ต้องบอกก่อนว่าเราเป็นคนเซนซิทิฟง่ายมาตั้งแต่เด็กแล้ว  แก้ไม่หายสักที จนถึงตอนโตตอนทำงาน เรารู้สึกว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันทำให้เรากลายเป็นคนขี้น้อยใจ
ถ้ายิ่งคนใกล้ตัวคนที่เรารักคนที่เราแคร์ ทำให้เรารู้สึกเสียใจ เสียความรู้สึก หรือเค้าไม่เห็นความสำคัญที่เราทำให้ หรือถูกเมินก็จะน้อยใจ นอยส์ บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า ทั้งๆที่เราแคร์คนรอบตัวมากกว่าตัวเราอีกจะพูดจะทำอะไรก็คิดก่อนว่า อีกคนนั้นๆเค้าจะรู้สึกยังไง โดยที่ความรู้สึกตัวเองจะเป็นยังไงก็ช่าง จะแคร์คนอื่นมากกว่าเสมอ รักคนอื่นมากกว่าตัวเอง  พยายามเปลี่ยนความคิดตัวเองให้รักตัวเองมากๆแคร์ตัวเองให้มากไป จนถึงตอนนี้เหมือนจะทำได้ แต่พอเจออะไรที่มันกระทบกระเทือนจิตใจความรู้สึก เราก็รู้สึกดาวน์  นอยส์  จนแอบร้องไห้คนเดียวบ่อยครั้ง แต่ถ้ามีคนอื่นอยู่ด้วยเราก็แสร้งทำเหมือนไม่เป็นไร ยิ้มโง่ๆ ให้คนอื่นสบายใจ  คนอื่นจะได้ไม่รู้ว่าเราไม่โอเค  บางครั้งน้อยใจมากๆๆ จนอยาก ตายๆให้มันหายจากความรู้สึกพวกนี้ไปสักที   บางทีก็เคยแช่งให้ตัวเองตาย  แต่ก็ไม่ได้อยากฆ่าตัวตาย   แต่ก็อยากให้ตัวเองตายด้วยเหตุอื่นๆ  ซึ่งมันไม่โอเค มากๆ เราก็กลัวความคิดตัวเองนะบางที    บางครั้งก็รู้สึกว่าชีวิตมันมีอะไรดีเลย อยู่ต่อไปแบบนี้เรื่อยๆก็ไม่เห็นมีอะไรดีขึ้นเลย จนไม่อยากทำอะไรเลย งานก็ไม่อยากทำ ผู้คนก็ไม่อยากเจอ อยากนอนนิ่งๆเฉยๆ หรือให้ ใหลตายไปเอง   เราก็คิดนะว่า เราทำงานเยอะจนเราเครียดเกินไปหรือเปล่า หรือผู้คนรอบข้าง หรือสภาพแวดล้อม หรือเราคิดมากจนเกินไป   เราคิดนะว่า ถ้าเราตายคงมีใครเข้าใจเรามากขึ้น คงมีใครเข้าใจในสิ่งที่อยากอยากจะพูดอยากจะบอก    เราไม่รู้ว่าเราป่วย หรือแค่ขี้น้อยใจหรือแค่คิดมาก