เรามีพี่น้อง4คน เป็นลูกคนที่3  ตอนเด็กๆถูกสอนมาว่าห้ามร้องไห้ ต้องเข้มแข็ง ตอนเด็กๆเราเป็นคนที่หงุดหงิดง่าย โกรธง่ายอยู่แล้วเลยจะโดนว่าบ่อยๆ เราเลยต้องอดกลั้นไว้ตลอด จนกลายเป็นเหมือนเด็กเก็บกรด  ประมาณ  ป.6 เราถูกบังคับให้ไปสอบพรีเทสม.1ในโรงเรียนดังๆที่มีแต่เด็กเก่ง คืนก่อนจะไปสอบเราร้องไห้หนักแบบที่ไม่เคยเป็น ลองกรีดแขนตัวเองดูด้วย แต่มันก็เจ็บ เลยคิดว่าจะไม่ทำอีกแล้ว แต่เราก็เปลี่ยนมาต่อยกำแพงแทน ตอนนั้นตรงหลังมือมีแต่แผล พอเข้าม.1ถึงม.2 เราก็เป็นเหมือนคนปกติแค่ไม่ชอบเข้าสังคม ไม่ชอบถ่ายรูปเพราะเคยโดนคนในครอบครัวพูดย้ำๆใส่ว่าเราหน้าตาไม่ดี ขี้เหร่ อ้วน   พ่อเราติดเกม เล่นแต่เกมทั้งวันไม่มาช่วยแม่เราขายของ(บ้านขายของชำ)
เรากับพี่แล้วก็น้องเลิกเรียนก็ต้องมาช่วย แต่พี่คนโตกับพี่คนรองจะกลับบ้านดึกตลอด ก็เหลือแค่เรากับน้อง น้องก็ไม่ค่อยฟังเรา เพราะเราไม่ชอบดุคนอื่น น้องก็ขึ้นห้องไปทำงาน เลยเหลือแค่เราที่ต้องช่วยแม่ขายของ  ถ้าเราขึ้นบ้าน แม่ก็จะด่าเราตลอด เวลาเราเล่าอะไรให้แม่ฟัง เขาก็จะไม่สนใจเรา เมินเรา บางทีเรายังไม่ได้กินข้าวเขาก็ไม่รู้ เขาสนใจแต่พี่คนโต เพราะพี่คนโตเป็นลูกรักของพ่อกับแม่ตลอด ส่วนพ่อเรา ตอนแรกเขาก็ดี แต่มันมีลุงข้างบ้าน ชอบมาพูดกับพ่อเราประมาณว่าผู้หญิงคือทาส เราก็คิดว่าพ่อเราจะไม่คล้อยตามเขา แต่เราคิดผิด พ่อเราไม่เคยฟังคนอื่นในบ้าน เอาตัวเองเป็นหลัก  ถ้าอะไรไม่ได้ดั่งใจก็จะเหวี่ยงใส่คนในบ้านตลอด(พ่อไล่ยายกับตาแล้วก็น้าไม่ให้อยู่บ้านด้วยกัน แล้วก็ไม่ให้เจอกัน) พี่เราเป็นนักกีฬา(นักมวยรร.) เขาชอบว่าเราเวลาเราขึ้นมาทำการบ้านบนห้อง แต่พอเขาทำบ้างเรากลับด่าไม่ได้ เวลามีเรื่องทะเลาะกัน มันจะเป็นเราตลอดที่เป็นฝ่ายผิด ทั้งๆที่เราแค่ตอบโต้เขากลับเท่านั้น เพราะว่าเราเป็นคนตัวใหญ่+แรงเยอะ  มีครั้งนึงที่เขามาถีบเราแล้วก็ยึดโทรศัพท์เรา เราไม่ยอมเลยจะแย่งโทรศัพท์คืน เลยดึงเสื้อเขาไว้ แล้วเสื้อเขาก็ขาด ครั้งนั้น ทั้งพ่อทั้งแม่ด่าเราหมด เราไม่รู้ว่าเราผิดอะไร ก็ได้แต่เก็บไว้ในใจ  พอมาม.3 เป็นปีที่เครียดมากเพราะคิดเรื่องโควิด19 เรียนไม่ทัน เรียนไม่รู้เรื่อง แถมไม่เลื่อนสอบให้อีก แล้วเราเลิกกับแฟน(ผญ.)