทานข้าวด้วยกันตลอด ไปไหนไปกัน จนกลายเป็นคนติดแฟนมากๆค่ะ แค่พอเรียนจบเขาก็ต้องมีงานที่ต้องไปทำต่างประเทศ ระยะเวลา 1 ปีเต็มๆ เราเองงานไม่ค่อยยุ่งค่ะ เลิกงานมาก็พอมีเวลาว่าง ส่วนแฟนก็พอมีเวลาว่างบ้างหลังเลิกงาน แต่ก็จะมีบางเวลาที่ต้องทำงานดึกๆเลย ตลอด 1 ปี เรากับแฟนทำได้แค่คุยผ่านแชทและวิดีโอคอลค่ะ เราก็ทำหน้าที่ของคนรอที่ดีนะคะ ถึงแม้จะไม่มีโอกาสได้เที่ยวหรือทานข้าว ไปที่ไหนๆเหมือนคนที่เป็นแฟนกันส่วนใหญ่ แรกๆร้องไห้ตลอดค่ะ เพราะจากที่เคยไปไหนมาไหนด้วยกันทุกวัน ต้องปรับเปลี่ยนการใช้ชีวิตใหม่ ทำอะไรทุกอย่างคนเดียว ( ก็มีเพื่อนนะคะ แต่เพื่อนที่มีส่วนใหญ่จะทำงานไกลกันค่ะ คนละจังหวัดเลย )
บ้านแฟน และบ้านเรามีธุรกิจส่วนตัวค่ะ พอแฟนกลับมาจากทำงานที่ต่างประเทศ เราก็พอมีช่วงที่ได้เจอกันบ้าง แต่แค่ 1-2 เดือนแรกนะคะ หลังจานั้นเขาต้องช่วยงานที่บ้านค่ะ เราเองก็ช่วยงานที่บ้านเหมือนกัน แต่เราค่อนข้างมีเวลาเยอะกว่ามาก ส่วนแฟนแทบไม่มีเวลาเลยค่ะ ตื่นมาทำงาน เลิกงานก็ดึกแล้ว บางอาทิศไม่หยึดเลย ก็อาศัยคุยกันช่วงเวลาไม่กี่นาทีก่อนเข้านอน แต่เรื่องมันมีอยู่ว่า นับวันเรายิ่งคุยกันน้อยลงค่ะ น้อยลงมากๆ มากจนแบบ 1 วันทักมาหาเราแค่ประโยคเดียวก็มีค่ะ ความเอาใจใส่ อะไรๆหายไปหมดค่ะ เหมือนคนละคน ปกติเขาเป็นคนที่น่ารักมากๆนะคะ เทคแคร์เราดีมาก เรามีปัญหาส่วนตัวที่เครียดมาก ก็มีแต่เขาที่รับฟัง แต่ตอนนี้ เราไม่มีแล้วค่ะ เราเหมือนใช่ชีวิตตัวคนเดียว เหมือนเราไม่มีแฟน เราเข้าใจเขามาตลอดค่ะ ว่าเขาเหนื่อยมากๆทำทุกอย่างแทนพ่อแม่ เราพยายามคิดในแง่บวกนะคะ ว่าเออ ถ้าเขาไม่มีเวลา แต่ตัวเรามีเวลาหนิ ก็เลือกที่จะไปหาเขาแทน เขาก็ดีนะคะ น่ารักเหมือนเดิม เทคแคร์ดี แต่มันก็แค่เวลาเราไปหาค่ะ พอเรากลับมา เขาก็กลายเป็นคนไม่สนใจเราเหมือนเดิม ปัญหาที่ตัวเราเองเครียดๆปรึกษาเขาก็ไม่ได้แล้วเดี๋ยวนี้ เขาเคยบอกว่า แค่ปัญหาชีวิตของเขาก็เค็มหัวไปหมดแล้ว เขาคิดอะไรช่วยเราไม่ออก อีก 2 เดือนสุดท้ายจะสิ้นปี เราขอเวลาเขาแค่ 2 วัน เขาก็ได้แค่บอกค่ะ ว่าเขาไม่มีเวลาหรอก เราไปทำธุระแถวบ้านเขา เขาก็รู้ ก่อนเราจะกลับ เราโทรหา 4-5 สาย แต่มันช่วงเวลาเขาทำงาน เขาเลยไม่ได้รับ อันนี้เราก็พยายามเข้าใจค่ะ เราก็เลยต้องกลับ โดยที่ไม่ได้เจอหน้ากันเลย ( เราอยู่คนละจังหวัเนะคะ ) มันเริ่มแย่ขึ้นมากๆค่ะ บนสนทนาของเรามันเริ่มไม่มีแล้วค่ะ เราได้แต่รอเขา เราได้แต่นอนร้องไห้ เครียดคนเดียว เรารู้สึกโดดเดี่ยวมากค่ะ แล้วถ้าเป็นแบบนี้ เราจะไปกันรอดเหรอคะ ขาดการเอาใจใส่ ขาดการดูแล เหมือนต้นไม้ที่ไม่ได้รดน้ำ แล้วมันจะเจริญเติบโตเหรอคะ
แรกๆเราคิดว่าเราเห็นแก่ตัวนะคะ ที่อยากจะให้เขามีเวลาให้เราบ้าง เขาทำเพื่อครอบครัว เพื่อพ่อแม่เขา เขาเป็นคนที่กตัญญูมากๆ ตัวเขาเองเวลานอนน้อยมาก นอนเที่ยงคืน ตื่น 6 โมงเช้า เราสงสารเขามากๆ เขาเหนื่อยมากเรารู้ค่ะ เรารู้และเข้าใจ เราถึงได้คิดว่าเราเห็นแก่ตัวเกินไป
แต่เราก็ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากได้รับความเอาใจใส่เรื่องเล็กๆน้อยๆจากแฟนของเรา เราอยากไปกินชาบูกับแฟนบ้าง เราอยากไปเที่ยวสัก 1 วันกับแฟนบ้าง เราอยากบอกว่าเรา "คิดถึง" เขาบ้าง แต่เราไม่มีโอกาสได้พูดมันเลย เพราะโทรไปเขาก็ไม่ค่อยรับ รับก็ไม่ว่างคุย ส่งข้อความไปเขาก็ไม่มีเวลาอ่าน ไปเที่ยวไปกินอะไรอร่อยๆด้วนกันไม่ได้ เราพอทนไหว แต่เราอยากให้เขาเจียดเวลาว่างของเขา ช่วงพักงาน ช่วงเลิกงาน หรือช่วงอาบน้ำเสร็จก่อนจะนอน เราอยากได้เวลาคุยกับเขาบ้างสัก 10-15 นาที เราแค่อยากอัปเดทเรื่องราวชีวิตของเราให้เขาฟังบ้าง เราเองก็อยากรู้เรื่องราวชีวิตของเขาบ้าง เราอยากระบายความเครียดของเราให้เขาฟังบ้าง เผื่อเขาจะให้คำปรึกษาเราได้บ้าง เราแค่อยากให้เขามาอยู่ในอนาคตของเราค่ะ แค่เราไม่มีแม้แต่เวลาจะวางแผนหรือพูดคุยอะไรกันเลย รอไปวันๆค่ะ
เราคิดอยู่นานค่ะ จนตอนนี้ก็คิด ว่าเราควรจะอยู่คนเดียวไปเลยดีไหม ให้เราทั้งสองคนกลับมาเป็นพื่อนกัน ความคาดหวังต่างๆจะได้ลดลง ในเมื่อถ้าเลิกกันแล้ว เราก็จะได้รู้ตัวเอง บอกตัวเอง ว่าเราไม่มีสิทธิ์อะไรแล้ว มันยังดีกว่าการที่เราคิดว่า เราเป็นใคร เรายังเป็นแฟนเขาอยู่ไหม เขามีเราไว้ทำไม อยากเป็นกำลังใจให้เขาทั้งๆที่เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะรับกำลังใจจากเรา แต่ครั้นจะเลิก เราเองก็รักเขามากๆ เขาเองก็ไม่ได้ทำความผิดอะไร เราเองก็อยากอยู่ข้างๆเขาเวลาเขาเหนื่อย สับสนไปหมดแล้วค่ะตอนนี้ ใจหนึ่งก็รักและห่วงมากๆ อีกใจหนึ่งตัวเองก็เจ็บและทรมานเหลือเกินค่ะ
ถ้าเป็นทุกคน ทุกคนจะทำยังไงคะ
หรือพอจะให้คำปรึกษาบ้างไหมคะ เผื่อจะเป็นกำลังใจให้รอต่อ หรือคิดได้ว่าควรทำอย่างไร
อาจจะพิมพ์สับสัน วกไปวนมาบ้างนะคะ เรียบเรียงเป็นตัวหนังสือไม่ถูกเลยค่ะ ความในใจมากเหลือเกิน
ไม่ขอรับข้อความที่ซ้ำเติมนะคะ
เครียดมากพอแล้วค่ะ ทั้งเรื่องครอบครัว แฟน และหน้าที่การงาน ทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาใส่ตัวมากๆเลยค่ะตอนนี้
รอต่อหรือพอแค่นี้ดีคะ ???
เรื่องของคนรอและคนให้รอ...
