ผมกับแฟนคบกันมาจะเข้าปีที่4
เรามีลูกด้วยกัน1คน ผมทุ่มเททุกๆอย่างไห้เค้า ก่อนหน้านี้เค้าดีกับผมมากๆ
แล้วพอเข้าปีนี้ ดูเค้าเปรี่ยนไปมากเค้าติดเพื่อนมากๆไปเที่ยวกับเพื่อนทุกๆวันแถบไม่มีเวลาไห้ผมกับลูก ผมก็ยอมที่จะปล่อยเค้าไปเพราะตอนนั้นคิดแค่ว่ามันคือความสุขของเค้า เค้าก็ยังไห้ผมไปพักผ่อนบ้าง
แต่เหมือนผมจะปล่อยมากไปหลือป่าว
อันนี้ผมไม่แน่ใจ บางวันกลับบ้านทีตี4-5
เกือบทุกวัน ด้วยความที่เป็นห่วงผมก็โทรหาแต่เค้าก็ไม่เคยรับสายบางทีอยากไปก็ออกไปแบบดื้อๆไม่บอกอะไรผมสักอย่าง
มันเหมือนจะไปกันไม่รอดแล้ว ผมก็พยามที่จะคุยกับเค้าว่าจะเอาไงต่อ เค้าก็เอาแต่ตอบผมมาแค่ว่า งี่เง่า ไร้สาระ ทั้งๆที่บางทีผมก็แค่เป็นห่วง มันเหมือนไม่ได้เป็นไรกันแล้วแต่ก็ยังไม่ไปไหนสักทียังวนเวียนอยู่ไนหัวผมตลอด บางทีผมก็ต้องการแค่เค้าบอกมาตรงๆว่าจะเอายังไงจะไปต่อหลือพอแค่นี้แต่เค้าก็เลือกจะเดินหนีแทนที่จะตอบผมเหมือนเค้าจะไม่ยอมเลิกกับผมแต่การกระทำเหมือนไม่อยากมีผมแล้ว
ผมควรจะเครียความรู้สึกตัวเองยังไงดีครับ ผมหาทางออกไม่เจอเลย
ไม่เลิกก็เหมือนเลิก
เรามีลูกด้วยกัน1คน ผมทุ่มเททุกๆอย่างไห้เค้า ก่อนหน้านี้เค้าดีกับผมมากๆ
แล้วพอเข้าปีนี้ ดูเค้าเปรี่ยนไปมากเค้าติดเพื่อนมากๆไปเที่ยวกับเพื่อนทุกๆวันแถบไม่มีเวลาไห้ผมกับลูก ผมก็ยอมที่จะปล่อยเค้าไปเพราะตอนนั้นคิดแค่ว่ามันคือความสุขของเค้า เค้าก็ยังไห้ผมไปพักผ่อนบ้าง
แต่เหมือนผมจะปล่อยมากไปหลือป่าว
อันนี้ผมไม่แน่ใจ บางวันกลับบ้านทีตี4-5
เกือบทุกวัน ด้วยความที่เป็นห่วงผมก็โทรหาแต่เค้าก็ไม่เคยรับสายบางทีอยากไปก็ออกไปแบบดื้อๆไม่บอกอะไรผมสักอย่าง
มันเหมือนจะไปกันไม่รอดแล้ว ผมก็พยามที่จะคุยกับเค้าว่าจะเอาไงต่อ เค้าก็เอาแต่ตอบผมมาแค่ว่า งี่เง่า ไร้สาระ ทั้งๆที่บางทีผมก็แค่เป็นห่วง มันเหมือนไม่ได้เป็นไรกันแล้วแต่ก็ยังไม่ไปไหนสักทียังวนเวียนอยู่ไนหัวผมตลอด บางทีผมก็ต้องการแค่เค้าบอกมาตรงๆว่าจะเอายังไงจะไปต่อหลือพอแค่นี้แต่เค้าก็เลือกจะเดินหนีแทนที่จะตอบผมเหมือนเค้าจะไม่ยอมเลิกกับผมแต่การกระทำเหมือนไม่อยากมีผมแล้ว
ผมควรจะเครียความรู้สึกตัวเองยังไงดีครับ ผมหาทางออกไม่เจอเลย