เรื่องมีอยู่ว่า ผมคบกับแฟนมาเกือบ7ปี (ตอนนี้ผมอายุ29ปี ส่วนแฟน24ปี) ตอนแรกพักอยู่ด้วยกันก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย แต่พอแฟนได้งานที่ กทม. และด้วยระยะทางที่ห่างกัน ทุกๆอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป ซึ่งตอนอยู่ด้วยกันเรื่องค่าใช้จ่ายทุกอย่างดูโอเค แต่พอแยกกันอยู่ ไหนจะค่าห้อง ค่ากิน เครื่องใช้ โน้นนี่นั้น บลาๆ ซึ่งเงินเดือนผมน้อยกว่าแฟนเดือนไหนตังค์ไม่พอใช้ผมก็จะยืมเขามาใช้ก่อนเสมอ และก่อนเกิดเรื่องประมาณ2เดือน แฟนผมบอกว่าอยากเราลองห่างกันดูไหม เผื่ออะไรจะดีขึ้น เขาบอกว่าอยากได้คนที่คอยช่วยซัพพอตเขาได้ ซึ่งผมยอมรับว่าผมซัพพอตเข้าไม่ได้เท่าที่ควรเพราะเงินเดือนผมยังไม่ถึงหมื่นเลยส่วนเขาได้ประมาณหมื่นหก และก่อนถึงวันที่เขาจะมาพูดอีกที่เรื่อง *เราลองห่างกันดูไหม* ก่อนหน้านั้น3วัน เขาบอกจะไปหาป้าของเขาซึ่งผมติดต่อเขาไม่ได้ทั้ง3วันเลย โทรไปไม่รับ แชทไปไม่ยอมอ่าน บอกให้ถ่ายรูปมาดูก็ไม่ให้ดู ตอบแชทมาแค่ว่า เดี๋ยวค่อยคุยกัน พอเขากลับมา ผมก็ทักเขาไปเหมือนปกติแต่เขาไม่ยอมอ่านเลย พอโทรไปก็หงุดหงิดใส่เราตลอด ทำอะไรผิดไปหมด ผมจึงได้ถามเขาไปว่า ไอ้คำว่าลองห่างกันดูไหมมันก็คือการบอกเลิกแบบทำให้เราเจ็บน้อยที่สุด ซึ่งผมก็เอะใจมาพักใหญ่แล้วละแต่ผมเคยบอกเขาไปว่าถ้าวันนึงเราจะเลิกกัน * ให้ตะองเป็นคนบอกเลิกเค้าน่ะ * ผมยอมเป็นคนเจ็บเองดีกว่า และผมก็ได้ถามต่ออีกว่า ตะเองมีคนคุยอยู่นานแล้วใช่ไหม เขาก็ตอบว่า ก็มี แต่ก็ไม่ใช่แฟน แต่สำหรับเราก็แค่ลองห่างกันดูแต่ก็ยังไม่ได้เลิกกัน แต่เวลาคุยให้ทักแชทไปถ้ามีเวลาเขาจะมาตอบเอง ส่วนโทรศัพท์ถ้าเขาว่างก็จะโทรมาเองไม่ต้องโทรหา ฟังแล้วก็ไม่ต่างจาก...า รอเศษอาหารใช่ไหมครับ 
*ทุกคนมีความคิดเห็นอย่างไรครับหรือผมควรทำอย่างไร*