เราคบกับแฟนมา 8 เดือนค่ะ
แรกๆเค้าดีและน่ารักมาก
ตามเราตลอด
บอกรักบอกคิดถึง
อยู่ห่างกันก็ไม่ทำให้รู้สึกว่าห่างกันเลยค่ะ ดีทุกอย่าง
ถึงตอนแรกเรามองเขาว่าเป็น
ปู้ชายที่ขี้งอนมากๆ
แต่เราเลือกและตั้งใจจะรักเขาแล้ว เราพยามคิดในกลายแง่มุมจนเข้าใจเขาว่าเพราะอะไร
ถ้าเราโดนบ้างเราคงไม่โอเค
ช่วง4 เดือนแรกมันโอเคมากค่ะ
ทะเลาะกันเขาไม่เคยปล่อยเราให้อยู่คนเดียวนานๆเลย
และหลังจากทะเลาะเราทั้งคู่จะพูดปลอบใจให้กำลังใจกัน
มันทำให้รุ้สึกว่าหลังจากทะเลาะ
เราได้ฟังเหตุผลหลายๆอย่างเรารักกันมากขึ้นทุกวัน
แต่พอเรามีไรกัน แบะเปิดเทอมด้วยมีเรียน เขาก็เริ่มเปลี่ยนไปค่ะเราเข้าใจนะว่าไม่ค่อยว่างแต่พอเขาว่างเขาก็ดูไม่อยากคุยกับเราค่ะ เขาเปนคนแรกของเรานะคะเรารักมากจึงยอมที่ผ่านมาไม่เคยให้ผู้ชายเเตะเนท้อต้องตีวเลย เขาทำให้เราไว้ใจเชื่อใจทุกๆอย่างจนยอมทุกๆอย่าง
และมาวันนี้เรารุ้สึกดับเขามากขึ้นแต่กลับรู้สึกเขาต้องการเราน้อยลง
ตอนที่รุ้สึกว่าเขาเปลี่ยนไปแรกๆ
เราคิดนะคะว่า จะตั้งใจรักเขาให้ดีที่สุด ถึงแม้จะต้องจากกัน แต่เราไม่อยากไปไหนเลยเขาเปนคนแรกในหลายๆเรื่องอยากมีผัวเดียวไปตลอดไม่อยากเปลี่ยนบ่อยเราจึงอดทนค่ะ
เเละระกว่างนี้เราก็มีหลุดมาบ่อยๆเลยเรื่องที่เราไม่โอเคเราบอกตลอด
แต่เขาทุกครั้งที่ทะเลาะกัน หลังไมาคือ ปล่อยเราจมค่ะ บอกเหนื่อย
ขอพักก่อนนะ ไร้สาระ เรื่องไม่เปนเรื่อง เวลาเราน้อยใจแค่เขาปลอบและทำให้เรารุ้สึกว่าไม่ใช่แบบนั้นนะ
และวิธีต่างๆ เราก็ดีขึ้นละค่ะถ้าเห็นความพยายามแต่นี่ เราทำน่ามุ่ย เขากลับงอนเรา ว่าเรา เขาเปลี่ยนไปมากค่ะ เขาไม่พยายามเข้าใจเราจริงๆเลยค่ะว่าเพราะอะไร จนเราก็มีคิดว่าจะไม่เรียกร้องอะไรแล้ว แต่ก็กลัวเปนเหมือนหลายๆคู่ ที่ต่างคนต่างเหนื่อยละแยกกัน เราไม่อยากเปนแบบนั้นค่ะ แต่ตอนนี้ก็เหมือนมีแต่เราที่ต้องการ มีแต่เราที่เรียกร้อง มีแต่เราที่พยายามทำให้ความสัมพันธ์มันโอเค มีแต่เราที่ชวนปรับความเข้าใจและพูดให้เขาคิด
ทั้งที่แต่กาอนเราไม่ต้องทำอะไรเลย
