คือเราอ่ะมีนิสัยที่แบบง่ายๆอะไรก็ได้ ทำให้เพื่อนไม่มีความเกรงใจเราเลย ทั้งแกล้งเรา เราไม่ค่อยโมโหเพราะกลัวไม่มีคนคบ เพราะเวลาโมโหจะไม่มีใครมาไตร่ถามหรืออะไรเรา พอเราหายก็ไม่มีใครอยากคุยกับเราเหมือนเดิม พอเราโมโหบ้างเพื่อนมองเป็นเรื่องปกติ คิดว่าไม่โกรธ ทั้งที่น้ำเสียงท่าทางของเรามันไปแล้ว ขนาดเมทเรายังไม่เกรงใจเราเลย บางทีอ่ะ เราทำความสะอาดในห้องไม่ค่อยบ่อยละชอบทำแบบเงียบไม่มีคนเห็น พอพวกมันมาเห็นก็เอาแต่พูดว่าเคยทำด้วยหรอ หรือพอมีปัญหาไรกันไม่ชอบคุยกันเอง จะหาเพื่อนให้เราไปรับหน้าตลอด แบบมันพาเพื่อนมาตี้ในห้อง เราก็รำคาญ เมทอีกคนก็รำคาญแต่มันไม่พูดมาอธิบายให้เราฟัง ทั้งที่มันควรพูดมากที่สุด แต่กลับบอกให้เราไปพูด พอเราไปพูดเพื่อนคนอื่นก็ไม่พอใจเรา หรือมันนินทากันแบบไอ้คนนี้ไม่ชอบเลยนะทำแบบนี้แต่ไม่คุยกันเอง สุดท้ายคนที่บอกก็คือเราทุกครั้งเลย เราไม่ได้เอาเรื่องที่นินทาไปบอกนะ แค่บอกในบางสิ่งที่มันติดค้างไม่ควรเอาเป็นปัญหาเฉยๆ มีแต่คนบอกเราจะเจอเพื่อนดีๆ เราพึ่งเข้าปี 1 รู้จักคนทั้งสาขา ยังไม่มีใครสนิทกับเราสักคน ถามว่ามีกลุ่มไหมก็มี แต่คำว่าสนิทที่สุด เวลาเกิดไรขึ้นพร้อมไปกับเรา พร้อมโดดยังไม่มีสักคน อิจฉาคนอื่นในสาขาที่พอจะทำอะไรก็พากันไปหมด อยากมีเพื่อนดีๆ