สวัสดีค่ะคือเราแนะนำตัวก่อนนะเราป่วยเป็นโรคซึมเศร้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลศรีธัญญาแต่ปัจจุบันเราไม่ได้รักษาแล้วค่ะ ก่อนหน้าที่เราจะรู้ตัวว่าเราป่วยตอนนั้นเราเริ่มฝึกงานค่ะมีหน้าที่เป็นผู้ช่วยฝ่ายขายที่ศูนย์รถยนต์แห่งหนึ่งแฟนเป็นคนฝากเราเข้าไปฝึกงานค่ะแล้วช่วงนั้นพ่อกับแม่เราทะเลาะกันบ่อยมากเพราะพ่อเรามีผู้หญิงใหม่ค่ะส่วนพี่เรากับแฟนเขาก็ทะเลาะกันเราไม่แน่ใจว่าทะเลาะกันสาเหตุอะไรแต่ทะเลาะกันถึงขั้นทำร้ายร่างกายกันช่วงนั้นเราเครียดมากๆบวกกับเรายังปรับตัวกับที่ฝึกงานไม่ค่อยได้เราฝึกมาได้สักพักนึ่งเราเริ่มมีอาการแปลกๆคือเรานอนไม่หลับติดๆกันหลายคืนเรารู้สึกเหม่อลอยอยากอยู่คนเดียวเราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่ารู้สึกเป็นภาระกับคนในครอบครัวและคนรอบข้างหลังจากนั้นเราก็พยายามฆ่าตัวตายรอบแรกเราพยายามเอามีดจะแทงตัวเองในใจเราตอนนั้นอยากตายมากๆแล้วเราก็คิดถึงลูกที่เราแท้งไปเราต้องบอกก่อนนะคะ ว่าเราเคยท้องค่ะเราแท้งลูกสาเหตุจากเราท้องนอกมดลูกค่ะตอนนั้นลูกเราได้2เดือนมันฝังใจเรามากพอเราคิดถึงลูกเราก็พยายามทำร้ายตัวเองเราคิดเสมอว่าเราเป็นคนทำให้ลูกตายเราโทษตัวเองต่างๆนาๆเราได้เริ่มเอามีดกรีดข้อมือตัวเองเราไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลยเรากรีดจนเห็นเส้นเลือดและเนื้อของเราแล้วเราก็นั่งมองเรารู้สึกเฉยมากหลังจากนั้นแฟนเราก็เข้ามาช่วยเราปลอบใจเราพาเราไปหาหมอ หมอก็ทำแผลไปชวนเราคุยไปแล้วมีพี่พยาบาลถามเราว่ามีเรื่องอะไรทุกข์ใจหรือเปล่าอยากคุยกับหมอไหมพี่จะส่งขึ้นไปหาหมอเผื่อเราจะดีขึ้น เราก็ไม่ได้พูดอะไร หลังจากนั้นเราก็ถูกส่งขึ้นไปแผนกจิตเวชค่ะ หมอก็ถามอาการเราเราก็เล่าไปแต่หมอก็ไม่ได้พูดอะไรมากแล้วก็ให้ยาเรามากิน พอเรากลับบ้านมาเราก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่พูดอะไรแล้วเราก็เริ่มไปฝึกงานต่อเราหยุดพักไป2วันค่ะแต่แฟนเราทำงานปกตินะคะ พอตอนเช้ากำลังจะถึงที่ฝึกงานเราอาเจียนออกมาเวียนหัวไปหมดคล้ายๆกับเราไม่ได้นอนมาหลายคืนจนแฟนพาเราไปโรงพยาบาลอีกหนึ่งรอบเพราะกลัวเราเป็นอะไรแต่ครั้งนี้แฟนเราหยุดงานค่ะโดยโทรลาหัวหน้าและHRค่ะพอกลับมาถึงบ้านป้าเรากับพี่เรารู้เรื่องเลยพาเราไปหาหมอที่โรงพยาบาลศรีธัญญาโดยที่เราไม่รู้ตัวอยู่ๆแฟนเราก็อุ้มเราขึ้นรถโดยที่ไม่ได้บอกว่าจะไปไหนและก็ขับรถพาเราไปโดยที่พี่เรากับป้าเราไปรอที่โรงพยาบาลอยุ่แล้วค่ะ เราก็รักษาตามอาการไปหมอก็ให้ยาเรามากินหมอจะให้เรานอนโรงพยาบาล2เดือนแต่แฟนเราไม่อยากให้นอนเพราะเป็นห่วงเราหมอเลยนัดให้มาหาแบบติดๆกันค่ะ อาทิตย์นึ่งนัดมา2-3ครั้งทำให้แฟนเราต้องลางานบ่อยจนทำให้หัวหน้าว่าแฟนเราแต่เราเข้าใจหัวหน้างานนะคะเราก็เอาแต่โทษตัวเองไม่อยากทำให้แฟนต้องมีปัญหากับที่ทำงานจนมีความคิดที่อยากฆ่าตัวตายรอบสองค่ะเราตัดสินใจผูกคอในห้องเราเพื่อไม่ให้เราต้องเป็นภาระแฟนแล้วคนในครอบครัวตอนที่เรากำลังจะขาดใจแฟนเราก็มาช่วยเราอีกครั้งเราก็ไม่เข้าใจว่าทุกๆครั้งที่เราจะฆ่าตัวตายทำไมแฟนเราถึงเข้ามาเห็นแล้วช่วยเราทุกทีเพราะตอนเราผูกคอเป็นตอนที่ทุกคนในบ้านไปทำงานกันหมดแต่แฟนเราเอะใจอะไรเราก็ไม่แน่ใจขับรถกลับบ้านมาวิ่งมาช่วยเรา อันนี้แฟนเราเล่าให้ฟังนะคะ หลังจากนั้นแฟนเราก็พาไปหาหมอที่โรงพยาบาลศรีธัญญาอีกครั้งหมอก็ได้ให้ยาแรงกับเรามาให้เรากินพอเรากินเราก็หลับสามวันเลยค่ะพอเราตื่นขึ้นมา เราก็โดนที่ที่ฝึกงานไม่ให้เราฝึกงานเพราะเราหยุดบ่อยเราเข้าใจบริษัทนะคะ ส่วนแฟนเราก็ตัดสินใจลาออกเพื่อมาดูแลเรา ตอนนั้นเราสงสารเขามากค่ะเขาทำงานอยู่แผนกช่างซ่อมบำรุงเขามีเพื่อนเยอะค่ะ เขาเล่นมือถือแล้วก็ดูรูปเพื่อนไปเที่ยวแล้วยิ้มคนเดียวเหมือนเขาคิดถึงเพื่อนเขามาเล่าให้เราฟังว่าเพื่อนๆเขาได้โบนัสได้ขึ้นเงินเดือนคือเราสงสารเขามากที่ต้องมาเสียอนาคตเพราะเราเพราะเขาเป็นรองหัวหน้าช่างอะค่ะ เราเอาแต่โทษตัวเองส่วนเราก็ต้องดร๊อปเรียนไว้เราสงสารแม่ที่ตั้งความหวังไว้กับเรา เราก็เริ่มไปหาหมอตามนัดอาการเราก็ดีขึ้นเรื่อยๆค่ะ จนวันนึงตอนนั้นเป็นวันเกิดพี่เราอยู่ๆแม่เราก็พูดขึ้นมาว่าดูลูกคนอื่นสิเขาไม่มาเป็นภาระพ่อกับแม่แบบนี้หรอกนะทำอะไรก็ไม่สำเร็จสักอย่างแล้วพ่อเราก็พูดต่อว่าเรียนก็ไม่จบอะไรก็ไม่เอาไม่มีอะไรดีเลยน่าจะตายๆไปตั้งแต่ทีแรกแล้วพี่เราก็พูดต่อว่าเป็นโรคประสาทอีกเดี๋ยวดีเดี๋ยวบ้า คือเราก็ไม่แน่ใจว่าเพราะอะไรอยู่ๆพ่อกับแม่และพี่เราถึงพูดแบบนี้เราก็วิ่งเข้าห้องแล้วร้องไห้มันจุกที่อกมือเราสั่นใจเราสั่นไปหมดหูมันอื้อๆตื้อๆแล้วแฟนเราก็วิ่งมากอดเราแล้วปลอบใจเรา