เขาทำให้เรารู้สึกพิเศษสำหรับเขามากๆ หลายๆคนก็บอกทนรอไปหน่อยเดะก้ดีขึ้นคงมีปัจจัยหลายๆอย่าง มันก็จริงค่ะที่นานไปมันจะเปลี่ยน
แต่สำหรับตอนนี้ไม่ไม่ใช่หรอกมั้งคะ ถ้าเปนแบบนี้ควรเปนตอนที่มีความรับผิดชอบรึน่าที่อะไรสำคัญเราจะเข้าใจค่ะ
จริงพอยุด้วยกันมันดีมากค่ะเวลาห่างกันนี่แหละเราชอบนรุ้สึกแบบนี้
ที่มาพูดเราอยากระบายค่ะไม่อยากไปไหน
*ขอวิธีรึแนวทางเพื่อจะอยู่กับเขาไปได้ตลอดได้ทั้ยคะ
จริงๆเราอยากเปนคนที่เขาคุยด้วยละเขายิ้มได้ขำได้หัวเราะได้เปนความสบายใจของเขา เปนคนที่เวลาเขาทุกเขารุ้สึกว่ามียังมีเรานะยังมีเราอยู่ตรงนี้
แต่ทำไมได้เลยค่ะ การกระทำของเขาทำให้เราเศร้าเราดิ่งจนแทบจะฝืนอารมดีไม่ได้
ถ้าถามว่าเพราะอะไรถึงไม่ไปจากเขาล่ะถ้าขนาดนี้
เพราะเรารักเขามากค่ะ เขาเป็นคนแรกของเรา ถึงต่างศาสนาตอนนี้เราก็ยอมค่ะ ความดีที่เขาทำกับเราแต่ก่อนทำให้เราคิดได้ค่ะว่าเขสดีได้มากกว่านี้หลายๆอย่างก็ดีค่ะ
แค่ช่วงนี้มันเปนแบบข้างบนอยู่
เราควรรับมือกับอาการแบบนี้ยังไงคะ
แฟนเปลี่ยนไปแล้วตอนนี้เราดิ่งมากค่ะ
แรกๆเค้าดีและน่ารักมาก
ตามเราตลอด
บอกรักบอกคิดถึง
อยู่ห่างกันก็ไม่ทำให้รู้สึกว่าห่างกันเลยค่ะ ดีทุกอย่าง
ถึงตอนแรกเรามองเขาว่าเป็น
ปู้ชายที่ขี้งอนมากๆ
แต่เราเลือกและตั้งใจจะรักเขาแล้ว เราพยามคิดในกลายแง่มุมจนเข้าใจเขาว่าเพราะอะไร
ถ้าเราโดนบ้างเราคงไม่โอเค
ช่วง4 เดือนแรกมันโอเคมากค่ะ
ทะเลาะกันเขาไม่เคยปล่อยเราให้อยู่คนเดียวนานๆเลย
และหลังจากทะเลาะเราทั้งคู่จะพูดปลอบใจให้กำลังใจกัน
มันทำให้รุ้สึกว่าหลังจากทะเลาะ
เราได้ฟังเหตุผลหลายๆอย่างเรารักกันมากขึ้นทุกวัน
แต่พอเรามีไรกัน แบะเปิดเทอมด้วยมีเรียน เขาก็เริ่มเปลี่ยนไปค่ะเราเข้าใจนะว่าไม่ค่อยว่างแต่พอเขาว่างเขาก็ดูไม่อยากคุยกับเราค่ะ เขาเปนคนแรกของเรานะคะเรารักมากจึงยอมที่ผ่านมาไม่เคยให้ผู้ชายเเตะเนท้อต้องตีวเลย เขาทำให้เราไว้ใจเชื่อใจทุกๆอย่างจนยอมทุกๆอย่าง
และมาวันนี้เรารุ้สึกดับเขามากขึ้นแต่กลับรู้สึกเขาต้องการเราน้อยลง
ตอนที่รุ้สึกว่าเขาเปลี่ยนไปแรกๆ
