ในที่สุด วันนี้ก็มาถึง เรามาถ่ายพรีเวดดิ้งกัน เราใส่ชุดไทยสีชมพู รู้สึกว่าตัวเองสวยมาก เรามองไปที่ว่าที่เจ้าบ่าว ก็ทำให้นึกถึงเรื่องราวความรักที่เป็นเด็ก ย้อนกลับไปตอน ม.ต้น
เอม มีความรักครั้งแรก ซึ่งแอบชอบรุ่นพี่ ม.4 คนนึง ทุกอย่างเหมือนเขียนมาให้เป็นแบบนี้ เอมกับรุ่นพี่คนนั้นได้เป็นแฟนกันจริงๆ พี่เต้ คือรุ่นพี่ที่เอมแอบชอบ อยู่เรื่องนี้ก็เหมือนละคร เพราะเส้นทางก็ไม่ได้โรยด้วยดอกกุหลาบ ก็เหมือนละครน้ำเน่าหลายๆเรื่อง ที่พ่อแม่ไม่ค่อยชอบผู้ชาย อาจเป็นเพราะฐานะหรือความเชื่อที่ยึดติดอะไระเดิมๆ พี่เต้จึงต้องพยายามทำให้เป็นที่ยอมรับให้ได้ ทั้งตั้งใจเรียน ไม่เกเรหรือออกนอกลู่เลย สุดท้ายทุกคนต่างเข้าใจในความรักของเอมและเต้และปล่อยให้ทั้งสองได้ลองคบกัน วันนึงเมื่อถึงพี่เต้เรียนจบ ม.ปลายจึงเข้าเรียนต่อ ปวส. เทคนิคในตัวเมือง ส่วนเิมเนื่องจากครอบครัวเป็นครูทั้งพ่อและแม่จึงทำให้ เราก็อยากเป็นครูเช่นกัน เอมพยายามสอบเข้ามหาลัยแห่งหนึ่งจนติด ช่วงที่เอมเรียนมหาลัย พี่เต้ก็เข้าสู่วัยทำงาน และแล้วความไกลก็เป็นเหตุให้ทั้งคู่เริ่มห่าง แต่ทั้งสองคนก็พยายามติดต่อกันเรื่อยๆ เมื่อว่างตรงกันก็หาเวลามาพบกัน ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง ผ่านมาไม่กี่ปีเอมก็ใกล้จะเรียนจบ เอมได้ที่ฝึกสอนในโรงเรียนแห่งหนึ่ง เอมก็เริ่มมาโฟกัสในหน้าที่นักศึกษาฝึกสอนมากขึ้น เพราะมันคือช่วงสำคัญของชีวิตแล้ว ระหว่างนั้นเอมและเต้ก็ห่างกันมากขึ้น พูดคุยกันน้อยลง แต่ลึกๆแล้วเอมก็เข้าใจว่าคนที่คบกันมาหลายปี ความหวานแบบเด็กๆก็จะหายไป พี่เต้คงตั้งใจทำงานสร้างเนื้อสร้างตัว เพื่อพวกเราทั้งสองคน และแล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่หมู่บ้านเรามีงานฉลอง งานแต่งงานของคนที่รักกันและต้องประกาศให้คนอื่นได้รับรู้ตามประเพณีไทย เป็นวันที่เอมจำได้แม่นไม่ลืมเลย น้องของเอมทักมาหาแล้วถามว่า "เกิดอะไรขึ้น พี่เขาจะแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ ผู้หญิงคนนั้นท้องด้วย" ตอนนั้นเหมือนโลกหยุดหมุน มันเกิดขึ้นได้ยังไง เอมได้แต่คิดว่า"เรายังไม่ได้เลิกกันเลย" เพื่อนๆเริ่มทักมาถาม เอมได้แค่อ่านแต่ไม่มีอะไรจะตอบ ตั้งแต่วันนั้นเอมบล็อกทุกการติดต่อจากเขาไปเลย ไม่ต้องการคำตอบหรือคำอธิบายอะไรทั้งนั้น บางคนที่อ่านมาถึงตอนนี้อาจส่งสัยว่าิเอมไปถ่ายพรีเวดดิ้งกับใคร....
"ขอบคุณที่รอ" ใครจะไปรู้เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นมามากมายทำให้เอมลืมคนที่อยู่ที่ข้างๆมาตลอด บาส คือเพื่อนเอมตั้งแต่มัธยม บาสเป็นคนเดียวที่ไม่เคยหายไปไหนเลย จนทำให้เอมมองข้ามไป มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่เขาอยู่ข้างๆทั้งทุกข์และสุข ที่สำคัญเอมก็รู้ว่าบาสชอบมานานแล้ว นอกจากนั้นบาสก็จเคยบอกเอมแล้ว แต่ด้วยความเป็นเพื่อนและเอมมีคนที่คบอยู่แล้ว จึงทำเป็นไม่สนใจและมองข้ามผ่านไปเลย แต่บาสก็ยังจะรอ สุดท้ายเอมก็ยอมเปิดใจ ทำให้มองเห็นภาพความห่วงใยที่ผ่านมา ทุกอย่างเริ่มชัดขึ้น และนี่คือเวลาที่เหมาะเอมตัดสินใจเป็นแฟนกับบาสเมื่อไม่นานนี้ ถ้าจะให้นับระยะเวลาที่เป็นแฟนกันก็ประมาณ 2ปี หลายอย่างก็เริ่มลงตัวและรวดเร็วมาก เอมมีความสุขที่มีคนที่รักมาอยู่ด้วย บาสเองก็ดูมีความสุข เมื่อทั้งสองคนเรียนจบ ก็มีงานหมั้นเกิดขึ้นแบบง่ายๆ จนวันนี้เป็นวันที้ต้องประกาศให้ทุกคนรู้แล้ว ว่าทั้งสองนั้นรักกันและพร้อมที่จะอยู่ด้วยกัน
#1 เรื่องสั้นๆ ฉันยังรักเธอ : ขอบคุณที่รอ