(เป็นคนตลกเฮฮาในห้อง) ตอนที่ผมเรียนคณิตศาสตร์แล้วครูถามว่าข้อนี้ตอบอะไร แล้วผมเป็นคนคิดช้าถามว่าทำได้มั้ยก็พอทำได้ แล้วผมตอบช้าเพื่อนก็ชอบหัวเราะครูก็ล้อผมว่าผมทำไมคิดช้าจังคือตอนนั่นก็ยิ้มหัวเราะตามแต่ความคิดผมแทบไม่อยากอยู่ตรงนั่นแล้ว
เรียนเขียนโปรแกรมก็เหมือนกันถามผมอยู่นั่นแหละรู้ทั้งรู้ว่าเราไม่เก่งพอตอบไม่ได้เพื่อนข้างๆก็ชอบพูดว่า แค่นี้ทำไมตอบไม่ได้ง่ายๆเองผมก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ
บ้างครั้งผมก็ตอบแบบขำๆไป ทำไมต้องด่ากันถึงขนาดว่า นั่นเป็นคำตอบของคนโง่ คือแบบอายมากตอนนั่นแล้วทีนี้เพื่อนก็ล้อมาตลอด คือผมเป็นคนตลกก็จริงแต่ก็อายเป็นเหมือนกัน
ผมยอมรับว่าตอนอยู่ ปวช. เป็นเด็กเกเร
แต่ตอนนี้อยู่ ปวส.1 ผมก็ตั้งใจว่าจะเริ่มต้นใหม่แล้วตั้งใจเรียน แต่พอมาเจอครูแบบนี้กับเพื่อนแบบนี้ไม่รู้จะเริ่มต้นใหม่ยังไง มันท้อมากเวลาจะตั้งใจทำไมต้องมาแซวมาแซะกันด้วย แล้วเวลาเพื่อนมีปัญหาก็ช่วยตลอดเวลาโดนชวนไปไหนก็ไปเป็นเพื่อนตลอด แต่พอผมชวนไปไม่มีใครอยากไปด้วยเลย เวลาที่ครูใช้ให้ลบกระดานปิดไฟปิดพัดลมผมบอกให้รอด้วย คำตอบที่ได้คือ เดี๋ยวเดินรอ
(ขอโทษที่ไม่เก่งไม่ฉลาด)
ผมเรียนไม่เก่งแล้วมันตลกหรอ
เรียนเขียนโปรแกรมก็เหมือนกันถามผมอยู่นั่นแหละรู้ทั้งรู้ว่าเราไม่เก่งพอตอบไม่ได้เพื่อนข้างๆก็ชอบพูดว่า แค่นี้ทำไมตอบไม่ได้ง่ายๆเองผมก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ
บ้างครั้งผมก็ตอบแบบขำๆไป ทำไมต้องด่ากันถึงขนาดว่า นั่นเป็นคำตอบของคนโง่ คือแบบอายมากตอนนั่นแล้วทีนี้เพื่อนก็ล้อมาตลอด คือผมเป็นคนตลกก็จริงแต่ก็อายเป็นเหมือนกัน
ผมยอมรับว่าตอนอยู่ ปวช. เป็นเด็กเกเร
แต่ตอนนี้อยู่ ปวส.1 ผมก็ตั้งใจว่าจะเริ่มต้นใหม่แล้วตั้งใจเรียน แต่พอมาเจอครูแบบนี้กับเพื่อนแบบนี้ไม่รู้จะเริ่มต้นใหม่ยังไง มันท้อมากเวลาจะตั้งใจทำไมต้องมาแซวมาแซะกันด้วย แล้วเวลาเพื่อนมีปัญหาก็ช่วยตลอดเวลาโดนชวนไปไหนก็ไปเป็นเพื่อนตลอด แต่พอผมชวนไปไม่มีใครอยากไปด้วยเลย เวลาที่ครูใช้ให้ลบกระดานปิดไฟปิดพัดลมผมบอกให้รอด้วย คำตอบที่ได้คือ เดี๋ยวเดินรอ
(ขอโทษที่ไม่เก่งไม่ฉลาด)