แม่ไม่เคยมองเราดีเลยหรอ

แม่เราชอบพูดว่าเราไม่เคยทำให้แม่มีความสุขเลยตั้งแต่เราเกิดมา20ปี ไม่เคยให้ความสุขแม่ได้เลย เวลาโมโหก็จะด่าเราใช้คำรุนแรงเหมือนด่าหมูหมาทำให้เราเสียความรู้สึกกับคำพูด เราเป็นคนเหมือนที่จะไม่คิดอะไรแต่จริงๆแล้วทุกคำพูดเราก็เก็บมันไว้ในใจตลอดโดยที่เราไม่รู้ตัว อย่างที่เค้าซื้อของให้เค้าก็คิดตลอดว่ามันคือเงินเค้ามันไม่ใช่ของเรา เราเรียนอยู่เมืองนอกไม่ต้องจ่ายค่าเทอมเรียนเพราะที่ประเทศที่เราอยู่มันเราฟรีแต่เราขอแม่ว่าเราอยากกลับไปเรียนต่อมหาลัยที่ไทย(มันมีหลายปัจจัยที่เราอยากกลับไปเรียนที่ไทย)ขอแม่ช่วยส่งต่อให้หน่อยได้มั้ย ถ้าเรียนจบแล้วจะกลับมาทำงานหาเงิน เรากะจะกลับมาทำงานหาเงินคืนแม่แล้วก็เงินที่ได้ก็จะให้แม่ไปซื้อของที่ๆแม่เราอยากได้ด้วยเพราะแม่ก็ให้เรามาเยอะแล้ว แม่ก็บอกว่ามันใช้เงินเยอะแต่แม่มีกำลังแม่ยอมให้ไปและทุกครั้งที่แม่โมโหแม่ก็จะเอาเรื่องนี้มาขู่เราว่าจะไม่ให้ไปเรียนแล้วจะไม่ส่งต่อให้แล้ว อยากจะไปก็หาเงินเองเงินนี่แม่หามาเองแม่เสียดายที่ต้องให้เราเพราะเราก็ไม่เคยทำให้แม่มีความสุขเลย เรารู้สึกเราเป็นแค่ภาระสำหรับแม่เราไม่เคยทำให้แม่มีความสุขเลยจริงๆหรอแล้วทุกครั้งที่แม่ยิ้มมันคืออะไร แม่เคยเห็นความดีเราบ้างไหมหรือแม่ต้องการเงินเป็นหารตอบแทนกลับอย่างเดียวเราขอโทษที่เรายังหาเงินให้แม่ไม่ได่เรายังไม่มีงานทำเรายังเรียนไม่จบถ้าวันนั้นมาถึงเราจะให้เงินแม่เผื่อแม่จะคิดว่าเราสามารถทำให้แม่มีความสุขได้เหมือนกัน เรารู้เราไม่ใช่ลูกดีเด่นเรามีข้อเสียของเราที่เราก็พยายามจะทำให้มันดีขึ้น เราชอบเถียงเราก็พยายามกดอารมณ์ตัวเองเอาไว้และตอนนี้เรามาคิดดูแล้วเราว่าเราคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีขึ้นเยอะมากๆเลย แต่แม่ก็ยังไม่เคยเห็นว่าเราพยายามแม่ยังคงมองเราเหมือนเดิมอยู่ ทุกครั้งที่เราทำอะไรให้เค้าแล้วไม่ได้ดั่งใจแม่จะไม่ดูเจตนาของเราเลยจะคิดว่าเราไม่ใส่ใจทำให้เค้าทั้งที่เราแค่รู้เท่าไม่ถึงการณ์เราแค่นั้น เราไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายอะไรแม่เลยแต่แม่มองเป็นอย่างนั้นตลอด ทุกคนคะช่วยหน่อยค่ะ ทำยังไงดีให้หนูปล่อยวางความรู้สึกนี้ได้ ให้หนูใช้ชีวิตแบบไม่คาดหวังอะไร หนูยังรักแม่เหมือนเดิมค่ะแค่ในใจหนูตอนนี้หนูอยากคุยกับแม่ให้น้อยที่สุดอยากอยู่กับตัวเองอยากอยู่คนเดียวมากกว่าค่ะปัญหามันจะได้ไม่เกิด แม่เริ่มมาเป็นอย่างงี้เมื่อ4ปีที่แล้วค่ะเรานึกว่าอาจะเป็นเพราะวัยทอง แต่มันนานมาแล้วแม่ก็ยังเป็นอยู่และตอนนี้ทุกครั้งที่แม่โมโหหรือหงุดหงิดเรื่องที่เล็กแต่แม่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่แม่ก็จะโทษว่ามันเป็นวัยทองซึ่งแม่จะไม่เคยผิดเลย ทุกคนต้องไปขอโทษแม่ทั้งๆที่ไม่ผิดแต่เหมือนเค้าตัดปัญหากัน