ขอเกริ่นคร่าวๆก่อนนะคะ เราคบกับแฟนช่วงเรียนค่ะ ค่อนข้างสนิทกันมากเพราะมีเวลาให้กันตลอด ไปเที่ยวด้วยกันบ่อย ทานข้าวด้วยกันตลอด ไปไหนไปกัน จนกลายเป็นคนติดแฟนมากๆค่ะ แค่พอเรียนจบเขาก็ต้องมีงานที่ต้องไปทำต่างประเทศ ระยะเวลา 1 ปีเต็มๆ เราเองงานไม่ค่อยยุ่งค่ะ เลิกงานมาก็พอมีเวลาว่าง ส่วนแฟนก็พอมีเวลาว่างบ้างหลังเลิกงาน แต่ก็จะมีบางเวลาที่ต้องทำงานดึกๆเลย ตลอด 1 ปี เรากับแฟนทำได้แค่คุยผ่านแชทและวิดีโอคอลค่ะ เราก็ทำหน้าที่ของคนรอที่ดีนะคะ ถึงแม้จะไม่มีโอกาสได้เที่ยวหรือทานข้าว ไปที่ไหนๆเหมือนคนที่เป็นแฟนกันส่วนใหญ่ แรกๆร้องไห้ตลอดค่ะ เพราะจากที่เคยไปไหนมาไหนด้วยกันทุกวัน ต้องปรับเปลี่ยนการใช้ชีวิตใหม่ ทำอะไรทุกอย่างคนเดียว ( ก็มีเพื่อนนะคะ แต่เพื่อนที่มีส่วนใหญ่จะทำงานไกลกันค่ะ คนละจังหวัดเลย )
บ้านแฟน และบ้านเรามีธุรกิจส่วนตัวค่ะ พอแฟนกลับมาจากทำงานที่ต่างประเทศ เราก็พอมีช่วงที่ได้เจอกันบ้าง แต่แค่ 1-2 เดือนแรกนะคะ หลังจานั้นเขาต้องช่วยงานที่บ้านค่ะ เราเองก็ช่วยงานที่บ้านเหมือนกัน แต่เราค่อนข้างมีเวลาเยอะกว่ามาก ส่วนแฟนแทบไม่มีเวลาเลยค่ะ ตื่นมาทำงาน เลิกงานก็ดึกแล้ว บางอาทิศไม่หยึดเลย ก็อาศัยคุยกันช่วงเวลาไม่กี่นาทีก่อนเข้านอน แต่เรื่องมันมีอยู่ว่า นับวันเรายิ่งคุยกันน้อยลงค่ะ น้อยลงมากๆ มากจนแบบ 1 วันทักมาหาเราแค่ประโยคเดียวก็มีค่ะ ความเอาใจใส่ อะไรๆหายไปหมดค่ะ เหมือนคนละคน ปกติเขาเป็นคนที่น่ารักมากๆนะคะ เทคแคร์เราดีมาก เรามีปัญหาส่วนตัวที่เครียดมาก ก็มีแต่เขาที่รับฟัง แต่ตอนนี้ เราไม่มีแล้วค่ะ เราเหมือนใช่ชีวิตตัวคนเดียว เหมือนเราไม่มีแฟน เราเข้าใจเขามาตลอดค่ะ ว่าเขาเหนื่อยมากๆทำทุกอย่างแทนพ่อแม่ เราพยายามคิดในแง่บวกนะคะ ว่าเออ ถ้าเขาไม่มีเวลา แต่ตัวเรามีเวลาหนิ ก็เลือกที่จะไปหาเขาแทน เขาก็ดีนะคะ น่ารักเหมือนเดิม เทคแคร์ดี แต่มันก็แค่เวลาเราไปหาค่ะ พอเรากลับมา เขาก็กลายเป็นคนไม่สนใจเราเหมือนเดิม ปัญหาที่ตัวเราเองเครียดๆปรึกษาเขาก็ไม่ได้แล้วเดี๋ยวนี้ เขาเคยบอกว่า แค่ปัญหาชีวิตของเขาก็เค็มหัวไปหมดแล้ว เขาคิดอะไรช่วยเราไม่ออก อีก 2 เดือนสุดท้ายจะสิ้นปี เราขอเวลาเขาแค่ 2 วัน เขาก็ได้แค่บอกค่ะ ว่าเขาไม่มีเวลาหรอก เราไปทำธุระแถวบ้านเขา เขาก็รู้ ก่อนเราจะกลับ เราโทรหา 4-5 สาย แต่มันช่วงเวลาเขาทำงาน เขาเลยไม่ได้รับ อันนี้เราก็พยายามเข้าใจค่ะ เราก็เลยต้องกลับ โดยที่ไม่ได้เจอหน้ากันเลย ( เราอยู่คนละจังหวัเนะคะ ) มันเริ่มแย่ขึ้นมากๆค่ะ บนสนทนาของเรามันเริ่มไม่มีแล้วค่ะ เราได้แต่รอเขา เราได้แต่นอนร้องไห้ เครียดคนเดียว เรารู้สึกโดดเดี่ยวมากค่ะ แล้วถ้าเป็นแบบนี้ เราจะไปกันรอดเหรอคะ ขาดการเอาใจใส่ ขาดการดูแล เหมือนต้นไม้ที่ไม่ได้รดน้ำ แล้วมันจะเจริญเติบโตเหรอคะ
