ก่อนอื่นต้องขอเกริ่นก่อนครับ
เมื่อ 20 ปีที่แล้วคือตั้งแต่สมัยเรียนผมมีแฟนแล้วเราเลิกกันตอนผมใกล้จบ ม.3 ไม่ใช่เพราะมีใหม่น่ะครับ จากนั้นผมเข้ากรุงเทพมาทำงานครับก็ยังคิดถึงครับ แต่ก็ทำไรไมได้เพราะตอนนั้นการสื่อสารก็น่าจะเข้าใจกันน่ะครับ พอผ่านไปได้ 5-6 ปีผมก็มีแฟนครับ แต่ก็คุยให้แฟนใหม่เค้าฟังน่ะครับ เพราะแฟนเค้าก็ชอบถามว่าเคยมีแฟนไหมเล่าให้ฟังหน่อยอะไรประมาณนี้ แถมชอบแกล้งพูดว่าไม่ดีเหมือนคนเก่านี้ (แต่ไม่มีไรครับ) คงเป็นเพราะแฟนมั่งที่ชอบพูด พอมันเริ่มมีเฟสบุ๊ค ผมเลยหาในกูเกิ้ลก่อน จนผมหาได้เฟสมาก็เลยทักไป ก็ผ่านมาได้สัก5-6 ปีแล้วน่ะครับ
อันนี้ต้องบอกก่อนน่ะครับว่าไม่ได้คิดนอกใจครับเพราะอันนี้ไม่ใช่นิสัยแค่สงสัยว่าตอนนี้เค้าเป็นยังไง มีแฟน มีครอบครัว
พอผมแอดเฟส ได้ก็ได้รู้ว่าเค้ามีแฟน มีลูกก็ทักไปครับแต่เค้าก็จำได้น่ะเราถามไม่กี่คำครับตามมารยาทเพราะเราก็มีของเราแล้ว เค้าก็มีมันก็ไม่แปลก และนิสัยเราไม่ชอบไปแย่งของใครครับ
ผมก็ทักครั้งนั้นไปก็ไม่ทักไปนานครับน่าจะหลายปีครบ ก็จนเห็นเฟสใหม่ขึ้นเลยแอดไปอีกดเพราะจำได้ว่าเป็นน้องเค้าก็ได้ทักเหมือนเดิมตามมารยาทครับ
ก็ผ่านไปนานน่ะครับ จนลูกผม 8 ขวบตอนนี้ผมก็อยู่กับแฟนที่มีลูกมา 10 กว่าปีแล้วครับ
จนผมกะแฟนคนที่มีลูกด้วยกันเลิกกันครับ เพราะปัญหาเรื่องครอบครัวที่เข้ากันไม่ได้ครับ ผมก็แยกออกมาครับก็ไปหาลูกบ้าง ก็ทำหน้าที่พ่อครับ แต่เราก็ยังไม่มีใครใหม่ครับ ผมก็ไม่คิดจะกลับไปอยู่แล้วครับ
ก็อยู่แบบไม่มีใครน่ะครับมาเป็นปีได้ไม่สนใจใครไม่จีบหรือจะพูดเลยว่าไม่มีความรู้สึกเรื่องผู้หญิงไปเลย 5555
จนวันหนึ่งครับน้องเค้าก็โพสต์เฟสแต่เราเห็นว่ามันผิดปกติเพราะก่อนนหน้าก็เห็นโพสต์กับครอบครัว กะแฟนดีๆๆน่ะครับไม่คิดว่ามีปัญหาอะไร แต่พอเราเห็นก็เลยรู้สึกว่ามันแปลกๆๆ ผมเลยแชทไปถามครับ ตอนนั้นผมเองไม่ได้คิดอะไรครับเพราะรู้อยู่แล้วว่าไม่ถูกต้องแน่ๆๆ
และนั้นครับมันเป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นแฟนกะแฟนสมัยตั้งแต่ มัธยมของผมครับ
ผมก็ทักไปถามปกติน่ะครับแต่ไม่ได้ถามว่าเป็นไรเพียงแต่ทักไปบอกว่า สู้ๆๆน่ะเดียวก็ผ่านได้เอง โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้องเค้าเลิกกะแฟนมาสักพักใหญ่ๆๆแล้วเพราะน้องเค้าไม่ค่อยลงเฟสบ่อยครับ
