ทำไงดีเรากังวลมากเรื่องเพื่อน??ทำไงดีเราเจอเพื่อนแบบนี้??

สวัสดีค่ะทค.เราเรียนอยู่ชั้มม.4เราไม่รู้ว่าชาติก่อนหรือตอนไหนๆก็ส่วนใหญ่มีปัญหาหรืออะไรก็เกี่ยวกับเพื่อนเรารู้สึกท้อมาก มีแต่ใครบอกว่าเพื่อนที่ดีที่สุดช่วงเลาที่ดีที่สุดคือช่วงชีวิตม.ต้นแต่สำหรับเราไม่เลยค่ะ เรามีช่วงเวลาตอนม.1เรารู้สึกดีนะเข้าเพื่อนๆใหม่ในห้องได้ดีเรารู้สึกม.1เรามีความสุขมากที่สุดไม่ต้องคิดอะไรเยอะมากมายจนกระทั่งเราขึ้นม.2เราใช้นามสมมุติจะมีเราเพื่อนเอและบี เพื่อนเอกับเราไม่ได้คุยกับบีเพราะไม่รู้ว่าโกรธอะไรและไม่รู้ว่าเพื่อนโกรธใครมีวันหนึ่งเรายืนอยู่ใกล้ด้วยความโมโหของเรา เรามีแขวะบ้างแหละนี้จนบีหันมาเราก็เถียงกันอยู่นานเพื่อนก็ห้ามเรายอมรับว่าตอนนั้นเราสนิทกับเอมากกว่าบีจนตอนเย็นนางทักมาในไอจีแต่เราโกรธมากนางบอกว่าไม่ได้โกรธเราแต่โกรธเอแต่ด้วยความเราไม่ฟังใครไม่สนเราบล็อกทั้งเฟสบุ๊คไอจีเจอในห้องเราไม่สนใจเราเริ่มโตขึ้นผ่านไปเรื่อยๆคิดได้เรารู้สึกผิดอยากขอโทษมากๆ. จนกระทั่งความรู้สึกเจ็บปวดก็กลับมาเยือนอีกครั้งยอมรับครั้งแรกเราเองที่ผิดเราขึ้นม.3ใกล้จะจบแล้วเราทะเลาะกับเอบ้างๆแต่ก็คุยกันเหมือนเดิมแต่ครั้งที่ทะเลาะกันเป็นเรื่องคนอื่นเพื่อนมองว่ามันเป็นปัญหาที่ปัญญาอ่อนแต่สำหรับเรามันไม่ใช่ .เราเดินกัน5คนเอ,กับเพื่อนอีก3คนนามสมมุติ อาย,มาย,เอ็ม วันนั้นเราเดินไปกับเอและอายเราถามเพื่อนปกติส่วนใหญ่เราเดินแยก3คนมากกว่าเราถามเอว่าเป็นอะไรเห็นเพื่อนอารมณ์ไม่ดีชวนเพื่อนคุยแต่นางไม่คุยเราเลยแบบอะไรอีกเราทำอะไรผิดหรอเราคุยกับอายตลอดเรางอลเอแต่ที่เรางอลไม่ใช่ครั้งนี้ครั้งเดียวในเพื่อน5คนเพื่อนงอลทั้งๆที่เราไม่ทำอะไรให้เราก็ง้อตลอดเราโครตแคร์ความรู้สึกเพื่อนแต่พอเรางอลบ้างกับไม่มีใครถามเราเลยว่าเราเป็นอะไรมีแค่อายคุยกับเรามายกับเอ็มก็ไม่เคยถามแล้วไปเดินแต่กับเอจนเราโครตอึดอัดเราอยู่กับอายสองคนเราถามเพื่อนว่าอายเองจะไปอยู่ไปเล่นกับเพื่อนอีก3คนก็ได้เองอึดอัดไหมอยู่กับเขานางบอกไม่เราสงสารเพื่อนว่าอยู่กับเราคงอึดอัดวันเรียนพละเรามองหน้าเอมันก็มองกลับมองไปมาเราถามว่า ม**งเป็นเห**ยอะไรมันก็ถามกลับเราโครตจะโมโหเราปล่อยโหออกมาเราร้องไห้หนักมากอาจารย์มาเห็นอาจารย์คนนี้สอนเราเล่นบาสและเพื่อนไปแข่งเขาเลยเรียกเราสองคนพูดคุยจนเราคิดได้อยู่อยากเข้าพูดคุยตอนเราแยกย้ายเราไปนั่งโต๊ะเพื่อนเอ็มกับมายเดินมาและอายก็ถามว่าไม่เข้าไปคุยกับมันล่ะเราบอกว่าแล้วทำไมกูต้องทักมันก่อนมันก็บอกแบบนี้เหมือนกันเราไม่ได้คุยกันเราอยากรู้ว่ามายกับเอ็มไม่เคยถามอะไรเราเลยแต่ให้เราไปคุยก่อนเราโครยเสียความรู้สึกอีกอย่างมายคนนี้คือเพื่อนเราตั้งแต่อนุบาล2เราอยู่กันมาจะ10ปีเรารู้เรื่องของกันและกันมาเยอะและสำคัญเรารู้ว่าเราไม่เคยเป็นเพื่อนสนิทในสายตามายเลยเรามีอะไรเพื่อนมีเรื่องอะไรเราพร้อมบวกเสมอปกป้องบางทีเราเอาหน้าเรานี้แหละเราไม่อยากให้ใครมาว่าเพื่อนเราโครตเสียความรู้สึกกับเพื่อนคนนี้มากๆและเราได้ทักไปในกลุ่มเรา5คนบอกเอ ความในใจทุกอย่างว่าเราคิดอะไรพิมอยู่หลายบรรทัดอ่านแต่ไม่ตอบกันเราเลยบอกว่ากูขนาดนี้แล้วไม่อะไรเลยหรอนางบอกแค่พร้อมจะคุยไมแต่วันนั้นเราทำงานอยู่เลยไม่ได้ตอบแต่มาอีกวันเราพร้อมจะคุยแต่นางไม่มองหน้าคุยเราเลยและเพื่อนกลุ่มผช.ในห้องกลุ่มนี้สนิทพวกเราก็ไม่คุยเราเลยเราไม่รู้เอาเราไปพูดยังไงเราซึมเศร้ามากข่วงนั้นเราร้องไห้ทุกวันมีเพื่อนผช.คานี้เพื่อนแต่ประถมมานั่งบอกว่าถ้าทำตัวงี้นะไม่มีใครอยากเล่นด้วยหรอกเรายิ่งอยากร้องไห้หนักมาก****ต่อนะค่ะ เราข่วงนั้นเราทะเลาะกับทางบ้านอยู่เหมือนกันมีแต่เรื่องและมีอีกอย่างคือบีคนนั้นกับเอและเราที่ทะเบาะกันตอนม.2บีและเอได้กับมาเพื่อนกันยิ่งทำให้เรารู้สึกเสียใจเสียความรู้มากและก่อหน้านั้นเราทักส่วนตัวไปขอโทษและทักพยายามคุยกันบ้างแต่สุดท้ายก็ไม่เหมือนเดิมทั้งเราขอโทษแล้วทุกอย่างแล้วมายเอ็มและบีและเอก็เพื่อนกันเราเลยได้ไปกินข้าวกลุ่มเพื่อนในห้องกลุ่มนี้น่ารักมากเป็นยาใจให้เราได้แต่แผลใจเราก็มีนึกถึงร้องออกมาเพื่อนกลุ่มนี้ก็พยายามเรารู้สึกดีขึ้นเราดีใจมากได้เจอเพื่อนกลุ่มนี้จนเข้าค่ายเขาจับมือกันตอนจบงานเราจับมีเอและบีเรายิ้มนางก็ยิ้มกลับงานปัจฉิมเราหันไปเห็นเออยู่กับบีและเรายิ้มให้เราคิดว่ามันจะดีขึ้นแต่ไม่เลยเอ บล็อกเราในเฟสตอนแรกๆทะเลาะเรายอมรับเราโกรธเราลบเพื่อนแต่ก็นะเราไม่เข้าใจส่วนบีเรามีคุยบ้างในฐานะเพื่อนและอาจารย์ให้เขียนอะไรก็ได้ให้เพื่อนเราเขียนให้บีเราขอโทษทุกอย่างเราบอกว่าเราไม่เคยโกรธแต่เรารู้สึกผิดและช้ำใจ มายเพื่อนเราแต่เด็กยันโตแต่เรารู้เพื่อนเราเป็นอย่างไงเราได้แต่ทำใจและปล่ยวางแต่ขึ้นม.4เพื่อนกลุ่มใหม่เราเดินด้วยช่วงที่เราอยู่ม.3ทะเลาะกับเอมีเพื่อนกลุ่ม2คนนนี้และเราอยุ่ห้องเดียวกันเราดีใจมากและมายคนนี้ก็อยู่ห้องเดียวกันอีกเราก็คุยแต่ไม่มีวันสนิทกันอีกแล้วนางก็หาเพื่อนใหม่แต่เราช้ำใจอีกมายเอ็มบีและเพื่อนกลุ่มผช.นั่งด้วยกันเราเดินผ่านมองหน้าเราไม่ได้กลัวแต่เราอยากเริ่มใหม่ปรับตัวให้ดีขึ้นกว่าเดิมกับเพื่อนใหม่เราเจอบางทีมองต่างๆนาๆเราก็ปล่อยวางเราใช้ชีวิตของเราอีกอย่าง***เราอยากถามกลุ่มผช.หนึ่งในนั้นมีญาติแท้ๆเราด้วยแล้วไม่คุยกับเราเราไม่คุยกลับไม่ทักไม่อะไรเลยเราควรทำไงดีทุกวันเรานึกเรื่องพวกนี้เราตัดสินใจถูกไมเรานั่งร้องไห้ทุกครั้งตลอดจนตอนนี้เราพยายามไม่นึกถึงเพื่อไม่ให้เสียสุขภาพจิตแต่เราก็นึก**เราควรทำไงดีเราเกลียดตัวเองทำไมต้องเป็นแบบนี้เราไม่ควรแคร์ด้วยซ้ำ***สำหรับเราเพื่อนช่วงประถมคือความทรงจำที่ดีที่สุดและเพื่อนมัธยมบางคนเราแค่อยากมีคนเข้าใจเราไม่ใช่เชื่ออะไรจากคนอื่นเราอธิบายไม่ได้เลยเราเหนื่อยเราถามย้ำๆเราทำอะไรผิดขนาดนั้น