หลังจากนั้นแฟนเราก็เริ่มสมัครงานเพราะมีภาระส่งรถค่ะเงินสำรองก็เริ่มหมดแฟนเราก็สมัครงานแล้วเราก็อยากทำงานเลยไปปรึกษาหมอค่ะแต่หมอแนะนำให้เราหายดีก่อนหมอไม่อนุญาตให้ไปทำงานและเรียนโดยเด็ดขาดเลยค่ะแต่เราก็รั้นไปทำงานเพราะอยากช่วยแฟนหาเงินค่ะมาแบ่งเบาภาระและช่วยเหลือคนในบ้านสุดท้ายเราทำได้แค่สองวันเราก็ออกเราร้องไห้นอนไม่หลับแต่เราทำทุกอย่างปกติเพราะแฟนเราเริ่มทำงานที่ทำงานใหม่เราไม่อยากให้แฟนเราเป็นห่วงเรากลัวเขาจะหยุดงานพาเราไปโรงพยาบาลอีก พอพ่อกับแม่เรารู้ว่าเราทำงานได้แค่สองวันเขาก็ว่าเราไม่มีปัญญาทำอะไรได้เลยไม่เคยทำตัวให้มีประโยชน์ไม่รู้จะเกิดมาทำไม เราก็รู้สึกแย่ลงไปอีกแต่ต้องบอกนะคะว่าเราไม่ได้ไปหาหมอตามนัดแล้วเพราะเราไม่อยากให้แฟนเราหยุดงานเราไม่อยากเป็นภาระคนอื่นอีกแต่แสดงทำตัวเป็นร่าเริงอะค่ะให้แฟนเห็นว่าเราดีขึ้นเยอะแล้ว พอผ่านมาประมาณสองวันคือเรานอนไม่หลับเลยจนเราอยากฆ่าตัวตายอีกครั้งตอนนั้นเราไม่อยากอยู่แล้วจริงๆ เราเลยเขียนเป็นจดหมายลาทุกคนในบ้านแล้วทิ้งไว้ในห้องบนเตียงนอนเราส่วนเราก็เดินออกจากบ้านค่ะคือเราเดินไปจนไปวัดใกล้ๆบ้านเราแล้วเราก็ไปนั่งไหว้พระที่โบสถ์หลังจากนั้นก็ไปนั่งริมน้ำที่เขาให้อาหารปลาค่ะ เราไปนั่งตรงนั้นนานมากเหมือนเราตัดสินใจว่าเราจะไม่อยู่แล้วเรารู้ตัวทุกอย่างว่าเป็นบาปหนักมากแล้วเราต้องชดใช้บาปแต่ถึงมีชีวิตอยู่ก็มีค่าไม่ต่างกันค่ะเป็นภาระคนอื่นไม่มีประโยชน์ไม่เคยทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจอีกทั้งยังมาทำลูกตัวเองตาย พอเรากำลังจะลุกไปกระโดดสะพานฆ่าตัวตายค่ะ
แต่เราขอไม่บอกนะคะว่าสะพานอะไรแต่เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาขนาดใหญ่ในจังหวัดที่เราอาศัยอยู่ค่ะ ก็มีหลวงพ่อรูปนึ่งเดินมาหาเราเราก็ยกมือไหว้หลวงพ่อท่านดูเหมือนแก่ประมาณนึ่งแต่ไม่มากเท่าไหร่จีวรสีเข้มเกือบน้ำตาลค่ะมือท่านถือสร้อยหรืออะไรเราไม่ค่อยแน่ใจเป็นลูกกลมๆ ท่านเทศน์กับเราว่า สิ่งที่โยมกำลังจะทำเป็นบาปใหญ่หนักหนา ทำใจยอมรับว่าสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม ขอให้โยมมีสติหลังจากผ่านพ้นไปขอให้เร่งทำบุญสร้างบารมี