เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับเราโดยตรง คือครอบครัวเรามีพี่น้องสามคน ซึ่งเราเป็นลูกคนที่ 3
ปัญหาที่เราเจอก็คือแม่ดูเหมือนไม่รักเราเท่าที่ควร คือการกระทำของแม่มันทำให้เรารู้สึกได้ว่าแม่รักพี่คนโตมากที่สุด ส่วนกับพี่คนกลางแม่ก๋เฉยๆ ซึ่งเมื่อก่อนตอนเด็กๆเราเคยทั้งโวยวาย ทั้งอ้อน ทั้งบอกแม่ทุกวิธีที่ทำได้ ว่าให้แม่อย่าลำเอียง แต่พอโตขึ้นมาก็รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ เพราะแม่ก็ยังทำเหมือนเดิม ไม่ว่าพี่จะทำอะไรแม่จะไม่เคยว่าไม่เคยบ่น ทีเเรกเราก็คิดว่าเพราะพี่โตแล้วแม่เลยไม่บ่นอะไร (เรากับพี่ๆอายุห่างกันหลายปีมากๆ) แต่ตอนนี้เราก็อายุ20กว่าแล้ว แม่ก็ยังหาเรื่องกับเราตลอด เวลาแม่ไม่พอใจอะไรแม่จะเงียบใส่เรา ไม่พูดไม่คุย เราชวนคุยก็ไม่คุย เราถามก็ไม่ตอบ ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำผิดอะไรเลย แต่กับพี่ๆแม่พูดดีด้วยตลอดโดยเฉพาะกับพี่คนโต ตอนนี้เราอึดอัดใจมากเพราะเรียนจบแล้วเลยต้องกลับมาอยู่บ้านกับแม่ แล้วแม่หาเรื่องไม่พอใจเราได้ทุกวัน ทั้งๆที่เราก็ช่วยงานแม่ทุกอย่างคือแม่เราจะทำงานอยู่ที่บ้าน และเราคิดว่าสิ่งที่เราทำมันเยอะกว่าที่พี่ๆทำด้วย แต่เราไม่ค่อยได้ค่าตอบแทนเลย แบบนานๆทีแม่ถึงจะให้500 ซึ่งนานมากแบบเป็นเดือน ทั้งๆที่เราก็ช่วยให้งานแม่เสร็จเร็วขึ้นและได้เงินมากขึ้นเกือบสองเท่า ส่วนงานอื่นๆในบ้านเราก็ทำให้แม่อยู่ประจำรวมถึงซักผ้าให้แม่ ซึ่งเราไม่เคยเห็นพี่ซักผ้าให้แม่เลย แต่แม่ก็เหมือนไม่เห็นความดีของเรา
อีกเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกแย่มากๆ คือตอนที่พี่เราสอบรับราชการได้ ตอนนั้นแม่เราดีใจมาก จัดเลี้ยงฉลองแบบใหญ่โต ชวนคนทั้งหมู่บ้านมาฉลองกัน แต่พอตอนนี้เราสอบได้บ้าง และเราก็สอบครั้งแรกแล้วได้เลย แถมยังอันดับต้นๆด้วย แทนที่แม่จะดีกับเราเหมือนตอนพี่คนโต แต่ก็ไม่เลย คือเราไม่ได้ต้องการให้จัดฉลองอะไรให้เราหรอก เราแค่อยากให้แม่ภูมิใจในตัวเราบ้าง
ตอนนี้เราก็มีปัญหากับแม่เหมือนเดิม คือแม่ไม่พูดกับเราทั้งๆที่เราไม่ได้ทำอะไรผิด ซึ่งเราทนไม่ไหวแล้ว เราเลยไม่คุยกับแม่ ไม่ช่วยงาน พยายามหลบหน้า คือเราเสียใจมากนะ แต่เราไม่รู้จะทำอย่างไงอ่ะ ทุกวันนี้เราก็แค่รอให้เราได้ไปทำงานที่เราสอบได้สักที ซึ่งก็คงอีกไม่เกินหนึ่งเดือน จะได้ไม่ต้องอยู่บ้าน เพราะตอนนี้เราอยู่บ้านแล้วไม่มีความสุขเลย เราอยากคุยกับแม่นะ แต่มันทำไม่ได้อ่ะ มันรู้สึกแย่มาก แย่จนเราอยากตายให้มันจบๆไป
