ไม่เชิงว่าเป็นคำถาม เล่าประวัติ ระบายความอัดอั่นตันใจ

สวัสดีครับ ผมมีชื่อเล่นว่า อุ้ย ครับ อยากมาเล่าความลำบากสักหน่อย หากมีอะไรแนะนำได้นะครับ เรื่องมีอยู่ว่า ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนว่า ตัวเองเป็นคนที่ไร้ค่ามาก ผมอายุ28ปี ย้อนไป10ปีที่แล้ว ผมเริ่มจากบ้านไป ทำงานที่ กทม.ด้วยความหวังว่าสักวันจะมีชีวิตที่ดีขึ้น และหนีจากความจน อดทนทำงานหวังว่าจะเก็บเงิน แต่ชีวิตมันไม่ง่ายอย่างที่คิด ค่าใช้จ่ายการอยู่การกิน ยิ่งทำงานยิ่งไม่มีเงิน เพราะหมดไปกับการใช้ชีวิต ส่งให้แม่บ้างนิดๆหน่อยๆ แต่ก็พอได้ช่วยปลดเปลืองหนี้สินให้แม่จนหมด แต่ก็ดั่นด้น อยู่เกือบ10ปีเต็ม ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย จนกระทั้งมาเจอ พิษร้าย COVID-19 ทำให้ผมต้องกลับมาอยู่ที่บ้าน โดยที่ไม่มีอะไรเลย จะว่าไม่มี ก็มีมอเตอร์ไซต์1คัน แต่ที่ผมรู้สึกเสียใจมากสิ่งที่ผมทำไม่สำเร็จ คือ แม่ของมีอาชีพ ทำไร่ทำนา ค้าขายบ้างนิดๆหน่อยๆตามตลาดนัด ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน ผมพาแม่ไปขายของที่ตลาด ผมนั่งมองแม่ของน้ำตาผมก็ไหลออกมา และผมสัญญากับตัวเองว่า สักวันผมจะทำให้แม่ของผมมีชีวิตที่ดีให้ได้ จากวันนั้นจนวันนี้ ผมยังทำมันไม่สำเร็จ เหมือนชะตาชีวิตมันเล่นตลกกับผม เมื่อก่อนสมัยทำงานใหม่ ผมมีเงินเก็บอยู่บ้าง เลยเอามาปล่อยกู้ สุดท้ายโดนโกงเงินก็ไม่ได้คืนสักบาท ปัจจุบันผมอยู่กับแม่ที่บ้าน ช่วยแม่ทำงานที่บ้าน ทำทุกอย่างที่ทำได้ ก็พอมีรายได้เดือนละ3000-4000บาท คิดว่าพอไหม ไม่พอครับ แต่ทำอะไรไม่ได้มาก ฝันอยากมีรถยนต์สักคัน อยากพาแม่เอารถมาวิ่งขายของ หรือไม่ก็เปิดร้านขายอะไรสักอย่าง แต่ๆไม่มีปัญญา ต้นทุนชีวิตไม่มีอะไรเลย ที่นาที่ทำกินก็ไม่มีเป็นของตัวเองเช่าเขาทำ พูดถึงเรื่องทำนาเหรอ ไม่มีหรอกข้าวขาย มีแต่เก็บไว้กิน ผลผลิตก็ได้น้อย นาข้าวเสียหายได้ผลน้อย ก็มีงานสานกระติ๊บข้าวเหนียว พอได้ดังรายได้ข้างต้นที่บอกไป วันหนึ่งแม่ผมพูดขึ้นว่า เห็นคนข้างบ้านเขาออกรถกระบะคันใหม่ป้ายแดง มาพูดให้ผมฟัง ผมบอกแม่ว่า ไม่ต้องไปอิจฉาเขาหรอกแม่ ซื้อรถมีแต่หนี้สินทั้งนั้นไหนจะค่าผ่อนต่อเดือน ประกันต่อปีต่อภาษี ค่าซ่อมบำรุงต่างๆ มากมาย ผมก็พูดไปแบบนั้นให้แม่สบายใจ เราไม่มีอย่างเขาก็ไม่ต้องอิจฉาเขาหรอก แต่ในใจผมแทบอยากจะร้องไห้ ว่าผมทำไมถึงทำไม่ได้ทั้งก็พยายามจนถึงที่สุดแล้ว ได้แต่คิดในหัวอยู่ซ้ำๆ มีเพื่อนถามหลายคนว่าทำไมไม่ไปหาทำงานละ อยู่บ้านจะได้อะไร ใช่ครับทำไไมไม่ไปทำงาน  เหตุที่ไม่ไปทำงานเพราะ แม่ของไม่ค่อยสบาย เจ็บออดๆแอดๆตามประสาคนแก่ แม่ผมอายุ60กว่าแล้ว แม่บอกไม่ต้องไปทำงานหรอก อยู่กับหากินตามบ้านนอกเราก็พออยู่ได้ ก็เพราะอยากอยู่ดูแลแม่ผมถึงไม่อยากไปไหนไกลแต่ก็ยังคิดอยู่ว่าจะหาเงินที่ไหนมาซื้อรถยนต์ ไม่มีปัญญาเลย พูดถึงด้านครอบครัวผม พี่ชายผมก็ไม่ค่อยมีเวลาดูแลแม่เพราะเขาต้องดูแลครอบครัวเขาเอง ส่วนพี่สาวก็ใช้ชีวิตโดยไม่ค่อยสนใจแม่เลย มีแต่ผมที่ค่อยดูแลและพูดคุยปลอบใจแม่เสมอ แต่ทำไมชีวิตถึงได้ลำบากยากเย็นแสนเข็นซะเหลือเกิน โธชีวิตน้อชีวิต สู้ๆครับสักวันมันต้องดีขึ้น ถ้าไม่ตายไปเสียก่อน