หลังจากนั้นหลวงพ่อก็เดินจากเราไปเรางงไปหมดแต่ใจตอนนั้นเราไม่คิดอะไรนอกจากเราจะฆ่าตัวตาย พอนั่งสักพักเราก็เดินไปที่สะพานคือตอนนั้นเราก็ไม่รู้ว่าตัวเราเดินออกจากบ้านมาวัดแล้วเดินไปที่สะพานได้ยังไงเพราะไกลมากแล้วแดดร้อนมากๆด้วยเราก็ไม่เข้าใจตัวเอง หลังจากนั้นเราก็ไปหยุดยืนที่กลางสะพานประมาณไม่ถึงห้านาทีเราก็ถอดรองเท้าแล้วกำลังจะกระโดดลงไปมีคนแถวนั้นมาจากไหนไม่รู้เป็นผู้ชายขว้าเราเอาไว้แล้วโทรแจ้งตำรวจพอพี่ตำรวจมาถึงเขาก็ถามเราทำไมถึงทำแบบนั้นแล้วก็ขอเบอร์โทรญาติเราก็ไม่ได้เอามือถือมาเราจำได้แค่เบอร์แฟนส่วนพ่อกับแม่เขาไม่เคยโทรหาแล้วเราก็ไม่เคยโทรหาเขาเหมือนกันเหมือนเขาจะสนใจพี่เราสะมากกว่าเพราะพี่เรามีงานที่ดีมีเงินให้เขาและแต่งงานกับทหารที่มียศพอสมควรค่ะคล้ายๆกับว่าเขารักพี่เรามากกว่าพอแฟนเรามาเขาก็ร้องไห้กอดเราตอนนั้นเราก็ร้องไห้ค่ะ พี่ตำรวจก็ขอบัตรประชาชนเราจากแฟนเราเอาไปทำเอกสารอะไรเราไม่แน่ใจแล้วเขาก็เหมือนพูดกับเราว่าเข้มแข็งสู้ๆ แล้วเราก็กลับมาบ้านแต่เราขอร้องไม่ให้แฟนเราบอกใครในบ้านทั้งพ่อแม่พี่และป้าเราด้วยเราไม่อยากโดนเขาว่าเพราะเรารู้ว่าเขาต้องว่าเราแรงๆที่ทำให้เรารู้สึกแย่ หลังจากนั้นเราก็เก็บตัวเงียบในห้องของเราไม่ค่อยออกไปไหน ไม่พูดคุย ส่วนแฟนเราก็ไปทำงานปกติแล้วพูดให้กำลังใจเราทุกครั้งก่อนออกไปทำงานจนถึงทุกวันนี้ จนตอนนี้เราก็รู้สึกแย่รู้สึกสงสารแฟนเราสงสารคนในครอบครัวสงสารพ่อกับแม่ที่มีลูกอย่างเราเราเห็นเพื่อนแฟนที่ทำงานตอนนี้เขาได้ดีกันหมดส่วนแฟนเราก็เริ่มงานใหม่เราสงสารมากที่เป็นเพราะเราเองทำลายอนาคตของเขาและลูกของเราก็ต้องมาตายไปเพราะเราทุกวันนี้เราก็รู้สึกว่าเรื่องทุกอย่างที่แย่ๆของเรามันอยู่ในหัววนไปวนมาเราไม่อยากทำอะไรไม่อยากพูดกับใครเรานอนไม่หลับเราก็กินยาแก้แพ้ให้เรานอนหลับเอาเพื่อนๆว่าเราควรทำอย่างไรดีค่ะ ขอบคำปรึกษาหน่อยนะคะเราต้องการคำปรึกษามากๆ
รู้สึกตัวเองเป็นตัวปัญหารู้สึกไม่มีคุณค่ารู้สึกสงสารคนในครอบครัวและคนรอบข้างควรทำอย่างไรดี
