ตอนนี้เราอยู่ม.5 และมีปัญหาชีวิตในเรื่องครอบครัว  ต้องบอกก่อนว่าครอบครัวเรามีพ่อเป็นคนญี่ปุ่น และ น้องชาย และแม่ พี่สาว และพี่ชาย จุดเริ่มต้นปัญหาทั้งหมดมาจากการที่เราเป็นเป็นผู้ชายแต่อยากเป็นtransgender  ในแรกที่เราอยู่ม.1มีแม่คนเดียวที่รู้ว่าเราอยากเป็นผู้หญิง และคอยสนับสนุนเราอยู่เสมอ(ในตอนแรกก็เสียใจ) แต่ถึงตอนนี้ก็ซัพพอร์ตเราเสมอ ซึ่งพ่อก็ยังไม่รู้ในตอนนั้น เขาใส่ใจเราแบบห่างๆไม่ได้สนิทมาก เพราะเราเรียนหนังสือแบบไทย รับวัฒนธรรมไทย และอยู่กินแบบไทยๆ มาตั้งแต่ตอนเด็กๆ เราต้องขอพูดก่อนว่า ตอนเด็กนั้นมีแม่เลี้ยงเรามาแค่คนเดียว เพราะแม่เราทิ้งพ่อ(ญี่ปุ่น) กลับไปหาพ่อ(คนไทย) ซึ่งลูกของแม่กับพ่อคนไทยก็คือ พี่สาวและพี่ชายของเรา ตอนนั้นแม่รักพ่อคนไทยมากถึงมาก(ก่อนจะเจอพ่อญี่ปุ่น) แต่เพราะพ่อคนไทยทำแม่เราเสียใจมาก มีผญอื่น แม่เลยพยายามตัดใจและพ่อญี่ปุ่นก็เข้ามาในชีวิตแม่ในช่วงนั้น ตอนแม่ทิ้งพ่อญี่ปุ่นไปเขาไม่รู้ว่าเขาท้องเราอยู่ทั้งสองคนเลย ตอนคลอดนั้น พ่อญี่ปุ่นมาหาแม่มาเจอหน้าเราก่อนจากไป แล้วไม่ได้เซ็นใบเกิดฐานะพ่อให้เราแต่เป็นพ่อคนไทย มันเลยทำให้เราเกิดมาแล้วคิดว่าพ่อเราเป็นคนไทยมาตลอด เพราะผู้ใหญ่ ปิดบังความจริงเรา ทั้งญาติเลย ตอนที่แม่เรากลับมาหาพ่อคนไทย คราวนี้แม่ก็โดนพ่อคนไทยทิ้งแล้วจากไปเลย(พ่อญี่ปุ่นรู้เลยส่งเงินมาทุกเดือนให้แม่เราเลี้ยงเรากับพี่ๆทั้งๆที่เลิกกันอยู่) นับว่าพ่อญี่ปุ่นรักแม่เรามากๆแม้รู้ว่าแม่เราจะมีลูกติดคือพี่ๆเรา จากนั้น พ่อญี่ปุ่นกับแม่ตัดสินใจมาอยู่ด้วยกัน เราคิดมาเสมอว่าพ่อญี่ปุ่นคือพ่อเลี้ยงในตอนเด็กที่ยังไม่ได้แบ่งแยกเพศสภาพ เราสนิทกับพ่อญี่ปุ่นมากๆถึงจะคิดว่าเขาเป็นพ่อเลี้ยง แต่เพราะแม่เราชอบให้ท้ายเรา วัฒนธรรมญี่ปุ่นที่พ่อญี่ปุ่นสอนเรามาทำให้เรารั้น ชอบร้องไห้ไปหาแม่ จนพ่อเราคิดว่า เราตีเราว่าเราด่าไม่ได้ พอพ่อญี่ปุ่นมีน้องจากนั้นเขาก็สนิทกับเราน้อยลงทุกที (เราอิจฉาทุกครั้งที่เห็นน้องเรามีพ่อที่รักด้วยความห่วงใยใกล้ชิด ซื้อของดีๆได้เข้าเรียนโรงเรียนญี่ปุ่น ได้พบหน้าครอบครัวฝั่งพ่อญี่ปุ่นไปญี่ปุ่น มีตัวตน แต่เราคือไม่มีตัวตน พ่อเราไม่เคยบอกญาติตัวเองว่ามีเราเกิดมา ) แต่เราก็สนิทกับญาติเราที่มีผู้หญิงเยอะ มีเพื่อนเป็นผู้หญิงเช่นกัน พี่ชายและพี่สาวก็รักเราเป็นน้องแท้ๆคนนึง

