เอ่อ..เรื่องนี้ทั้งหมดมันเป็นเพราะสาเหตุมาจากฉันเองทุกอย่าง *ยัำ ทุกอย่าง
คนทุกคนจะมีความรู้สึกๆนึง ที่เราไว้ใจใครมากๆ จะเป็นเพื่อนหรือแฟน หรือ พี่น้องต่างๆ ที่เราไว้ใจและมองเขาดีมาตลอด ใช่เขาก็เป็นคนดีไม่ใช่คนเลว เป็นคนปกติทั่ว ๆ ไป สมมุติว่า ถ้าให้เล่าเกี่ยวกับแฟน เพื่อน หรือคนอื่นๆที่รู้จักก็จะพูดสิ่งดีดีของเขาออกมาให้อีกคนหนึ่งฟัง แต่บางทีมันก็กลับกันเขามองเราว่าเฮ้ย!! ไม่ค่อยพูด อาย เหมือนนู่นเหมือนนี่แต่ในใจเค้าคิดว่าเราหยิ่ง ทนงตัวเอง สายตา สีหน้า มันบอกว่าตรงข้ามกับสิ่งที่พูด พูดกับเราอีกแบบ พูดกับคนอื่นอีกแบบ เหมือนเป็นตัวประหลาด บางครั้งก็อยากจะตะโกนว่า ทำไมต้องทำเป็นยิ้มสดใส ไร้เดียงสาใส่ ไม่เข้าใจ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะตัวเองมันค่อนข้างที่จะเรียบร้อย (เปรียบผ้าพับไว้ )มาตั้งแต่นั้น แล้วก็คีฟลุคตัวเองอันแสนเรียบร้อยนั้นเอาไว้ ซึ่งมันไม่เป็นตัวของตัวเองเลย พอทำหยาบมาพูดหยาบมา คนอื่นมาได้ยินก็จะมีอึ้งนิดๆ ไม่รู้ว่าอึ้งพูดหยาบหรืออึ้งอะไร แล้วก็ไปนินทา อ้อ ฉันรู้ ได้ยิน ไม่เชิงว่านินทาเพราะได้ยิน แต่ก็ต้องคีฟลุคเรียบร้อยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ (ไม่ใช่ตัวของตัวเองเลย ) แต่ละอย่างที่พูดวาจาออกมามันต้องไม่เจาะจง เจตนาเกินไป เหมือนสิ่งที่พูดกับสิ่งที่คิดมันตรงข้ามกัน เลยพูดออกมาเหมือนคนพูดน้อยๆๆๆมากๆๆ ถ้าพูดตามสิ่งที่คิดคนฟังรับไม่ได้แน่นอน แต่บางทีก็คิดว่าตัวเองใส่หน้ากากอยู่หรือเปล่า แต่คิดนะว่าตัวเองใส่หน้ากากอยู่หน้ากากปลอมๆที่ปิดบังตัวเองอยู่ จนคิดว่าสิ่งที่คิดว่าตัวเองดีอยู่ตอนนี้ มันทำให้คนอื่นรู้ว่าเราพูดช้า ตอบช้า ตอบคำบ้าง ไม่พูดบ้าง ใช่ก็เป็นแบบนี้สมองมันต้องพูดในด้านดีใง แต่ก้นบึ้งสมองมันไม่ได้คิดอย่างนั้น เช่น วิพากษ์วิจารย์สิ่งใดสิ่งหนึ่งว่าเป็นยังไง ก็ต้องพูดที่ออกมาเหมาะสมและไม่กระทบผู้ฟังเกินไป เช่น อาหารเมนูหนึ่ง รสชาติเป็นใง สิ่งที่คิด ก็เฉยๆ เหมือนทั่วไปไม่ถึงกับว่าอร่อยแต่ก็กินได้ ไม่มีปัญหาอะไร สิ่งที่พูด ก็อร่อยดี มันไม่ใช่ไหม เขาคิดว่าฉันพูดน้อยไปแล้ว ไม่พูดไปแล้ว ออ...