ย้อนกลับไปนิดนึงครับคือก่อนหน้าที่จะทักน้องเค้าเข้ามากด "ห่วงใย" ในเฟสที่ผมโพสต์ครับซึ่งก็ไม่ได้กด ถูกใจหรือติดต่อกันเลยน่ะครับ น่าจะนานมากนานจนผมเองก็จำไม่ได้ว่าทักไปตอนไหน
กลับมาๆๆๆตอนแชทไปให้กำลังใจ จากนั้นผมก็ไม่ได้ทักไปอีกครับ ผ่านไปสามสี่วันนี้และครับเลยทักไปถามว่า เป็นไงดีขึ้นไหม จนได้คุยถามสารทุกข์สุขดิบกัน แต่ก็ไม่ได้คุยเรื่องที่เค้าเลิกกะแฟนน่ะครับ ผ่านไปอีกสามสี่วันน้องเค้าทักกลับมาบอกว่า "ให้เลิกคุยกันเพราะมันไม่ถูกต้องที่มาคุยกันแบบนี้ "
ด้วยเหตุนี้ครับผมรู้ทันทีว่าหมายความว่าไงและพอจะรู้และว่าน้องเค้าเลิกกับแฟนแล้ว ผมเลยอธิบายไปว่าผมเลิกกะแฟนนานแล้ว ไม่มีใคร ไม่ได้คบใคร และผมก็ถามไปเหมือนกันเรื่องแฟนเค้าก็ได้คำตอบแบบเดียวกะผม
นั้นจึงเป็นที่มาให้เรากลับมาคบกันในวันที่ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครแบบบังเอิญ โดยผมไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าจะได้มาคุยหรือเจอกันอีก เพราะชีวิตน้องเค้าน่าจะดีมากๆแล้วกะครอบครัว
เราคุยกันแลกเปลี่ยนความคิดกันอยู่สักพักครับผมก็เลยขอเป็นแฟน น้องเค้าก็ไม่คิดหรอกครับว่าผมจะพูด แต่คงเป็นเป็นเพราะมันมีภาพจำเมื่อ 20 ปีที่แล้วมั่งครับ เลยอยากกลับไปจุดนั้นอีก เลยทำให้เราเข้าใจอะไรกันมากกว่าปกติ
ผมคบกันมาก็จะสองเดือนแล้วครับ ยังไม่เคยเจอกันน่ะครับแต่ทำงานอยู่ห่างกันพอสมควร เรื่องงาน เรื่องเวลาด้วย หลายๆอย่างครับ
แต่เราก็พูดกันตรงๆน่ะครับว่ารอวันไปเที่ยวด้วยกัน เรารักกันดีมากครับ ทั้งโทร ทั้งคอลหากันตลอด เช้า ,กลางวัน,เย็น ก่อนนอน คือแทบไม่ห่างเลยครับ วันหยุดน้องก็คอลมาหาโดยไม่ต้องคุยกันผมก็นั่งทำงานคุยงานของผมไป เค้าก็อยู่ที่บ้านกับปกติ เพียงแต่คอลสายไว้ครับ 5555 (สุขแค่มุมของเรา)
วันนี้เราก็เข้าใจกันครับถึงไม่ได้เจอแต่ก็คิดถึงกันได้ ห่วงกันได้ รักกันได้เหมือนเดิม แต่เรื่องมันบังเอิญมากทุกเรื่องจริงๆๆครับ ผมไม่คิดด้วยซ้ำว่ารักแรกที่มีจะกลับมาอีก
#ผมต้องขอบคุณ มาร์ค ชัคเคอร์เบิร์ก ครับ5555
วันนี้ผมขอเล่าแค่นี้น่ะครับ ถ้าชอบเดียววันหลังมาเล่าปลีกย่อยต่ออีกครับ
ใคร่มีประสบการแบบนี้มาแชร์บ้างครับ
