ในชาติเกาหลีสินค้าแบรนด์เนม รถยนต์ยี่ห้อหรูๆ เขาเสียภาษีนำเข้าถูกมากจนคนในชนบทก็มีสินค้าเหล่านี้กันได้ง่ายๆเลยหรือคะ

This is rural China. People from cities are not allowed to buy rural houses, but they can rent them. This

พอเริ่มโตขึ้น เรียกง่ายๆว่าแก่ จู่ๆก็รู้สึกไม่ยึดติดกับอะไรเลย ไม่อยากได้อยากมี รู้สึกไม่อินเวลามีคนมาอวดนู่นอวดนี่ ไม่อินกับของแบรนด์เนม ไม่ได้รู้สึกอยากถ่ายอะไรลงโซเชียล ไม่ได้อยากให้ใครมาชื่นชมความ

ตามที่ดิชั้นเข้าใจ คือราคาที่แต่ละยี่ห้อตั้งจะราคาเท่ากันทั่วโลก ติดตรงภาษีของแต่ละประเทศ(ก้ต่างกัน2-3พัน) แต่ที่คนไทยเราบอกตปท ถุกกว่า คือราคาพอๆกะที่ไทยแต่ถูกกว่าตรงได้tax refundใช่ไหมค้ะ

มีคน 2 ประเภท ที่รวยพอๆกัน ประเภทที่ 1 กินข้าวอย่างต่ำๆต้องกินในห้าง ของใช้ทุกอย่างต้องแบรนด์เนม รถยนต์ส่วนตัวอย่างน้อยๆต้องรถยุโรป นอนต่างที่ต้องโรงแรมห้าดาว ไม่กินข้าวข้างทาง ไม่ใช้รถสาธารณะ รวมๆแล

ถ้าอยู่ในที่ๆ ไม่มีใครรู้จักแบรนด์เนม รถหรู คุณจะยังถือกระเป๋าแพงๆ ใส่แบรนด์เนม ขับรถหรูไหมคะ ความรู้สึกและฟีลลิ่งมันต่างกับทำให้คนที่รู้จักราคาเห็นไหมคะ แชร์ประสบการณ์กันค่ะ

เห็นพ่อค้าแม่ค้า ออกมา Live ขายแบรนด์เนม (Brandname) ตามช่องต่างๆ สินค้าเหล่านั้นเป็นของจริง มี อย. หรือจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายไหมคะ เช่น น้ำหอม ครีม รองเท้า และเครื่องประดับต่างๆ