อยากบอกว่าตัวเองเป็นคนที่มีกำแพงค่อนข้างสูงสูงมากๆๆ มาจากหลายอย่าง ไว้ใจใครมากๆ เราก็จะเชื่อใจและเล่าความรู้สึกต่างๆให้ฟัง เรื่องนู่น เรื่องนี่ เรื่องนั่น ไปหมด ไม่มีการใส่หน้ากากคนที่ไว้ใจและคิดว่าเขาไม่พูดถึงเราสิ่งที่ไม่ดีหรอก ถ้าเขาจะพูดเขาคงพูดต่อหน้าว่าไม่ดี ติ เตียนไปแล้ว เลยเล่าเรื่องทุกอย่างให้คนๆหนึ่งฟังว่าจะไม่ทำร้ายเราทีหลังผ่านมานานเขาก็จะไม่คิดกับเราแบบนั้น เราดีกับเขาเขาก็น่าจะดีกับเราเหมือนกันเพราะว่าไว้ใจ แต่คนที่เราไว้ใจนี่แหละ เพิ่งรู้ว่าเขาพูดแบบนี้ถึงตัวเรามันเป็นสิ่งที่รับไม่ได้ที่สุด จะด่าอะไรสารพัดสารเพ เจ็บแค่ไหน คำบนโลกนี้มีมากแค่ไหนก็ไม่สะเทือนเพราะเคยรับมาหมดแล้วมันเลยรู้สึกเฉยๆกับคำพวกนี้ แต่คำบางคำที่พูดถึงเรามันเป็นคำที่เกลียดและไม่อยากให้พูดถึงมากๆๆ จนเก็บไปคิดและร้องให้อยู่คนเดียวที่ไม่รู้ ร้องให้แบบไม่มีเสียงเป็นการร้องให้ที่ทรมานอยากจะแสดงออกมาแต่ก็ไม่ได้ ร้องให้แบบเก็บกดข่มไว้ๆๆ ไม่ให้ใครรู้ว่าร้องให้อยู่ สิ่งที่เสียใจและร้องให้ที่สุดเขาไม่พูดกับตรงๆรู้ทีหลังเจ็บมาก และทำให้มีกำแพงหนาๆสูงๆกั้นอยู่ว่าคนนี้จริงใจหรือเปล่า... เคยจริงใจและไม่ได้ความจริงใจกลับมา ทำให้พูดน้อย และไม่กล้าที่จะเล่าสิ่งที่ตัวเองคิดอยู่ออกไป คิดไปคิดมาทำให้ร้องให้บ่อยๆๆจนคิดว่าตัวเองเป็นซึมเศร้าหรือเปล่าคิดมากๆๆ แต่ไม่มีใครรู้ สบายดี ยิ้มแฉ่งไปวันๆ หัวถึงหมอนเมื่อไหร่นึกขึ้นมาก็จะทำให้ร้องให้ๆๆ ออกมา นี่เป็นอะไรอยู่หรอ ดูหนัง ซีรีย์ ตลกๆๆ ถ้ามาในหัวก็จะเป็นดราม่าทันที กระทั่งที่เรื่องมันตลกแต่ร้องให้น้ำตาไหลต๊อกๆ เฮ้ย เป็นบ้าไหม ร้องทำไมไม่ได้เศร้าซักหน่อย แต่ทั้งหมดนี้ที่เกิดขึ้นใาจากตัวเองทั้งสิ้น ไม่ได้โทษใคร คิดไปเองและทำให้ตัวเองทุกข์ ตัวเองที่ผิดที่เป็นแบบนี้เอง คิดว่าไม่มีใครรัก ไม่มีใครแคร์ ปล่อยวางเถอะ (แต่ตอนนี้ยังไม่มูฟออน) ตัวเราต่างหากที่ทุกข์ คนอื่นเขาไม่ได้ทุกข์ไปกับเราด้วย ดังนั้นทำตามใจตัวเองซะ อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่า.....
