เรากับสามีอยู่ด้วยกันเข้าปีที่6  เมื่อต้นเดือน ก.พ. เราต้องอยู่คนละที่ เพราะเหตุผลนึง ( ขอไม่บอกนะคะ ) เราอยู่กับลูกเเรกๆมันก็ดี โอเคทุกอย่าง คุยโทรคลอกันปกติ บอกทุกอย่างไปไหนทำอะไร เข้าใจกันมีอะไรคุยเค้าปรึกษาเรา

เเต่พอมาเข้าเดือนกว่า เริ่มเปลี่ยนทีละนิด หายบ้าง ทะเลาะกันบ้าง เวลาทะเลาะกันเราจะยอมเค้าตลอด ถึงไม่ผิดก็ยอมจนเค้าเคยตัว เเต่เราะ
จะชอบเคลีย ผิดเราขอโทษ เเต่หลังคือมันทะเลาะกันบ่อย ต่างคนต่างเงียบ เราฟูมฟายคนเดียว หวังไว้เยอะ ว่าเค้าจะกลับเมื่อไหร่ อยากได้คำตอบ เค้าเอาเเต่ตอบเเต่บอกเราให้อดทนๆ เเค่นี้

ตั้งเเต่เริ่มห่างกันจนปัจจุบัน เค้ามานอนบ้านเเค่ครั้งเดียว นอนไม่ถึงวันด้วยซ้ำ เราคิดนะว่ามีคนอื่นรึป่าว เราเคยพูดไปถ้าไม่มีความสุขถ้าไม่รักกันเเล้ว บอกเลิกเรานะ อย่ามีคนอื่น

เค้าเจอสังคมใหม่ๆ ใช้ชีวิตตัวคนเดียว อยากๆปไหนก็ไป ไม่มีคอยคนห้าม จากที่เคยเอาผ้ามาให้ซักก็เริ่มมีชุดใหม่ๆซื้อเสื้อผ้าใหม่หมดทุกอย่าง จนไม่ใส่เสื้อผ้าเดิมเเละไม่เอามาให้ซักอีกเลย
เราไม่รู้ว่าเค้านอนไหนอยู่ไหนบ้าง เพราะหลังๆเริ่มทะเลาะกันบ่อย เราเหนื่อยที่จะตามจริงๆเค้าหายคือเราหายเลย เราไม่อยากผิดหวังซ้ำๆ ที่จะต้องเจอเเบบ คุยกันดีได้3วันนะ อ้าวทะเลาะกันอีกเเละ หรือไม่ก็อ้าวเค้าเงียหายไม่ทักมา เราเหนื่อยจริงๆ  ก็เลยกลายเป็นต่างคนต่างห่างกันทีละนิดๆ  เราทะเลาะกันบ่อยๆคือจะเรื่องเวลาเเละคำตอบ ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่อยู่ตลอด เค้าก็จะเบี่ยงเบนไม่ตอบมั้ง เอาง่ายๆคือไม่มีคำตอบให้

ทุกวันนี้มันเจ็บปวดใจนะ เวลามองหน้าเค้ามันรู้สึกห่างเหินกัน ดูไม่อบอุ่น ดูในตาเค้าไม่เหมือนเดิม คนอยู่ด้วยกันมาผ่านอิ่ม อด ทุกข์ สุขมาด้วยกัน มองเเว๊บเดียวมันดูออกหมด คิดนะ หมดรักเราเหรอ หรือเบื่อ ไม่รักเราเเล้วใช่มั้ยทำไมมันดูไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลย

เราเครียดมากๆถึงขนาด นอนไม่หลับ เอาเเต่ร้องไห้ทุกคืน ทุกคืนจริงๆ อยู่คนเดียวคือเเค่คิดก็ร้อง มีช่วงนึง เราไม่อยากเข้าบ้านเลย ไม่อยากอยู่คนเดียว เราต้องออกไปหาเพื่อน ไปเที่ยวมั่ง เเต่พอกลับมากห้อง ก็ร้องอยู่ดี ตอนเช้าเราไม่อยากตื่นเลย ไม่มีอารมณ์อยากทำอะไร อยากนอนหลับไม่อยากตื่นเลย เป็นเเบบนี้2เดือน จิตใจย่ำเเย่มากๆ จนเพื่อนอยากให้ไปปรึกษาหมอ เพื่อนที่เราคุยด้วยบอก เเย่เเล้วนะ กลัวเหมือนกัน กลัวตัวเองเครียดจนบ้า เเต่ก็หยุดคิดไม่ได้