คิดยังไงกับรักแรกเมื่อ 20 ปี
เมื่อ 20 ปีที่แล้วคือตั้งแต่สมัยเรียนผมมีแฟนแล้วเราเลิกกันตอนผมใกล้จบ ม.3 ไม่ใช่เพราะมีใหม่น่ะครับ จากนั้นผมเข้ากรุงเทพมาทำงานครับก็ยังคิดถึงครับ แต่ก็ทำไรไมได้เพราะตอนนั้นการสื่อสารก็น่าจะเข้าใจกันน่ะครับ พอผ่านไปได้ 5-6 ปีผมก็มีแฟนครับ แต่ก็คุยให้แฟนใหม่เค้าฟังน่ะครับ เพราะแฟนเค้าก็ชอบถามว่าเคยมีแฟนไหมเล่าให้ฟังหน่อยอะไรประมาณนี้ แถมชอบแกล้งพูดว่าไม่ดีเหมือนคนเก่านี้ (แต่ไม่มีไรครับ) คงเป็นเพราะแฟนมั่งที่ชอบพูด พอมันเริ่มมีเฟสบุ๊ค ผมเลยหาในกูเกิ้ลก่อน จนผมหาได้เฟสมาก็เลยทักไป ก็ผ่านมาได้สัก5-6 ปีแล้วน่ะครับ
อันนี้ต้องบอกก่อนน่ะครับว่าไม่ได้คิดนอกใจครับเพราะอันนี้ไม่ใช่นิสัยแค่สงสัยว่าตอนนี้เค้าเป็นยังไง มีแฟน มีครอบครัว
พอผมแอดเฟส ได้ก็ได้รู้ว่าเค้ามีแฟน มีลูกก็ทักไปครับแต่เค้าก็จำได้น่ะเราถามไม่กี่คำครับตามมารยาทเพราะเราก็มีของเราแล้ว เค้าก็มีมันก็ไม่แปลก และนิสัยเราไม่ชอบไปแย่งของใครครับ
ผมก็ทักครั้งนั้นไปก็ไม่ทักไปนานครับน่าจะหลายปีครบ ก็จนเห็นเฟสใหม่ขึ้นเลยแอดไปอีกดเพราะจำได้ว่าเป็นน้องเค้าก็ได้ทักเหมือนเดิมตามมารยาทครับ
ก็ผ่านไปนานน่ะครับ จนลูกผม 8 ขวบตอนนี้ผมก็อยู่กับแฟนที่มีลูกมา 10 กว่าปีแล้วครับ
จนผมกะแฟนคนที่มีลูกด้วยกันเลิกกันครับ เพราะปัญหาเรื่องครอบครัวที่เข้ากันไม่ได้ครับ ผมก็แยกออกมาครับก็ไปหาลูกบ้าง ก็ทำหน้าที่พ่อครับ แต่เราก็ยังไม่มีใครใหม่ครับ ผมก็ไม่คิดจะกลับไปอยู่แล้วครับ
ก็อยู่แบบไม่มีใครน่ะครับมาเป็นปีได้ไม่สนใจใครไม่จีบหรือจะพูดเลยว่าไม่มีความรู้สึกเรื่องผู้หญิงไปเลย 5555
จนวันหนึ่งครับน้องเค้าก็โพสต์เฟสแต่เราเห็นว่ามันผิดปกติเพราะก่อนนหน้าก็เห็นโพสต์กับครอบครัว กะแฟนดีๆๆน่ะครับไม่คิดว่ามีปัญหาอะไร แต่พอเราเห็นก็เลยรู้สึกว่ามันแปลกๆๆ ผมเลยแชทไปถามครับ ตอนนั้นผมเองไม่ได้คิดอะไรครับเพราะรู้อยู่แล้วว่าไม่ถูกต้องแน่ๆๆ
และนั้นครับมันเป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นแฟนกะแฟนสมัยตั้งแต่ มัธยมของผมครับ
ผมก็ทักไปถามปกติน่ะครับแต่ไม่ได้ถามว่าเป็นไรเพียงแต่ทักไปบอกว่า สู้ๆๆน่ะเดียวก็ผ่านได้เอง โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้องเค้าเลิกกะแฟนมาสักพักใหญ่ๆๆแล้วเพราะน้องเค้าไม่ค่อยลงเฟสบ่อยครับ