อยากจะจบแค่นี้ไม่อยากเขียนต่อแล้ว
#จบอย่างเป็นทางการ
ตัวเองเป็นอะไรอยู่???
คนทุกคนจะมีความรู้สึกๆนึง ที่เราไว้ใจใครมากๆ จะเป็นเพื่อนหรือแฟน หรือ พี่น้องต่างๆ ที่เราไว้ใจและมองเขาดีมาตลอด ใช่เขาก็เป็นคนดีไม่ใช่คนเลว เป็นคนปกติทั่ว ๆ ไป สมมุติว่า ถ้าให้เล่าเกี่ยวกับแฟน เพื่อน หรือคนอื่นๆที่รู้จักก็จะพูดสิ่งดีดีของเขาออกมาให้อีกคนหนึ่งฟัง แต่บางทีมันก็กลับกันเขามองเราว่าเฮ้ย!! ไม่ค่อยพูด อาย เหมือนนู่นเหมือนนี่แต่ในใจเค้าคิดว่าเราหยิ่ง ทนงตัวเอง สายตา สีหน้า มันบอกว่าตรงข้ามกับสิ่งที่พูด พูดกับเราอีกแบบ พูดกับคนอื่นอีกแบบ เหมือนเป็นตัวประหลาด บางครั้งก็อยากจะตะโกนว่า ทำไมต้องทำเป็นยิ้มสดใส ไร้เดียงสาใส่ ไม่เข้าใจ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะตัวเองมันค่อนข้างที่จะเรียบร้อย (เปรียบผ้าพับไว้ )มาตั้งแต่นั้น แล้วก็คีฟลุคตัวเองอันแสนเรียบร้อยนั้นเอาไว้ ซึ่งมันไม่เป็นตัวของตัวเองเลย พอทำหยาบมาพูดหยาบมา คนอื่นมาได้ยินก็จะมีอึ้งนิดๆ ไม่รู้ว่าอึ้งพูดหยาบหรืออึ้งอะไร แล้วก็ไปนินทา อ้อ ฉันรู้ ได้ยิน ไม่เชิงว่านินทาเพราะได้ยิน แต่ก็ต้องคีฟลุคเรียบร้อยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ (ไม่ใช่ตัวของตัวเองเลย ) แต่ละอย่างที่พูดวาจาออกมามันต้องไม่เจาะจง เจตนาเกินไป เหมือนสิ่งที่พูดกับสิ่งที่คิดมันตรงข้ามกัน เลยพูดออกมาเหมือนคนพูดน้อยๆๆๆมากๆๆ ถ้าพูดตามสิ่งที่คิดคนฟังรับไม่ได้แน่นอน แต่บางทีก็คิดว่าตัวเองใส่หน้ากากอยู่หรือเปล่า แต่คิดนะว่าตัวเองใส่หน้ากากอยู่หน้ากากปลอมๆที่ปิดบังตัวเองอยู่ จนคิดว่าสิ่งที่คิดว่าตัวเองดีอยู่ตอนนี้ มันทำให้คนอื่นรู้ว่าเราพูดช้า ตอบช้า ตอบคำบ้าง ไม่พูดบ้าง ใช่ก็เป็นแบบนี้สมองมันต้องพูดในด้านดีใง แต่ก้นบึ้งสมองมันไม่ได้คิดอย่างนั้น เช่น วิพากษ์วิจารย์สิ่งใดสิ่งหนึ่งว่าเป็นยังไง ก็ต้องพูดที่ออกมาเหมาะสมและไม่กระทบผู้ฟังเกินไป เช่น อาหารเมนูหนึ่ง รสชาติเป็นใง สิ่งที่คิด ก็เฉยๆ เหมือนทั่วไปไม่ถึงกับว่าอร่อยแต่ก็กินได้ ไม่มีปัญหาอะไร สิ่งที่พูด ก็อร่อยดี มันไม่ใช่ไหม เขาคิดว่าฉันพูดน้อยไปแล้ว ไม่พูดไปแล้ว ออ...
