SHOPAHOLIC ช็อปเป็นเหตุ ขโมยเงินคนในครอบครัว

ขอเล่าก่อนนะคะ คือเหมือนเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว  เริ่มจากที่ตอนแรกแอบขโมยเงินในกระปุกออมสินของน้อง จนคนที่บ้านสงสัย ว่าทำไมกระปุกของน้องถึงเบาลง เค้าก็เริ่มสังเกตกัน แต่ก็ยังจับเราไม่ได้ แล้วช่วงนั้นก็มีพี่ที่เป็นแม่บ้านเค้าขโมยเงินพ่อเราพอดี คนในบ้านก็คิดว่าเป็นความผิดของพี่คนนี้ไป แต่ก็ไม่มีการดำเนินคดีแต่อย่างใด แล้วสักพักพี่คนนี้ก็ขโมยเงินที่บ้านอีก แล้วก็หนีออกจากบ้านไป ในตอนเด็กคือรู้สึกว่าที่บ้านให้เงินไปโรงเรียนน้อยเกินไป แล้วเราก็มีความอยากในการซื้อนู้นนี้ที่หน้าโรงเรียน อย่างเช่น ดินสอ ปากกา สติ๊กเกอร์ 

แล้วก็พาร์ทมาอีกทีตอนมหาลัย คือบัญชีของเราเป็นบัญชีสำหรับใช้จ่ายของๆ ธุรกิจครอบครัว ซึ่งอาทิตย์นึงแม่ก็จะใส่เงินไว้ค่อนข้างเยอะพอสมควร เราก็รู้สึกว่าโอเคใช้จ่ายได้ แรกๆแม่ก็บ่นๆ แล้วก็บ่นหนักมากเรื่อยๆในช่วงปี1 ปี2 แล้วก็โดนแม่จับได้ครั้งนึง แม่ก็บอกว่าอย่าทำแบบนี้อีกแล้วนะ เพราะเหมือนรวมๆแล้วยอดก็เยอะ
จนมาตอนปี3 เทอม2 จนถึงปี4 เราใช้เงินหนักมาก หนักแบบหนักจริงๆ อยากได้อะไรซื้อๆๆๆ ซึ่งตอนนี้แม่ก็ไม่ว่าแล้ว เราลองคิดมีช่วงพีคๆ เราใช้เงินอาทิตย์ละ 3หมื่น คือซื้อเสื้อผ้า ซื้อของกุ๊กกิ๊กไร้สาระมาก หลังจากช่วงนั้นเราก็เฟลไปพักนึง แล้วก็ช็อปน้อยลง (ที่เฟลคือรู้สึกว่าทำไมเราใช้เงินเยอะขนาดนี้ บางคนยังมีเงินเดือนไม่ถึงขนาดนี้ด้วยซ้ำ) แต่พอมาช่วงนี้แม่ใส่เงินในบัญชีน้อยลง เรากลับตัดสินใจไปหยิบเงินสดในกระเป๋าแม่เลย

คือเราอยากหลุดพ้นจากนิสัยแบบนี้ คือก็พอรู้ว่ามันคงเป็นอาการทางจิต แต่เดี๋ยวเราก็ต้องมาดูแลธุรกิจที่บ้านแล้ว ถ้ายังเป็นนิสัยแบบนี้คงมีแต่ทำให้อะไรแย่ลง

รบกวนเพื่อนๆพี่ๆช่วยแนะนำวิธีจัดการตนเองให้หน่อยนะคะ

ตอนโตได้อาทิตย์ละประมาณ 2พัน 
แม่ซื้อกระเป๋ารองเท้าแบรนด์เนมให้บ้าง แต่ไม่ชอบซื้ออะไรที่เราชอบให้ แต่เงินที่เราเอาไปใช้ก็ไม่ได้ขนาดซื้อแบรนด์เนมสองสามหมื่นได้
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  สุขภาพจิต ปัญหาครอบครัว นักจิตวิทยา ครอบครัว
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่