ย้อนกลับไปนิดนึงครับคือก่อนหน้าที่จะทักน้องเค้าเข้ามากด "ห่วงใย" ในเฟสที่ผมโพสต์ครับซึ่งก็ไม่ได้กด ถูกใจหรือติดต่อกันเลยน่ะครับ น่าจะนานมากนานจนผมเองก็จำไม่ได้ว่าทักไปตอนไหน
กลับมาๆๆๆตอนแชทไปให้กำลังใจ จากนั้นผมก็ไม่ได้ทักไปอีกครับ ผ่านไปสามสี่วันนี้และครับเลยทักไปถามว่า เป็นไงดีขึ้นไหม จนได้คุยถามสารทุกข์สุขดิบกัน แต่ก็ไม่ได้คุยเรื่องที่เค้าเลิกกะแฟนน่ะครับ ผ่านไปอีกสามสี่วันน้องเค้าทักกลับมาบอกว่า "ให้เลิกคุยกันเพราะมันไม่ถูกต้องที่มาคุยกันแบบนี้ "
ด้วยเหตุนี้ครับผมรู้ทันทีว่าหมายความว่าไงและพอจะรู้และว่าน้องเค้าเลิกกับแฟนแล้ว ผมเลยอธิบายไปว่าผมเลิกกะแฟนนานแล้ว ไม่มีใคร ไม่ได้คบใคร และผมก็ถามไปเหมือนกันเรื่องแฟนเค้าก็ได้คำตอบแบบเดียวกะผม
นั้นจึงเป็นที่มาให้เรากลับมาคบกันในวันที่ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครแบบบังเอิญ โดยผมไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าจะได้มาคุยหรือเจอกันอีก เพราะชีวิตน้องเค้าน่าจะดีมากๆแล้วกะครอบครัว
เราคุยกันแลกเปลี่ยนความคิดกันอยู่สักพักครับผมก็เลยขอเป็นแฟน น้องเค้าก็ไม่คิดหรอกครับว่าผมจะพูด แต่คงเป็นเป็นเพราะมันมีภาพจำเมื่อ 20 ปีที่แล้วมั่งครับ เลยอยากกลับไปจุดนั้นอีก เลยทำให้เราเข้าใจอะไรกันมากกว่าปกติ
ผมคบกันมาก็จะสองเดือนแล้วครับ ยังไม่เคยเจอกันน่ะครับแต่ทำงานอยู่ห่างกันพอสมควร เรื่องงาน เรื่องเวลาด้วย หลายๆอย่างครับ
แต่เราก็พูดกันตรงๆน่ะครับว่ารอวันไปเที่ยวด้วยกัน เรารักกันดีมากครับ ทั้งโทร ทั้งคอลหากันตลอด เช้า ,กลางวัน,เย็น ก่อนนอน คือแทบไม่ห่างเลยครับ วันหยุดน้องก็คอลมาหาโดยไม่ต้องคุยกันผมก็นั่งทำงานคุยงานของผมไป เค้าก็อยู่ที่บ้านกับปกติ เพียงแต่คอลสายไว้ครับ 5555 (สุขแค่มุมของเรา)
วันนี้เราก็เข้าใจกันครับถึงไม่ได้เจอแต่ก็คิดถึงกันได้ ห่วงกันได้ รักกันได้เหมือนเดิม แต่เรื่องมันบังเอิญมากทุกเรื่องจริงๆๆครับ ผมไม่คิดด้วยซ้ำว่ารักแรกที่มีจะกลับมาอีก
#ผมต้องขอบคุณ มาร์ค ชัคเคอร์เบิร์ก ครับ5555
วันนี้ผมขอเล่าแค่นี้น่ะครับ ถ้าชอบเดียววันหลังมาเล่าปลีกย่อยต่ออีกครับ
ใคร่มีประสบการแบบนี้มาแชร์บ้างครับ