ผมสงสัยมานานแล้วว่า ทำไมทุกคนถึงเรียกหาแค่ความถูกต้องทั้งๆที่ความจริงแล้วมันไม่มี ยิ่งเวลาโดนคนอื่นถามว่าสิ่งที่ตัวเรากำลังทำอยู่มันถูกมันดีแล้วหรอ ผมค่อนข้างหงุดหงิดและอยากจะตอกหน้ากลับไปแต่ก็นะ ก็เขาเป็นผู้ใหญ่นิ ในความคิดผมคือ โลกนี้โลกไหนก็ตามมันไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความถูกต้องอยู่เลย ความถูกต้องก็คือสิ่งที่คนหมู่มากยอมรับมันและความผิดคือสิ่งที่คนหมู่มากไม่ยอมรับ การที่คอยชี้แนะว่าอะไรถูกอะไรผิด ก็ไม่ต่างอะไรกับการใฟ้เราไหลไปตามคนหมู่มาก มันทำให้เราไม่ได้ฉุกคิดอะไรขึ้นมาเลย เอาแต่เชื่อฟังคนหมู่มากและยึดมั่นกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ว่าเป็นความถูกต้อง ทั้งๆที่ความผิดไม่ได้ต่างอะไรกับความถูกต้องเลย แค่คุณไม่ยอมรับมัน แค่เมื่อไหร่ที่คุณไม่ยอมรับความถูกต้อง คุณก็จะบอกว่ามันผิด ถ้ามองกันให้ชัดๆแล้วโลกนี้โลกไหนๆมันก็ไม่มีอะไรเลยซักอย่าง เพราะการที่มันมีอยู่ก็เพราะมนุษย์หากมนุษย์ไม่แบ่งแยกความผิดความถูกนั่นคือธรรมชาติ การที่เชื่อในคนหมู่มากคือการไร้ความคิด การที่ใครบางคนเห็นต่างก็ถูกมองว่าเป็นคนผิดปกติ ทั้งๆที่คนผิดปกตินั้นไม่มี คนที่สร้างคนผิดปกติขึ้นมาก็คือตัวคุณเอง ไม่ว่าจะเป็นอะไรทุกสิ่งทุกอย่างก็ล้วนเกิดขึ้นมาจากคุณ ผิดชอบชั่วดี มีค่าไร้ค่า มันอยู่ที่ความคิด มีนิทานเรื่องนึงบอกผมว่า มีพ่อลูก สอนถึงคุณค่า ให้ลูกนำหินไปสถานที่ต่างๆ ตลาด ห้าง พิพิธภัณฑ์ ลูกนำหินไปตลาดและวางขาย มีคนเดินมาเพราะอยากได้ความงดงามของหินก้อนนั้นและถามราคา เด็กหนุ่มชูสองนิ้วตามพอบอก และชายคนนั้นก็บอก20หรองั้นขอซื้อ เด็กหนุ่มดีใจไปหาพอและเล่าเรื่องให้ฟังว่าเขาขายหินไร้ค่าที่เก็บได้ ได้ราคาตั้ง20บาท พอบอกงั้นลูกนำหินก้อนนั้นไป ห้าง และทำเหมือนเดิม ไม่นานก็มีคนเดินมาและเด็กหนุ่มทำมือเหมือนเดิม ชายคนนั้นตกใจและซื้อไปในราคา 2000 เด็กหนุ่มดีใจหนักมากและไม่คิดว่าจะขายหินธรรมดาๆได้ขนาดนี้ พ่อบอกให้นำหินไปที่พิพิธภัณฑ์ ้เด็กหนุ่มนำหินก้อนนั้นไป ไม่นานคนก็กรูกันเข้ามาและขอซื้อเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มชูสองนิ้วขึ้นคนในนั้นต่างบอกสองแสนฉันขอซื้อ เด็กหนุ่มดีใจแทบเสียหลักและขายรีบวิ่งไปหาพ่อและถาม ว่า หินก้อนนี้มันคืออะไรทำไมถึงขายได้แพง คนพ่อกล่าว มันคือหินธรรมดาๆ ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย เด็กหนุ่มถามกลับ แล้วทำไมมันถึงขายได้ พ่อตอบ ที่ขายได้เพราะคนมองว่ามันมีคุณค่า อย่างลูกเอาหินไปที่ตลาด ลูกก็ขายได้ 20 หากนำไปห้างขายได้ 2000 แต่หากนำไปพิพิธภัณฑ์จะขายได้ถึงสองแสน ที่พ่อจะบอกคือทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไร้คุณค่า แต่สิ่งที่ทำให้มันมีค่าคือคนรอบข้างสถานที่และบุคคล หากมันไปอยู่ที่ไปควร ยู่ก็จะมีค่ามาก หากอยู่ที่ไม่ควรอยู่มันก็จะเป็นเพียงสิ่งไร้ค่า แต่ท้ายที่สุดไม่ว่าจะมีค่าหรือไม่ คนที่กำหนดก็คือตัวเรา 
เมื่อนิทานจบไปเพื่อนๆมีความรู้สึกยังไงกันครับ กับทัศนคติของผม