พอเราโตขึ้นมาจนม.1 เราก็ได้รู้ความจริงโดยเค้นจากปากทุกคนว่าเราเป็นลูกใคร ทำให้เราเสียใจมากๆ และพยายามจะเปิดใจ ตอนพ่อญี่ปุ่นเรารู้ว่าเรารู้แล้วเขาก็เปิดรับเรามากขึ้น แต่ตอนนี้คือเราก็รู้ตัวเองอีกว่าเราไม่ใช่ผู้ชายแล้ว เขาบอกว่าจะพาเราไปรู้จักกับญาติเขาโดยเราจะต้องเป็นผู้ชาย เราปฏิเสธไปในตอนนั้นและเสียใจมากๆ เพราะเคยลองที่จะเป็นผู้ชายให้เขาแล้วแต่มันก็ไม่ใช่ตัวเอง เมื่อตอนม.3 เป็นเรื่องที่ทุกข์มากในชีวิต เพราะ ญาติฝ่ายพ่อมาประเทศไทย จะมาดูน้องเรา แต่พ่อบอกให้เราไปนอนบ้านเพื่อนคืนนีง เพราะเขาจะมาบ้าน เราก็ทำตาม แต่คิดไปมาเราคิดว่าเราก็มีตัวตนเหมือน เลยโทรไปบอกพ่อให้พูดความจริงออกมา เราเลยโดนด่า สุดท้ายก็ไม่ได้พามาบ้าน ตอนนั้นเราเลือกให้เวลาผ่านไปเร็วขึ้นโดยการกินยาแก้ปวดหัวหลายๆเม็ดให้ตัวเองหลับ.....เราหลับไป1วันเต็มๆ(ถึงว่าทำไมการนอนหลับถึงเป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุดแล้ว)

จนมาถึงปัจจุบัน เราโตขึ้น และพยายามเข้าใจโลก พยายามมองคนที่เขามีชีวิตที่แย่กว่าเราแล้วเขาสู้ เราก็สู้ตาม 
ป้าของเราไปดูดวงแม่เรากับพระมาท่านบอกว่า ในปีหน้าที่จะถึงพ่อเราจะแยกทางกับแม่ไปเจอหญิงอื่น ด้วยความที่คนที่หาเลี้ยงทุกคนในบ้านตอนนี้มีพ่อ เป็นเสาหลัก  เราจึงต้องอดทนกับความรู้สึกทุกอย่างที่เข้ามา อย่างเช่นเวลาเราโดนเหยียดจากพ่อหรือน้อง เราก็ต้องอดทน แต่บางทีก็ทนไม่ไหว เรามักจะบอกให้แม่เลิกกับพ่อแล้วกลับไปอยู่กับยายที่ตจว.  เราทำถูกไหม (แม่เราโอเคกับพ่อถึงแม้ว่าจะบ่นพ่อเยอะ)
... ที่เราต้องเล่าเรื่องทั้งหมด อยากปรึกษากับทุกคนว่า เราควรจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรดี อีก2ปีก็จบม.6แล้ว ต้องแยกไปอยู่หอคนเดียว จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน คือเราอดทนมามากๆแล้ว แต่ตราบใดที่เราหาเลี้ยงชีพไม่ได้เราก็ต้องทนเหรอคะ มีใครมีวิธีที่ดีกว่านี้ไหมT.T