เราคิดนะคะว่า จะตั้งใจรักเขาให้ดีที่สุด ถึงแม้จะต้องจากกัน แต่เราไม่อยากไปไหนเลยเขาเปนคนแรกในหลายๆเรื่องอยากมีผัวเดียวไปตลอดไม่อยากเปลี่ยนบ่อยเราจึงอดทนค่ะ
เเละระกว่างนี้เราก็มีหลุดมาบ่อยๆเลยเรื่องที่เราไม่โอเคเราบอกตลอด
แต่เขาทุกครั้งที่ทะเลาะกัน หลังไมาคือ ปล่อยเราจมค่ะ บอกเหนื่อย
ขอพักก่อนนะ ไร้สาระ เรื่องไม่เปนเรื่อง เวลาเราน้อยใจแค่เขาปลอบและทำให้เรารุ้สึกว่าไม่ใช่แบบนั้นนะ
และวิธีต่างๆ เราก็ดีขึ้นละค่ะถ้าเห็นความพยายามแต่นี่ เราทำน่ามุ่ย เขากลับงอนเรา ว่าเรา เขาเปลี่ยนไปมากค่ะ เขาไม่พยายามเข้าใจเราจริงๆเลยค่ะว่าเพราะอะไร จนเราก็มีคิดว่าจะไม่เรียกร้องอะไรแล้ว แต่ก็กลัวเปนเหมือนหลายๆคู่ ที่ต่างคนต่างเหนื่อยละแยกกัน เราไม่อยากเปนแบบนั้นค่ะ แต่ตอนนี้ก็เหมือนมีแต่เราที่ต้องการ มีแต่เราที่เรียกร้อง มีแต่เราที่พยายามทำให้ความสัมพันธ์มันโอเค มีแต่เราที่ชวนปรับความเข้าใจและพูดให้เขาคิด
ทั้งที่แต่กาอนเราไม่ต้องทำอะไรเลย
เขาทำให้เรารู้สึกพิเศษสำหรับเขามากๆ หลายๆคนก็บอกทนรอไปหน่อยเดะก้ดีขึ้นคงมีปัจจัยหลายๆอย่าง มันก็จริงค่ะที่นานไปมันจะเปลี่ยน
แต่สำหรับตอนนี้ไม่ไม่ใช่หรอกมั้งคะ ถ้าเปนแบบนี้ควรเปนตอนที่มีความรับผิดชอบรึน่าที่อะไรสำคัญเราจะเข้าใจค่ะ
จริงพอยุด้วยกันมันดีมากค่ะเวลาห่างกันนี่แหละเราชอบนรุ้สึกแบบนี้
ที่มาพูดเราอยากระบายค่ะไม่อยากไปไหน
*ขอวิธีรึแนวทางเพื่อจะอยู่กับเขาไปได้ตลอดได้ทั้ยคะ
จริงๆเราอยากเปนคนที่เขาคุยด้วยละเขายิ้มได้ขำได้หัวเราะได้เปนความสบายใจของเขา เปนคนที่เวลาเขาทุกเขารุ้สึกว่ามียังมีเรานะยังมีเราอยู่ตรงนี้
แต่ทำไมได้เลยค่ะ การกระทำของเขาทำให้เราเศร้าเราดิ่งจนแทบจะฝืนอารมดีไม่ได้
ถ้าถามว่าเพราะอะไรถึงไม่ไปจากเขาล่ะถ้าขนาดนี้
เพราะเรารักเขามากค่ะ เขาเป็นคนแรกของเรา ถึงต่างศาสนาตอนนี้เราก็ยอมค่ะ ความดีที่เขาทำกับเราแต่ก่อนทำให้เราคิดได้ค่ะว่าเขสดีได้มากกว่านี้หลายๆอย่างก็ดีค่ะ
แค่ช่วงนี้มันเปนแบบข้างบนอยู่
เราควรรับมือกับอาการแบบนี้ยังไงคะ