แรกๆเราคิดว่าเราเห็นแก่ตัวนะคะ ที่อยากจะให้เขามีเวลาให้เราบ้าง เขาทำเพื่อครอบครัว เพื่อพ่อแม่เขา เขาเป็นคนที่กตัญญูมากๆ ตัวเขาเองเวลานอนน้อยมาก นอนเที่ยงคืน ตื่น 6 โมงเช้า เราสงสารเขามากๆ เขาเหนื่อยมากเรารู้ค่ะ เรารู้และเข้าใจ เราถึงได้คิดว่าเราเห็นแก่ตัวเกินไป
แต่เราก็ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากได้รับความเอาใจใส่เรื่องเล็กๆน้อยๆจากแฟนของเรา เราอยากไปกินชาบูกับแฟนบ้าง เราอยากไปเที่ยวสัก 1 วันกับแฟนบ้าง เราอยากบอกว่าเรา "คิดถึง" เขาบ้าง แต่เราไม่มีโอกาสได้พูดมันเลย เพราะโทรไปเขาก็ไม่ค่อยรับ รับก็ไม่ว่างคุย ส่งข้อความไปเขาก็ไม่มีเวลาอ่าน ไปเที่ยวไปกินอะไรอร่อยๆด้วนกันไม่ได้ เราพอทนไหว แต่เราอยากให้เขาเจียดเวลาว่างของเขา ช่วงพักงาน ช่วงเลิกงาน หรือช่วงอาบน้ำเสร็จก่อนจะนอน เราอยากได้เวลาคุยกับเขาบ้างสัก 10-15 นาที เราแค่อยากอัปเดทเรื่องราวชีวิตของเราให้เขาฟังบ้าง เราเองก็อยากรู้เรื่องราวชีวิตของเขาบ้าง เราอยากระบายความเครียดของเราให้เขาฟังบ้าง เผื่อเขาจะให้คำปรึกษาเราได้บ้าง เราแค่อยากให้เขามาอยู่ในอนาคตของเราค่ะ แค่เราไม่มีแม้แต่เวลาจะวางแผนหรือพูดคุยอะไรกันเลย รอไปวันๆค่ะ
เราคิดอยู่นานค่ะ จนตอนนี้ก็คิด ว่าเราควรจะอยู่คนเดียวไปเลยดีไหม ให้เราทั้งสองคนกลับมาเป็นพื่อนกัน ความคาดหวังต่างๆจะได้ลดลง ในเมื่อถ้าเลิกกันแล้ว เราก็จะได้รู้ตัวเอง บอกตัวเอง ว่าเราไม่มีสิทธิ์อะไรแล้ว มันยังดีกว่าการที่เราคิดว่า เราเป็นใคร เรายังเป็นแฟนเขาอยู่ไหม เขามีเราไว้ทำไม อยากเป็นกำลังใจให้เขาทั้งๆที่เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะรับกำลังใจจากเรา แต่ครั้นจะเลิก เราเองก็รักเขามากๆ เขาเองก็ไม่ได้ทำความผิดอะไร เราเองก็อยากอยู่ข้างๆเขาเวลาเขาเหนื่อย สับสนไปหมดแล้วค่ะตอนนี้ ใจหนึ่งก็รักและห่วงมากๆ อีกใจหนึ่งตัวเองก็เจ็บและทรมานเหลือเกินค่ะ
ถ้าเป็นทุกคน ทุกคนจะทำยังไงคะ
หรือพอจะให้คำปรึกษาบ้างไหมคะ เผื่อจะเป็นกำลังใจให้รอต่อ หรือคิดได้ว่าควรทำอย่างไร
อาจจะพิมพ์สับสัน วกไปวนมาบ้างนะคะ เรียบเรียงเป็นตัวหนังสือไม่ถูกเลยค่ะ ความในใจมากเหลือเกิน
ไม่ขอรับข้อความที่ซ้ำเติมนะคะ
เครียดมากพอแล้วค่ะ ทั้งเรื่องครอบครัว แฟน และหน้าที่การงาน ทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาใส่ตัวมากๆเลยค่ะตอนนี้