เพราะเราได้ยินเขาพูดกับเพื่อนบ่อยๆว่าเราไม่ดีเท่าคนเก่าเขา เราเลยถอยออกมา ตอนนี้เราไม่ได้เครียดแค่เรื่องครอบครัวอย่างเดียวแล้ว(เราเป็นคนคิดมาก)เราเรรียดทั้งเรื่องครอบครัว เรื่องเรียน ฯลฯ  เราเลยลองเขียนไดอารี่ดู มันก็ช่วยได้นิดหน่อย แต่ น้องเราแอบเอาไดอารี่เราไปอ่าน เรารู้สึกโคตรไม่ปลอดภัยเลย  พอปัญหาทุกอย่างมันหนักขึ้นเรื่อยๆ ในหัวเรามันก็มีแต่คำถามว่า 'ทำไมเราถึงไม่ดีแบบคนอื่น' 'ทำไมทำไม่ได้' 'ทำไมถึงต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้' 'ให้เราเกิดมาทำไม' คำถามพวกนี้มันวนซ้ำอยู่ในหัวเราตลอด มันทำให้เราปวดหัว แต่เราก็หยุดคิดไม่ได้ เรากินยาพาราทุกวัน ตอนนี้เราเริ่มกรีดข้อมือตัวเองอีกครั้ง แปลกที่ครั้งนี้กลับไม่ได้รู้สึกอยากหยุด เรากลับรู้สึกสมน้ำหน้าตัวเอง คนแบบเรามันสมควรเจ็บแบบนี้ เรากดคัตเตอร์หนักขึ้นเรื่อยๆจากตอนแรกแค่เอากรีดเบาๆ ตอนนี้มีคนเห็นรอยแผลเรา4คนแล้ว เพื่อน2คน ยาย(แม่แอบพาไปหา) แล้วก็แม่ แม่เห็นเพราะคืนนั้นเราเผลอหลับเลยไม่ได้เอาอะไรปิดรอยแผลไว้ (เราไม่กล้าบอกพ่อกัยแม่เรื่องนี้เพราะพ่อกับแม่ชอบบอกว่า คนที่เป็นโรคซึมเศร้าชอบคิดไปเองว่าคนอื่นไม่รัก เป็นโรคจิต เราเลยไม่อยากเป็นตัวปัญหา ไม่อยากสร้างปัญหาให้เขาอีก ) หลังจากที่แม่รู้ เขาก็สนใจเรามากขึ้น แต่เราอยากให้มันกลับไปเป็นเหมือนเดิม เมินเราเหมือนเดิม ทำไมไม่ปล่อยให้เราตายไปเลย จะมาเห็นค่าอะไรตอนมันพังไปแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้พาเราไปหาจิตแพทย์นะ คงอายคนอื่นแหละที่มีลูกไม่ปกติ555  ตอนนี้เราโคตรเหนื่อย มั้งเหนื่อยทั้งท้อ อยากหยุดทุกอย่าง ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของเราคือตอนนอน ถึงแม้ว่าเราจะฝันร้าย แต่มันก็ยังดีกว่าความเป็นจริง มันทำให้เราไม่อยากตื่น ทุกคืนก่อนนอนเราภาวนาให้ตัวเองหลับแบบไม่ตื่นอีก แต่เราไม่กล้าฆ่าตัวตาย เพราะเราห่วยไง แค่ฆ่าตัวตายก็ทำไม่ได้  เราอยากเป็นหมอนะ แต่เสียดาย คนที่จะเป็นหมอได้ต้องสุขภาพจิตดี  
  เราอยากหายมากเลย แต่คงไม่มีสิทธิได้ไปหาหมอแล้วแหละ😂   จะมีใครจะมีวิธีหายโยที่ไม่ต้องไปหาหมอมั้ยนะ