เมื่อฉันถูกทำร้าย จากคนที่บอกว่ารักฉัน

เรากับสามีคบและแต่งงานกันมา    5 ปี    ทุกอย่างเป็นไปตามคู่รักทั่วไป มีทะเลาะกันบ้างสุขบ้าง  ช่วงเวลาแรกที่คบกันก่อนแต่งงาน 2 ปี                             เราเป็นฝ่ายที่จะยอมซะมากกว่า   เราเป็นคนเงียบ   โกรธเงียบ   ไม่พอใจเงียบ   ไม่พูดหยาบ    แต่อาการจะออกทางสีหน้า   ส่วนเขาเป็นคนที่ไม่ได้ดั่งใจจะแสดงอาการออกมากกว่า    เราสองคนเหมือนขั้ว+ ขั้ว-    หลังจากแต่งงานทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด   เราคนที่ไม่พูดไม่โวยวาย กลับกลายเป็นคนเจ้าอารมณ์ปากร้ายเหมือนมันเก็บกดมานานแล้วมันระเบิด    ทะเลาะทุกอย่างเราพร้อมด่าโวยวาย    บางทีเราก็ไม่ได้ชอบนิสัยนี้แต่เหมือนนิสัยเขาสะท้อนมาให้เราต้องแสดง    มาปีที่5ปีนี้ที่ทุกอย่างมันเลวร้ายไปหมด    เรามีเพื่อนสนิทที่บางคนออกแนวเจ้าชู้     คุยเยอะ    เที่ยวเก่ง   แล้วแฟนก็ไม่ชอบที่เราต้องอยู่ในเรื่องแบบนี    แต่เราเคยบอกหลายครั้งแล้วว่ามันคนละคนกัน    เราไม่ทำและไม่คิดจะทำ    ตลอดเวลา5 ปีเราไม่เคยนอกใจ    นอกกาย    หรือ     คุยกับผู้ชายคนไหนเลย    แต่เขาก็ไม่เชื่อใจ    ความระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นก่อนโควิท    เขาต้องไปทำงานต่างประเทศเราคุยกันทุกวัน    ทุกอย่างยังเป็นไปด้วยดีถามนู้นนี้นั้นทุกวัน    หลังกลับจากต่างประเทศเขาต้องไปทำงานต่อต่างจังหวัดเพราะโควิท    เราห่างกันเดือนกว่าเขาโทรทุกวัน    เช็คทุกวันด้วยความที่เราไม่ชอบคุยโทรศัพท์นานๆ    ไม่ชอบให้จิกให้ตามเขาต้องการแบบโทรปุ๊ปต้องรับ     ถ่ายรูปส่ง    วิดีโอคอลดู    ว่าสิ่งที่ทำจริงไหม   เราไม่ชอบอะไรแบบนี้มันเหมือนไม่เชื่อใจกัน    ทำให้เราโวยวาย    หงุดหงิด    ทุกครั้งที่เราต้องวิดีโอคอล    หรือถ่ายรูปส่งทุกอย่างเริ่มสะสมๆ     จนเราเกิดความรำคาญ     อึดอัด     ทุกครั้งที่โดนระแวง     อาการเราก็จะออกยิ่งทำให้เขาคิดว่าเรามีคนอื่น     คุยกับคนอื่น     ไปกับคนอื่น     หลังจากที่ประเทศเปิดให้เดินทางข้ามจังหวัดได้   เขากลับมาอยู่กับเราเริ่มทำงานใหม่     เวลาพักเที่ยงเขาจะกลับมาทานข้าวที่บ้านอาการระแวงเขายิ่งหนักไปใหญ่     เวลามีงานนอกเขาจะแอบมาดูที่บ้าน     ว่าเราทำอะไร    อยู่กับใคร    จอดรถไกลๆ    เพื่อไม่ให้เรารู้แต่เราไม่มีอะไรและไม่ได้ทำอะไร    ทุกๆเย็นเลิกงงานกับมาเขาจะเช็คที่นอน     มีคราบไหม     เช็ตชุดนอนที่ใส่    เช็คยันเสื้อผ้ากางเกงชันใน     ทำไมเที่ยงชุดนี้เย็นเปลี่ยนทำไม      มันจะมีคำถามทุกวันทุกๆคืนเราจะต้องทะเลาะกัน     ด้วยเรื่องความระแวง     จนเราเครียดจนจะบ้าเพราะโวยวาย    ด่าทอ    หรือพูดดีๆเขาก็ไม่เชื่อ    วันไหนที่คุยดีๆเหมือนจะเข้าใจอีกวันก็จะรุนแรง     ถึงขั้นให้ไปสาบานจุดธูปเราก็ไป     เพราะเราไม่ทำเราไม่กลัวพาไปหาร่างทรงที่เคราพ     ท่านก็พูดเหมือนทุกคนว่าคิดไปเองเราไม่มีอะไร     เหมือนเขาจะเชื่อปรับความเข้าใจคุยกันใหม่   สุดท้ายก็เหมือนเดิมวันที่ทุกอย่างมันพังและจบ     เขากลับมาและเช็คที่นอน     ใต้ที่นอนมันมีคราบสีขาวซึ่งเราไม่รู้ว่าคราบอะไร    เขาพูดกับเราว่า    "ทำไมไม่หยุด"    เมื่อไรจะหยุดทำ     เราไม่รู้มันคืออะไร     เราก็โวยวายและบอกให้เขาไปซะเพราะต่อให้ใครหน้าไหนมาพูดก็ไม่มีวันเชื่อใจกัน    เขาทนไม่ไหวแล้วลุกขึ้นมาตบหน้าเรา     นาทีนั้นเราสติหลุดฃ็อคมากเพราะในชีวิตเราไม่เคยโดนผู้ฃายทำร้าย    แค่ทำร้ายจิตใจเราก็ว่าแย่มากแล้วเราไม่ชอบเรื่องแบบนี้     เขาตบเราซ้ำอีก2-3ครั้งและถามว่าเราทำๆไม    เรามีสติก็ลุกขึ้นสู้    และไล่เขาออกไปจากบ้าน    ตั้งแต่วันนั้นจนตอนนี้เดือนกว่าๆ เราเลิกกันด้วยเรื่อง    การยัดเหยียด    กล่าวหา    ใส่ร้ายว่าเรามีชู้    และเขาไปป่าวประกาศบอกทุกคน    ว่าเรามีชู้มันแย่เราทำผิดอะไรคำถามในหัวมันมีมากมาย    ว่าชีวิตคู่เราต้องจบแบบนี้ใช่ไหม?    ไม่มีการอ้อนวอนใดๆ     เขาแค่ขอโทษที่ตบเราแต่ใจเขาเชื่อสนิทใจว่าเรานอกกาย    วันนี้เรายังคงมีความคิดถึงจางๆ    เขาเป็นผู้ชายที่ดูแลเอาใจใส่     ขี้อ้อน    มุมแย่ๆเราขอเก็บไว้ในใจ     เราไม่อธิบายอะไรทั้งนั้นเวลาจะพิสูจน์เองว่าเราไม่เคยทำอะไรแบบนั้น    แต่หากวันนั้นเธอคิดได้หรือมีสติ    มันอาจจะสายไปแล้วเพราะโอกาสเราให้เธอมามากพอ    การทำร้ายร่างกายเราไม่สามารถรับมันได้