แต่เราขอไม่บอกนะคะว่าสะพานอะไรแต่เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาขนาดใหญ่ในจังหวัดที่เราอาศัยอยู่ค่ะ ก็มีหลวงพ่อรูปนึ่งเดินมาหาเราเราก็ยกมือไหว้หลวงพ่อท่านดูเหมือนแก่ประมาณนึ่งแต่ไม่มากเท่าไหร่จีวรสีเข้มเกือบน้ำตาลค่ะมือท่านถือสร้อยหรืออะไรเราไม่ค่อยแน่ใจเป็นลูกกลมๆ ท่านเทศน์กับเราว่า สิ่งที่โยมกำลังจะทำเป็นบาปใหญ่หนักหนา ทำใจยอมรับว่าสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม ขอให้โยมมีสติหลังจากผ่านพ้นไปขอให้เร่งทำบุญสร้างบารมี หลังจากนั้นหลวงพ่อก็เดินจากเราไปเรางงไปหมดแต่ใจตอนนั้นเราไม่คิดอะไรนอกจากเราจะฆ่าตัวตาย พอนั่งสักพักเราก็เดินไปที่สะพานคือตอนนั้นเราก็ไม่รู้ว่าตัวเราเดินออกจากบ้านมาวัดแล้วเดินไปที่สะพานได้ยังไงเพราะไกลมากแล้วแดดร้อนมากๆด้วยเราก็ไม่เข้าใจตัวเอง หลังจากนั้นเราก็ไปหยุดยืนที่กลางสะพานประมาณไม่ถึงห้านาทีเราก็ถอดรองเท้าแล้วกำลังจะกระโดดลงไปมีคนแถวนั้นมาจากไหนไม่รู้เป็นผู้ชายขว้าเราเอาไว้แล้วโทรแจ้งตำรวจพอพี่ตำรวจมาถึงเขาก็ถามเราทำไมถึงทำแบบนั้นแล้วก็ขอเบอร์โทรญาติเราก็ไม่ได้เอามือถือมาเราจำได้แค่เบอร์แฟนส่วนพ่อกับแม่เขาไม่เคยโทรหาแล้วเราก็ไม่เคยโทรหาเขาเหมือนกันเหมือนเขาจะสนใจพี่เราสะมากกว่าเพราะพี่เรามีงานที่ดีมีเงินให้เขาและแต่งงานกับทหารที่มียศพอสมควรค่ะคล้ายๆกับว่าเขารักพี่เรามากกว่าพอแฟนเรามาเขาก็ร้องไห้กอดเราตอนนั้นเราก็ร้องไห้ค่ะ พี่ตำรวจก็ขอบัตรประชาชนเราจากแฟนเราเอาไปทำเอกสารอะไรเราไม่แน่ใจแล้วเขาก็เหมือนพูดกับเราว่าเข้มแข็งสู้ๆ แล้วเราก็กลับมาบ้านแต่เราขอร้องไม่ให้แฟนเราบอกใครในบ้านทั้งพ่อแม่พี่และป้าเราด้วยเราไม่อยากโดนเขาว่าเพราะเรารู้ว่าเขาต้องว่าเราแรงๆที่ทำให้เรารู้สึกแย่ หลังจากนั้นเราก็เก็บตัวเงียบในห้องของเราไม่ค่อยออกไปไหน ไม่พูดคุย ส่วนแฟนเราก็ไปทำงานปกติแล้วพูดให้กำลังใจเราทุกครั้งก่อนออกไปทำงานจนถึงทุกวันนี้ จนตอนนี้เราก็รู้สึกแย่รู้สึกสงสารแฟนเราสงสารคนในครอบครัวสงสารพ่อกับแม่ที่มีลูกอย่างเราเราเห็นเพื่อนแฟนที่ทำงานตอนนี้เขาได้ดีกันหมดส่วนแฟนเราก็เริ่มงานใหม่เราสงสารมากที่เป็นเพราะเราเองทำลายอนาคตของเขาและลูกของเราก็ต้องมาตายไปเพราะเราทุกวันนี้เราก็รู้สึกว่าเรื่องทุกอย่างที่แย่ๆของเรามันอยู่ในหัววนไปวนมาเราไม่อยากทำอะไรไม่อยากพูดกับใครเรานอนไม่หลับเราก็กินยาแก้แพ้ให้เรานอนหลับเอาเพื่อนๆว่าเราควรทำอย่างไรดีค่ะ ขอบคำปรึกษาหน่อยนะคะเราต้องการคำปรึกษามากๆ