อีกอย่างคือ แม่บอกเสมอว่าถ้าไม่มีเราแม่จะสบายกว่านี้
😓😓😓
ไม่อยากอยู่แล้ว
ปัญหาที่เราเจอก็คือแม่ดูเหมือนไม่รักเราเท่าที่ควร คือการกระทำของแม่มันทำให้เรารู้สึกได้ว่าแม่รักพี่คนโตมากที่สุด ส่วนกับพี่คนกลางแม่ก๋เฉยๆ ซึ่งเมื่อก่อนตอนเด็กๆเราเคยทั้งโวยวาย ทั้งอ้อน ทั้งบอกแม่ทุกวิธีที่ทำได้ ว่าให้แม่อย่าลำเอียง แต่พอโตขึ้นมาก็รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ เพราะแม่ก็ยังทำเหมือนเดิม ไม่ว่าพี่จะทำอะไรแม่จะไม่เคยว่าไม่เคยบ่น ทีเเรกเราก็คิดว่าเพราะพี่โตแล้วแม่เลยไม่บ่นอะไร (เรากับพี่ๆอายุห่างกันหลายปีมากๆ) แต่ตอนนี้เราก็อายุ20กว่าแล้ว แม่ก็ยังหาเรื่องกับเราตลอด เวลาแม่ไม่พอใจอะไรแม่จะเงียบใส่เรา ไม่พูดไม่คุย เราชวนคุยก็ไม่คุย เราถามก็ไม่ตอบ ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำผิดอะไรเลย แต่กับพี่ๆแม่พูดดีด้วยตลอดโดยเฉพาะกับพี่คนโต ตอนนี้เราอึดอัดใจมากเพราะเรียนจบแล้วเลยต้องกลับมาอยู่บ้านกับแม่ แล้วแม่หาเรื่องไม่พอใจเราได้ทุกวัน ทั้งๆที่เราก็ช่วยงานแม่ทุกอย่างคือแม่เราจะทำงานอยู่ที่บ้าน และเราคิดว่าสิ่งที่เราทำมันเยอะกว่าที่พี่ๆทำด้วย แต่เราไม่ค่อยได้ค่าตอบแทนเลย แบบนานๆทีแม่ถึงจะให้500 ซึ่งนานมากแบบเป็นเดือน ทั้งๆที่เราก็ช่วยให้งานแม่เสร็จเร็วขึ้นและได้เงินมากขึ้นเกือบสองเท่า ส่วนงานอื่นๆในบ้านเราก็ทำให้แม่อยู่ประจำรวมถึงซักผ้าให้แม่ ซึ่งเราไม่เคยเห็นพี่ซักผ้าให้แม่เลย แต่แม่ก็เหมือนไม่เห็นความดีของเรา
อีกเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกแย่มากๆ คือตอนที่พี่เราสอบรับราชการได้ ตอนนั้นแม่เราดีใจมาก จัดเลี้ยงฉลองแบบใหญ่โต ชวนคนทั้งหมู่บ้านมาฉลองกัน แต่พอตอนนี้เราสอบได้บ้าง และเราก็สอบครั้งแรกแล้วได้เลย แถมยังอันดับต้นๆด้วย แทนที่แม่จะดีกับเราเหมือนตอนพี่คนโต แต่ก็ไม่เลย คือเราไม่ได้ต้องการให้จัดฉลองอะไรให้เราหรอก เราแค่อยากให้แม่ภูมิใจในตัวเราบ้าง
ตอนนี้เราก็มีปัญหากับแม่เหมือนเดิม คือแม่ไม่พูดกับเราทั้งๆที่เราไม่ได้ทำอะไรผิด ซึ่งเราทนไม่ไหวแล้ว เราเลยไม่คุยกับแม่ ไม่ช่วยงาน พยายามหลบหน้า คือเราเสียใจมากนะ แต่เราไม่รู้จะทำอย่างไงอ่ะ ทุกวันนี้เราก็แค่รอให้เราได้ไปทำงานที่เราสอบได้สักที ซึ่งก็คงอีกไม่เกินหนึ่งเดือน จะได้ไม่ต้องอยู่บ้าน เพราะตอนนี้เราอยู่บ้านแล้วไม่มีความสุขเลย เราอยากคุยกับแม่นะ แต่มันทำไม่ได้อ่ะ มันรู้สึกแย่มาก แย่จนเราอยากตายให้มันจบๆไป
อีกอย่างคือ แม่บอกเสมอว่าถ้าไม่มีเราแม่จะสบายกว่านี้
😓😓😓