อยากบอกว่าตัวเองเป็นคนที่มีกำแพงค่อนข้างสูงสูงมากๆๆ มาจากหลายอย่าง ไว้ใจใครมากๆ เราก็จะเชื่อใจและเล่าความรู้สึกต่างๆให้ฟัง เรื่องนู่น เรื่องนี่ เรื่องนั่น ไปหมด ไม่มีการใส่หน้ากากคนที่ไว้ใจและคิดว่าเขาไม่พูดถึงเราสิ่งที่ไม่ดีหรอก ถ้าเขาจะพูดเขาคงพูดต่อหน้าว่าไม่ดี ติ เตียนไปแล้ว เลยเล่าเรื่องทุกอย่างให้คนๆหนึ่งฟังว่าจะไม่ทำร้ายเราทีหลังผ่านมานานเขาก็จะไม่คิดกับเราแบบนั้น เราดีกับเขาเขาก็น่าจะดีกับเราเหมือนกันเพราะว่าไว้ใจ แต่คนที่เราไว้ใจนี่แหละ เพิ่งรู้ว่าเขาพูดแบบนี้ถึงตัวเรามันเป็นสิ่งที่รับไม่ได้ที่สุด จะด่าอะไรสารพัดสารเพ เจ็บแค่ไหน คำบนโลกนี้มีมากแค่ไหนก็ไม่สะเทือนเพราะเคยรับมาหมดแล้วมันเลยรู้สึกเฉยๆกับคำพวกนี้ แต่คำบางคำที่พูดถึงเรามันเป็นคำที่เกลียดและไม่อยากให้พูดถึงมากๆๆ จนเก็บไปคิดและร้องให้อยู่คนเดียวที่ไม่รู้ ร้องให้แบบไม่มีเสียงเป็นการร้องให้ที่ทรมานอยากจะแสดงออกมาแต่ก็ไม่ได้ ร้องให้แบบเก็บกดข่มไว้ๆๆ ไม่ให้ใครรู้ว่าร้องให้อยู่ สิ่งที่เสียใจและร้องให้ที่สุดเขาไม่พูดกับตรงๆรู้ทีหลังเจ็บมาก และทำให้มีกำแพงหนาๆสูงๆกั้นอยู่ว่าคนนี้จริงใจหรือเปล่า... เคยจริงใจและไม่ได้ความจริงใจกลับมา ทำให้พูดน้อย และไม่กล้าที่จะเล่าสิ่งที่ตัวเองคิดอยู่ออกไป คิดไปคิดมาทำให้ร้องให้บ่อยๆๆจนคิดว่าตัวเองเป็นซึมเศร้าหรือเปล่าคิดมากๆๆ แต่ไม่มีใครรู้ สบายดี ยิ้มแฉ่งไปวันๆ หัวถึงหมอนเมื่อไหร่นึกขึ้นมาก็จะทำให้ร้องให้ๆๆ ออกมา นี่เป็นอะไรอยู่หรอ ดูหนัง ซีรีย์ ตลกๆๆ ถ้ามาในหัวก็จะเป็นดราม่าทันที กระทั่งที่เรื่องมันตลกแต่ร้องให้น้ำตาไหลต๊อกๆ เฮ้ย เป็นบ้าไหม ร้องทำไมไม่ได้เศร้าซักหน่อย แต่ทั้งหมดนี้ที่เกิดขึ้นใาจากตัวเองทั้งสิ้น ไม่ได้โทษใคร คิดไปเองและทำให้ตัวเองทุกข์ ตัวเองที่ผิดที่เป็นแบบนี้เอง คิดว่าไม่มีใครรัก ไม่มีใครแคร์ ปล่อยวางเถอะ (แต่ตอนนี้ยังไม่มูฟออน) ตัวเราต่างหากที่ทุกข์ คนอื่นเขาไม่ได้ทุกข์ไปกับเราด้วย ดังนั้นทำตามใจตัวเองซะ อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่า.....
อยากจะจบแค่นี้ไม่อยากเขียนต่อแล้ว
#จบอย่างเป็นทางการ