เราเสียใจที่สุดคือ เค้ามีเวลาให้กับทุกอย่างทุกที่ที่เค้าอยากไป เเต่เรากับลูกต้องมานั่งขอเวลาได้เจอเค้า ให้เค้ามาหาเราบ้าง ที่ผ่านมาเราขอเวลาให้กันบ้างเเละขอคำตอบมาตลอดหลายเดือน ทั้งๆที่มันเป้นสิ่งที่เราไมขอด้วยซ้ำ

มันกลายเป็นปมคำถามในใจคนๆนึง ทำไมถึงทิ้งเรากับลูกไว้เเบบนี้ พวกเราทำอะไรผิด เรารอคุณอยู่ทุกวัน ที่บ้านมันไม่มีความสุขเเล้วใช่มั้ย ทำไมถึงเปลี่ยนได้ขนาดนี้ คำถามพวกนี้มันวนไปวนมาในหัวตลอด

เราอยากมีครอบครัว อยากอยู่พร้อมหน้ากัน เราไม่อยากเดินไปลำพังเเบบนี้ เราขอเเค่เวลากับคำตอบ เราขอมากไปเหรอ เค้าทำทุกอย่างปกติดูมีความสุข ทั้งๆที่เราเสียใจขนาดนี้ อ่านมาขนาดนี้ ทุกคนคงคิดใช่มั้ย เเล้วจะทนโง่อยู่กับคนเเบบนี้ทำไม ทำไมไม่เดินออกมา ถ้าตอบว่าเพราะรักก็ดูโง่เข้าไปอีกเนาะ5555 

เราไม่โกรธนะ ใครจะว่าหรือคิดเเบบไหน เค้าไม่ผิดหรอก ที่จะคิดว่าเราไม่เดินออกไปเอง หรือเราโง่จังที่ยังอยู่ ทุกคนมีเหตุผลของตัวเองทั้งนั้น เรื่องคนอื่นที่คุณฟังมา มันดูง่ายไปสะหมด เเต่พอมาเจอะเข้ากับตัว มันกลับยากสุดๆ มันมีเหตุผลมากมายหลายหลายอย่างจริงๆ ทั้งทำใจเรื่องลูกไม่ได้ ทั้งบุคคลรอบตัว มันไม่ใช่เเค่เราที่จะเดินออกไปง่ายๆมันกระทบหลายคน มันหลายอย่างจริงๆ

เเต่เราคิดไว้เเล้วว่าเราอยู่เเบบนี้ไปตลอดไม่ได้ ชีวิตเราต้องเดินไปข้างหน้า ถ้ามันเกินเรารับไหวเราขอเดินออกมาเริ่มใหม่ดีกว่า ถ้ามันยังเป็นเเบบเดิมอยู่มันจะยิ่งเเย่ เพราะทุกวันนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับตัวคนเดียวเลย  เเต่ก็มีคิดนะว่าถ้าเราเดินออกไปเเล้วเค้าจะรู้สึกอะไรบ้างรึป่าว เค้าจะเสียใจบ้างมั้ยนะ ที่เสียเราไป เป็นความคิดที่ดูเสียดายดีนะ 55555 

เอาจริงพอคิดจะไป ทำไมภาพวันดีๆ ภาพต่างๆนานา วันที่ทุกข์กอดกันร้องไห้ วันที่หัวเรา ภาพทุกอย่างมันเข้ามาเต็มไปหมด  ใจนึงก็ขอปล่อยให้เค้าไปดีกว่า ใจนึงก็มีเเต่คำถามทำไมๆ อีกใจก็อยากหนีไปให้ไกลที่สุด ใจเรามันซับซ้อนดี

ทุกวันนี้ก็พยามคิดบวก ได้เเต่ทำหน้าที่ตรงนี้ให้มันดีที่สุด จะได้ไม่ต้องเสียดายที่ทำไม่เต็มที่ ได้รักคนๆนึง ได้ทำหน้าที่เเม่ อย่างน้อยเราก็ได้ทำมันเต็มที่เเล้ว

ชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรเเน่นอนเลย วันนึงรักวันต่อมาหมดรักง่ายๆเเบบนี้ดื้อๆเลยเหรอ ทำไมมันดูง่ายจัง ทำไมถึงใจร้ายจังเเฮะ มันก็เสียใจมากถ้าต้องปล่อยเค้าไป เเต่ก็ต้องยอมรับความจริงอะ

ปล. ถ้าพิมพ์วกไปวนมา พิมพ์ไม่รู้เรื่อง ขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะ🙏 ออกจากความรู้สึกล้วนๆ พิมพ์ไปน้ำตาคลอไป  เป็นกระทู้ที่อยากระบายสะมากกว่า